Fiction A La Carte

This entry is a part of Cubicschool Project

ใครที่ขี้เกียจอ่านฟิค กรุณาเลื่อนลงไปด้านล่างที่มีแถบสีประจำตัวเลยค่ะ 

--------------------------------------

โดยปกติแล้วสองแม่ลูกถือว่าตู้เสื้อผ้าเป็นส่วนหนึ่งในอาณาเขตส่วนตัว

ดังนั้น ถึงจะสนิทกันแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครเข้าไปรื้อค้นเปิดตู้เสื้อผ้าของใคร

เว้นแต่ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น...

 

...ซึ่งคุณนายเอมอร เจนภพถือว่านี่เป็นกรณีฉุกเฉิน...

 

...ก็ควรจะฉุกเฉินอยู่ เพราะเอมิกา แม่ลูกสาวตัวดี เพิ่งจะอายุขึ้นเลขสามไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง

แต่ก็ยังโสดเดี่ยว ไร้คู่ชู้ชื่นอยู่เช่นเดิม

 

...ครูผู้ชายก็อยู่กันเต็มห้องพักครู คู่แข่งก็มีแค่สองสามคน สวรรค์ของสาวโสดชัดๆ...

 

...แต่พอถามถึงเรื่องที่โรงเรียนทีไร ก็เอาแต่เล่าเรื่องการเตรียมการสอน การสอนในห้องเรียน เล่าถึงอย่างละเอียดมากเกินความจำเป็น ทีเรื่องที่คุณนายอยากรู้อกแทบแตก แม่ลูกสาวตัวดีกลับแปลงร่างเป็นหอยกาบ หุบปากแน่นไม่ยอมพูดอะไรสักคำเสียอย่างนั้น

 

...ออกจะหน้าตาน่ารักเหมือนแม่แท้ๆ ทำไมไม่มีแฟนสักทีนะ?...คุณแม่ไม่ปลื้มมมมมมม...

 

...หรือที่เขาว่าถ้าลูกสาวหน้าตาเหมือนแม่แล้วจะอาภัพ มันจะเป็นเรื่องจริง?

 

หลังจากที่แผน "ขนมไทย มัดใจชาย" ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง แต่ยังไม่ถึงขั้นที่น่าพอใจ คุณนายเอมอรก็เห็นควรที่จะดำเนินการแผนรุกฆาตขั้นต่อไปได้แล้ว

คุณนายเอมอรเชื่ออย่างสนิทใจว่า "ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง" อันว่าหญิงจะดึงดูดใจชายได้นั้น เรื่องรูปกายภายนอกย่อมเป็นเรื่องสำคัญ ซึ่งในเรื่องนี้คุณนายมั่นใจว่าไม่มีปัญหาเพราะลูกสาวหน้าตาเหมือนตัวเองสมัยยังเอ๊าะๆ ก็เหลือแต่เรื่องเสื้อผ้า เครื่องแต่งตัวนี่แหละที่คุณนายหนักใจ เพราะแม่ลูกสาวดูไม่สนใจจะปรุงแต่งตัวเองเอาเสียเลย

ด้วยเหตุผลทั้งหมดที่ร่ายมาเสียยาวเหยียดฉะนี้ คุณนายจึงถือเป็นข้ออ้างที่จะ...

ค้นตู้เสื้อผ้าลูกสาว...ก็เท่านั้นแหละ

คุณนายเดินมาหยุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของเอมิกา

...หวังว่าตอนเปิดตู้ คงไม่มีพวกแมลงสาบ จิ้งจก ตุ๊กแกอะไรพุ่งออกมาหรอกนะ...

แล้วคุณนายก็เปิดประตูตู้เสื้อผ้า...

--------------------------------------------------------------

สิ่งแรกที่สะดุดตาคุณนายก็คือ...

เสื้อสำหรับใส่ไปทำงาน ส่วนมากเป็นเสื้อสีขาว แขนยาว มีจีบระบายลูกไม้ หรือไม่ก็โบว์ริบบิ้น ตามแบบฉบับสาวหวานที่คุณนายบรรจงเลือกซื้อมาให้ แขวนเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ

 คุณนายส่ายหัวอย่างระอา ที่บอกให้ซื้อมาแต่เสื้อสีขาวนี่ สงสัยเพราะขี้เกียจมานั่งเลือกสีเสื้อให้เข้ากับกระโปรงตอนเช้าแน่ๆ สีขาวเข้าได้กับกระโปรงทุกสีอยู่แล้วนี่นา

คุณนายเบนสายตาไปที่กระโปรงยาวหลากสีที่แขวนอยู่ถัดจากเสื้อ

จะเรียกว่าหลากสีก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนัก เพราะมีแต่สีน่าเบื่อๆอย่างสีเขียวหม่นๆ สีฟ้าอ่อนๆ สีน้ำเงินกรมท่า สีเทา สีดำ และสีน้ำตาล

แล้วพวกกระโปรงสีสดๆอย่าง ชมพูช็อคกิ้งพิ้งค์ สีส้มแช้ด แดงแรงฤทธิ์ ที่ซื้อมาให้พร้อมกันมันหายไปไหนหมด?

ถึงคุณนายจะเป็นคนซื้อเสื้อผ้ามาให้ลูกสาวเองกับมือ แต่เพราะส่วนมากคุณนายจะมัวแต่ยุ่งอยู่แต่กับกิจการทำขนมขายของตัวเอง เลยไม่ค่อยมีเวลาได้เพ่งพินิจพิจารณาเวลาเสื้อผ้าพวกนี้ไปอยู่บนตัวลูกสาวอย่างจริงๆจังๆนัก

...ชักจะเริ่มเห็นสาเหตุแล้วว่าทำไมป่านนี้แม่ลูกสาวตัวดีถึงยังไม่มีหนุ่มมาจีบสักที...

สงสัยต้องโละทิ้งทั้งตู้...

คุณนายลงมือคุ้ยหากระโปรงยาวสีสันสดใสที่คาดว่าลูกสาวคงจะแอบพับซุกไว้ตรงไหนสักแห่งในตู้ แต่เท่าที่เห็นก็มีแต่

เสื้อแขนยาวสำหรับใส่อยู่บ้าน ที่ทั้งเก่า ย้วย สีซีด จนบางตัว เดาสีเดิม ลายเดิมไม่ออกด้วยซ้ำหนึ่งตั้งใหญ่

 

อี๋...ทั้งเก่า ทั้งย้วย ทั้งโทรม ดูไม่ได้ ไหนจะกางเกงเลขายาวสีเก่าซีดๆอีกตั้งหนึ่งที่ใส่คู่กันนั่นอีก...

พวกนี้ก็ต้องโละเหมือนกัน!

คุณนายขยับไปดูชั้นต่อไป ปรากฎว่าเป็น...

ชุดนอน...ผ้าฝ้ายตัวยาว สีซีดจาง เก่า ย้วย พอๆกัน 

โอเค... นี่ก็ต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งตั้งเหมือนกัน

แล้วซื้อพวกชุดนอนผ้าไหมลูกไม้ที่มันดูเซ็กซี่ๆแบบที่เห็นนางร้ายมันใส่ไปยั่วพระเอกในละครเมื่อคืนมาให้ใส่แทนดีกว่า

ชั้นที่สองก็ไม่มี ชั้นที่สามเป็นพวกเสื้อผ้าสำหรับใส่ออกข้างนอก มีทั้งเสื้อแขนยาว กระโปรงยาว (เอาไว้ใส่เวลาไปที่ที่มันเป็นทางการนิดนึง)และกางเกงขายาว

ชั้นนี้ก็ไม่มี ชั้นล่างลงไปก็มีแต่พวกเสื้อชั้นใน...

เจ้าลูกบ้า เอากระโปรงที่แม่ซื้อให้ไปซุกไว้ที่ไหนเนี่ย... คุณนายก้มลงดึงลิ้นชักที่อยู่ด้านล่างสุดออกมาจนสุด

สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอถึงกับยืนอึ้ง...

ในลิ้นชักนั้นมีเสื้อแขนสั้น เสื้อแขนกุด กางเกงขาสั้น ขาสามส่วนเก่าๆม้วนไว้เป็นก้อนเล็กๆซุกอยู่ด้านในสุดของลิ้นชักคล้ายต้องการซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็น

...นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?... คุณนายหยิบเสื้อผ้าทุกตัวมาคลี่ดู ทุกตัวมีร่องรอยว่าผ่านการใช้งานมาอย่างสมบุกสมบัน

...ปกติยัยเอมมันใส่แต่เสื้อผ้าแขนยาว ขายาว ตลอดเลยนี่ แล้วเสื้อผ้าพวกนี้มาจากไหน?...

คุณนายก้มลงมองเสื้อผ้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในมือ ลมหายใจเหมือนจะขึ้นมาจุกอยู่ในอกเมื่อคำตอบแวบเข้ามาในหัว

หลายครั้งที่เธอเคยสงสัยว่าลูกไม่ร้อนบ้างหรือที่ใส่เสื้อแขนยาว กางเกงขายาวอยู่ตลอดเวลา ทั้งตอนที่อยู่ในบ้าน ออกไปทำงาน หรือแม้กระทั่งทำสวนกลางแดดร้อนตอนเที่ยงวัน

มาบัดนี้เธอรู้แล้ว...ลูกสาวของเธอก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไป ร้อนเป็น หนาวเป็น ยามที่เธอไม่อยู่บ้าน ลูกสาวก็คงจะแอบใส่ชุดพวกนี้ทำงานอยู่กับบ้านในวันที่อากาศร้อน

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อปกปิด "สิ่งนั้น" จากสายตาเธออย่างนั้นหรือ...

 

...ไม่รู้หรือลูก... ว่าเรื่องบางอย่าง ต่อให้ ปกปิดแค่ไหน ต่อให้ทำเป็นมองไม่เห็น ไม่พูดถึง...

 

...แต่มันก็อยู่ตรงนั้น...ไม่เคยจางหายไปไหน แม้แต่นิดเดียว...

-------------------------------------------------------------------------------  

1. แถบสีหลัก 3 สี S-E-H

ครูเอมผิวสีน้ำตาลอ่อน เพราะตากแดด ทำสวนเยอะไปหน่อย ตาสีน้ำตาลเข้ม ผมสีดำ ดก หนา และหยิกหยักศกด้วย 

2. กลุ่มสีประจำตัวครู 

 

3. เหตุผลหรือที่มาที่ไปในการชอบสีโทนที่เลือก

ปกติครูเอมชอบโทนสีฟ้า เขียว สีสุภาพ เพราะเป็นสาวหัวโบราณหน่อยๆ ค่อนข้างเรียบร้อย ไม่ชอบเป็นจุดเด่น เลยไม่ชอบสีฉูดฉาด แต่ครูเอมไม่ใส่สีชมพูโดยเด็ดขาด เพราะคิดว่าสีชมพูเป็นสีสำหรับเด็กผู้หญิงสาวๆ วัยแรกรุ่น ตัวเองไม่ใช่สาวแล้ว เลยไม่อยากแอ๊บแบ๊วทำตัวเองให้ดูเด็กกว่าวัย

4. สไตล์เสื้อผ้าในโอกาสต่างๆของตัวละคร

ถ้าไปสอน ครูเอมจะใส่เสื้อขาว มีจีบระบาย ริบบิ้น โบว์ ฯลฯ ที่คุณนายบังคับใส่ กระโปรงยาวสีสุภาพอย่าง ดำ เทา น้ำตาล น้ำเงินกรมท่า เขียวหม่นๆ รองเท้าคัทชูสีดำ ครูเอมเป็นสาวหัวโบราณ แถมไม่สนใจเรื่องการแต่งตัว เลยเน้นสุภาพไว้ก่อน ปลอดภัยสุด

ถ้าออกนอกบ้าน ก็มีเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวสำหรับวันลุยๆและชุดกระโปรงยาวเผื่อสำหรับไปที่ที่เป็นทางการหน่อย

ตอนอยู่บ้านก็จะใส่เสื้อยืดแขนยาวเก่าๆกับกางเกงเล แต่ถ้าวันไหนอากาศร้อน + ต้องออกไปทำสวน + ไม่มีใครอยู่บ้านนอกจากสมปอง ครูเอมก็อาจจะแอบไปเปลี่ยนเป็นขาสั้น แขนกุดเหมือนกัน 

 

5. แนวคิดในการเลือกเสื้อผ้า

เกณฑ์ในการเลือกเสื้อผ้าสำหรับครูเอม ประการที่สำคัญที่สุดคือ ต้องเป็นเสื้อแขนยาว กระโปรงยาวถึงข้อเท้า หรือกางเกงขายาวเท่านั้น เนื่องจากมีข้อจำกัดทางร่างกายบางประการ รองลงมาคือความเหมาะสมกับกาลเทศะในกรณีที่เป็นเสื้อผ้าทางการ รองลงมาคือความทนทานและราคา ครูเอมไม่ค่อยสนใจเรื่องแฟชั่น และไม่สนใจด้วยว่าใครจะหาว่าแต่งตัวเชยหรือตกยุค ตราบใดที่มันยังสุภาพ เรียบร้อย เหมาะสมกับสถานที่และสถานการณ์ ครูเอมก็ถือว่าใช้ได้แล้ว

credit รูป - google.com & roiworld.com 

---------------------------------------------------------------------

Story After That...

สองสามวันถัดมา ระเบิดนาปาล์มก็ลงที่บ้านเล็กในสวนรกของครอบครัวเจนภพเมื่อเอมิกาเปิดตู้เสื้อผ้าออกมาเพื่อจะแต่งตัวไปสอนตามปกติ...แต่ทว่า....

"แม่คะ! นี่มันอะไรกันคะเนี่ยยยยยยยย!!!!!" ลูกสาวโวยลั่นบ้านจนคุณนายเอมอรที่กำลังปั้นแป้งขนมอยู่ในครัวใหญ่นอกบ้านต้องยอมทิ้งขนมมาดูวีรกรรมที่ตัวเอง(แอบ)ไปก่อเอาไว้

"เมาขี้ตาอยู่รึไง ยัยเอม นั่นก็เสื้อไง" คุณนายยืนกอดอก ตั้งรับพายุ แต่ยังคงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ได้อย่างแนบเนียน

"แม่คะ..." ครูสาวมือไม้สั่น ไม่รู้ว่าจะเป็นลมก่อนดี หรือจะประทุษร้ายมารดาก่อนดี

"เสื้อพวกนี้มันเสื้อใส่ไปสอนของหนูที่ไหนล่ะคะแม่!!!" เอมิกาเกิดอยากแปลงร่างเป็นนางอิจฉาในละครน้ำเน่าที่คุณนายเอมอรชอบดูนักหนาขึ้นมาตะหงิดๆ จะได้กรีดร้องใส่หน้าบุพการีได้โดยไม่ต้องกลัวนรกจะกินหัว

ใช่แล้ว...เสื้อขาวในตู้ของเธอ...กระโปรงยาวสีสุภาพของเธอมันอันตรธานหายไปหมดอย่างกับโดนใครเสก...

แล้วกลายเป็นเสื้อผ้าพวกนี้แทน...

 

 

 

"แม่เอาเสื้อผ้าของเดิมไปไว้ไหน เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ" หญิงสาวยื่นคำขาด ซึ่งนานทีสิบปีหน เจ้าตัวถึงจะกล้าทำกับมารดาบังเกิดเกล้าเสียทีหนึ่ง

"แม่บริจาคเขาไปหมดแล้ว" คุณนายตอบง่ายๆเหมือนตอบว่าเช้านี้มีอะไรกินบ้าง แต่คนฟังแทบทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น

"แม่..." เอมิการู้สึกเหมือนโลกหมุนไปหมด "แม่ทำอย่างนี้กับหนูได้ยังไง แล้วเช้านี้หนูจะเอาอะไรใส่ไปสอนล่ะคะ"

"ก็เสื้อพวกนี้ไงล่ะจ๊ะลูก" คุณนายซึ่งแปลงร่างเป็นดีไซเนอร์สาวชั่วคราวรีบหยิบเสื้อชุดใหม่จากราวมาทาบกับตัวลูกสาวโดยทำเป็นไม่เห็นอาการกระถดตัวหนีและสายตาหวาดสยองที่มองเสื้อของลูกสาว

"คุณแม่ขา....." ลูกสาวลากเสียงยาว อ่อนแรงคล้ายจะขาดใจ "หนูจะไปสอนหนังสือเด็กนะคะแม่ ไม่ได้ไปเที่ยวผับ"

"ไปสอนหนังสือก็แต่งตัวให้สวยๆก็ได้นี่ลูก" คุณนายยังไม่ยอมแพ้ "เสื้อพวกนี้ก็สีสวย ลายสวยดีออก แขนก็ยาวด้วย แบบที่ลูกใส่ไง" คุณนายสวมวิญญาณเซลล์มือหนึ่งพยายามตื๊อต่อไป

"ลายเสือเนี่ยนะคะแม่..." เอมิกามองเสื้อลายเสือในมือแม่ตัวเองด้วยอาการขนลุกขนพองจนคุณนายชักมีน้ำโห

"ทำไมล่ะ เซ็กซี่ดีออก เสื้อผ้าหวานๆแบบเดิมไม่ได้ผล ก็ลองเปลี่ยนมาเป็นแนวเปรี้ยวบ้างจะเป็นไรไป"

"ไม่ได้ผล?" เอมิกาขมวดคิ้ว เอะใจกับคำพูดแปลกๆของอีกฝ่าย "หมายความว่ายังไงคะแม่?..."

"เอ่อ..."

ก่อนที่คุณนายจะเข้าตาจนไปกว่านี้ หญิงวัยกลางคนที่เป็นหนึ่งในทีมทำขนมของคุณนายเอมอรก็วิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับละล่ำละลักบอกเสียงสั่นว่า

"หนูเอม แม่อร สมปองมันอาละวาดอยู่ในครัวใหญ่ ลากถุงอะไรออกมาไม่รู้ ของกระจายเต็มเลยค่ะ"

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด วิบัติเป็น... ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายเข้ามาแทรก... ผีซ้ำด้ำพลอย... พระศุกร์เข้า พระเสาร์แทรก... serie of unfortunate events... ทั้งหมดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเอมิกาเมื่อเธอเดินเหมือนละเมอออกจากตัวบ้านไปที่ครัวใหญ่โดยมีคุณนายแม่เดินตามมาติดๆ พูดอะไรบางอย่างที่เธอฟังผ่านไปแบบเข้าหูซ้ายออกหูขวา

พอมาถึงครัวใหญ่ข้างตัวบ้าน ศิลปินใหญ่ก็ปรี่ออกมาต้อนรับ ทำท่าภูมิอกภูมิใจด้วยการยืดอกขาว กางปีกสองข้างออกกว้างพร้อมกับสะบัดหัวไปทางด้านหลังหลายๆทีราวกับจะบุ้ยใบ้ให้เธอดูอะไรบางอย่าง เอมิกาถึงกับยืนตัวแข็ง อ้าปากค้างเมื่อเห็นผลงานศิลเปรอะของสมปองถนัดตา

ถุงขยะสีดำใบใหญ่ถูกฉีกออกแทบจะเป็นริ้วๆด้วยจะงอยปากอันแข็งแกร่งและแหลมคมของสมปอง และของที่อยู่ข้างในก็ถูกลากออกมากระจายเกลื่อนเต็มครัว เลอะน้ำ และเศษแป้งขนมบนพื้น...

 

...เสื้อสีขาวของเธอ... และกระโปรงยาวของเธอ...

 

...ชุดไปสอนของเธอ...

THE END

------------------------------------------------------

หมายเหตุ

1. ดันวางกับดักให้ตัวเองด้วยการกำหนดลักษณะทางกายภาพให้ครูเอมหาชุดใส่ได้ยุ่งยากกว่าเดิม ไม่ได้สำเหนียกเล้ยยยว่าเซนส์ตัวเองเรื่องแฟชั่นนี่ก็เข้าขั้นวิกฤตมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หาเสื้อผ้าที่ถูกใจในกูเกิ้ลไม่ค่อยมี อับจนหนทางจนต้องไปเอามาจากเวบแต่งตัวตุ๊กตาของเกาหลีโน่น ถ้าไม่เหมาะด้วยประการใด รบกวนแจ้งด้วยนะคะ

2.เรื่องแผลเป็นที่แขนขาของครูเอมนี่ ยังไม่มีใครรู้นะคะ และที่บ้านก็จะไม่มีใครพูดถึงด้วย ถือเป็นเรื่องต้องห้ามระหว่างแม่ลูกคู่นี้ค่ะ ด้วยสาเหตุอะไรนั้น ถ้ามีเวลาพอจะเขียนฟิคอธิบายอีกทีค่ะ

3. การบ้านนี้ใช้เวลาเขียนยาวนานที่สุดเป็นสัปดาห์ วันละนิด วันละหน่อย รับบทพาลีรั้งทวีปนี่เหนื่อยขาดใจจริงๆให้ดิ้นตาย

4. หากมุขฝืดต้องขออภัย ช่วงนี้มิมีอารมณ์รื่นเริงสักเท่าไร... -_- "

----------------------------------------------------------------------

บทส่งท้าย

บรรณารักษ์หนุ่มแห่งโรงเรียนลูกบาศก์กำลังสนใจผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างหน้าเขาเป็นพิเศษ...

...เปล่าๆๆๆ เขาไม่ได้เป็นพวกโรคจิต ถ้ำมอง ตามสโตล์กหรืออะไรเสื่อมๆแบบนั้น...

...แล้วเขาก็ไม่ได้ เอ่อ..."ปิ๊ง" เธอด้วย...

ที่เขาสนใจผู้หญิงคนที่เดินหอบของพะรุงพะรังอยู่ข้างหน้านี่ก็เพราะชุดของเธอต่างหาก เสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวจรดข้อมือสีขาวหม่นๆกับผ้าซิ่นสีน้ำตาลยาวถึงข้อเท้า ลวดลายละเอียดแปลกตาแสดงให้รู้ว่าไม่ใช่ของถูกๆที่หาซื้อได้ทั่วไป เท่านั้นยังไม่พอ ผู้หญิงคนนี้ยังขมวดผมเป็นมวยแน่นแล้วแซมด้วยดอกจำปาลาวหรือดอกลั่นทมอีกตะหาก

...สาวเหนือลงมาทำอะไรที่เมืองกรุงล่ะเนี่ย หอบของพะรุงพะรังมาเชียว... เขามองถุงใบโตในมือข้างหนึ่งของเธอ

...อ้าวๆๆๆ แถมยังเลี้ยวเข้าไปในโรงเรียนลูกบาศก์อีกตะหาก มาเยี่ยมลูกเยี่ยมหลานหรือยังไง?...

ทันใดนั้น ผู้หญิงที่บรรณารักษ์หนุ่มแอบสังเกตการณ์อยู่ก็สะดุดชายผ้าซิ่นล้มคะมำไปข้างหน้า ถุงใบโตหลุดจากมือ ข้าวของกระจายเกลื่อน...

...ด้วยสัญชาตญาณสุภาพบุรุษ บรรณารักษ์หนุ่มรีบเดินตรงเข้าไปช่วยเหลือทันที...

------------------------

โอ๊ยยยย...เจ็บชะมัด....

เอมิกาทั้งเจ็บ ทั้งอายที่จู่ๆก็ลงไปจับกบต่อหน้านักเรียนสองสามคนที่เดินเข้าโรงเรียนมาพร้อมกัน แถมยังทำข้าวของหกกระจาย เธอยังไม่ชินกับผ้าซิ่นตัวยาวที่หยิบยืมจากคุณนายแม่มาใส่แก้ขัด เนื่องจากต้องซักเสื้อและกระโปรงที่สมปองเอาไปละเลงกับพื้นครัวเสียเละเทะใหม่หมด พอเผลอเดินก้าวยาวๆเหมือนตอนใส่กระโปรงธรรมดาก็เลยสะดุดล้มคว่ำไม่เป็นท่า หญิงสาวรีบลุกขึ้นยืน เอามือปัดฝุ่นออกจากผ้าซิ่นผืนสวย ก้มลงเก็บข้าวของที่หกออกมาจากถุงอย่างรวดเร็ว

 

ในตอนนั้นเอง เสียงสดใสของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลังว่า...

 

"คุณยายครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บให้นะครับ"

THE END

--------------------------------

นี่คือชุดเจ้าปัญหาที่ครูเอมใส่มาแก้ขัด

แอบไปจกชุดแม่มาถ่าย ถามแม่ แม่บอกว่าเป็นชุดของทางภาคเหนือ แต่พอถามว่าเสื้อแบบนี้เรียกว่าอะไร แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน... ใครรู้รบกวนช่วยบอกเป็นวิทยาทานจะเป็นพระคุณยิ่ง หรือถ้ามันไม่ใช่ชุดของชาวเหนือช่วยรีบบอก จะยิ่งเป็นพระคุณขึ้นหลายสิบเท่า จะได้รีบเก็บไก่เข้าเล้าแล้วไปเย็บหน้าตัวเองซะ เหอๆ