[HB]Kitty Chaos

posted on 25 Jun 2014 17:17 by irindel in Hummingbird directory Fiction
This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.
 
---------------------------------------------
 
ต่อจากฟิค Triple Shots ตอนแรก ของ @adeya ค่ะ
 
 
 
1.
 

 
"คุณพี่ครับ อยากฟังเรื่องแปลกมั้ยครับ?"
 

 
เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งที่โผล่มายืนยิ้มเผล่อยู่ตรงหน้าเปิดบทสนทนาด้วยคำถามชวนฉงนก่อนจะค่อยๆ "เลื้อย" เอาตัวพาดเคาน์เตอร์ที่เขายืนอยู่ด้านใน ยกมือขึ้นเท้าคางแล้วมองเขาด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับอย่างที่คงจะดูรื่นรมย์ในสายตาสาวๆแต่น่าสะพรึงชวนขนลุกสำหรับเขา
 

 
บอกตามตรงว่าตั้งแต่พลาดท่าเสียที หลวมตัวให้เด็กหนุ่มตั้งตัวเป็นกูรูสอนวิธีอ่อยลูกค้าสาวๆจนหน้าแตกละเอียดหมอไม่รับเย็บเมื่อครั้งก่อน อริญชย์ก็ออกอาการเสียวสยองเหมือนคนตกน้ำเห็นฉลามมาว่ายวนเวียนอยู่รอบๆทุกครั้งที่กล้ารบเข้ามาวอแวอยู่ใกล้ๆ
 
 
 
 
"อะไรอีกล่ะกล้า" อริญชย์ถามไปตามมารยาท นัยน์ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบสั่งอาหารในมือที่กำลังจะกดตัวเลขลงบนเครื่องคิดเงิน ตั้งสมาธิให้แน่วแน่อยู่กับงานตรงหน้า แต่ "เรื่องแปลก" ที่หลุดจากปากของเด็กหนุ่มทำเอาสมาธิเขาปลิวหายวับไปในทันที
 
 
 
 
"เมื่อกี๊ผมจะไปเปลี่ยนชุดที่เรือนเล็กหลังร้าน พอเปิดประตูปุ๊บก็มีลูกแมวตัวกะจิ๊วเดียววิ่งปรู๊ดสวนออกมาเลย ไม่รู้เข้าไปอยู่ในนั้นตั้งแต่เมื่อหร่ะ..." เด็กหนุ่มพูดยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกเสียงอุทานลั่นของอีกฝ่ายกลบเสียก่อน กล้ารบกะพริบตาปริบๆอย่างงุนงงเมื่อเห็นสีหน้าของคนตรงหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม มือแข็งแรงของอริญชย์เอื้อมมาจับแขนเขาเขย่าอย่างแรงจนกล้ารบถึงกับหัวสั่นหัวคลอน
 
 

 
"แล้วเห็นหรือเปล่าว่ามันวิ่งไปทางไหน"
 
 
 
 
"เบาๆครับพี่ เขย่าแรงอย่างนี้เดี๋ยวสมองผมเละเป็นวุ้น จำออร์เดอร์ลูกค้าไม่ได้กันพอดี... หูยยย คุณพี่ครับ ไม่ต้องทำตาเขียวขนาดนั้นก็ได้ กลัวแล้วคร้าบบบบ มันวิ่งไปทางลานจอดรถแน่ะครับ แมวคุณพี่เหรอครับ" เด็กหนุ่มเลิกล้อเล่นเมื่อเห็นสีหน้าวิตกกังวลของอีกฝ่าย
 
 
 
 
"ใช่" อริญชย์ตอบสั้นๆแล้วหันไปหาสิปปภาสที่เดินกลับมาวางถาดเสิร์ฟอาหารที่เคาน์เตอร์พอดี
 
 
 
"พัด คิดเงินโต๊ะหกให้พี่หน่อย พี่ขอตัวเดี๋ยว" พูดจบร่างสูงก็แทบจะวิ่งออกไปจากร้านทิ้งให้สองหนุ่มที่เหลือมองหน้ากันงงๆก่อนที่กล้ารบจะได้สติแล้ววิ่งตามออกไป
 
 
------------------------------------------
 
2.
 

 
ลานจอดรถของร้านนั้นไม่ได้กว้างอะไรนัก รถที่มาจอดก็ยังมีไม่มากเพราะเป็นช่วงสายที่เลยช่วงมื้อเช้ามาแล้วและยังไม่ถึงช่วงจลาจลมื้อเที่ยง ถึงกระนั้น ไม่ว่าจะร้องเรียกชื่อ หรือร้องเหมียวๆหรือก้มๆเงยๆหาตามซอกหลืบ สุมทุมพุ่มไม้ หรือใต้ท้องรถสามสี่คันที่จอดอยู่ก็ไม่ปรากฏวี่แววของเจ้าเหมียวตัวน้อยแต่ประการใด
 
 
 

 
อริญชย์ถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลแทบจะโซมกายภายในเวลาแค่ไม่กี่นาทีที่ออกมาตามหาเจ้าเหมียว จะว่าไปแล้ว การที่มันหายตัวไปก็เหมือนเป็นการลดภาระในทางหนึ่ง เพราะเขาก็ไม่ต้องลำบากเอาข้าว เอาน้ำมาแอบให้มัน ไม่ต้องลำบากไปถามหาบ้านใหม่ให้มันจากบรรดาเพื่อนๆด้วย แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้สึกใจหายไม่น้อยแม้ว่าจะเพิ่งแอบเลี้ยงมันมาได้แค่ไม่กี่วัน เป็นห่วงก็เป็นห่วง มันยังเล็กนัก ข้างนอกนี่ก็อันตรายสารพัด ไหนจะรถราที่วิ่งกันขวักไขว่ แล้วยังจะเหล่าสุนัขจรจัดที่เพ่นพ่านไปมาให้เห็นอยู่เนืองๆอีกเล่า เจ้าลูกแมวน้อยจะเอาตัวรอดไปได้สักกี่วัน...
 
 

 
 
...จีนต้องเสียใจมากแน่ๆ...
 


 
อริญชย์ยังจำได้ติดตาถึงภาพที่หญิงสาวกอดเจ้าลูกแมวน้อยไว้อย่างทะนุถนอม คิดแล้วก็ยิ่งกลุ้มใจ ไม่รู้จะบอกกับเธออย่างไรดีว่าเจ้าเหมียวน้อยที่เธอป้อนข้าวป้อนน้ำมันมาสองสามวันได้อันตรธานไปเสียแล้ว
 
 

 
เขาเหลือบมองเด็กหนุ่มตัวต้นเหตุที่เพิ่งกลับมาจากค้นหาสวนด้านหน้าร้าน ใจหนึ่งก็อดนึกเคืองตัวการที่ปล่อยเจ้าเหมียวออกมาไม่ได้ แต่ถ้าจะพูดกันอย่างยุติธรรมแล้ว กล้ารบก็ไม่ได้ผิดอะไรเพราะเด็กหนุ่มไม่รู้ว่าเขากับจีนแอบลักลอบเอาเจ้าลูกชิ้นไปไว้ในเรือนเล็กด้านหลังที่ใช้เป็นห้องเปลี่ยนชุดสำหรับพนักงาน
 
 


 
"เจอมั้ย?"
 
 


 
"ไม่เจอครับ ผมถามปลาคาร์ฟในบ่อแล้ว พวกมันก็บอกว่าไม่เห็นครับ ได้แต่ทำปาก โน โน โน" เด็กหนุ่มว่าพลางห่อปากทำท่าเหมือนปลาคาร์ฟที่โผล่มารอกินอาหารที่ผิวน้ำ
 
 
 


 
 
...เป็นครั้งแรกที่อริญชย์นึกอยากจะตีเข่าไอ้เด็กเวรนี่เข้าให้สักทีจริงๆ...
 
 

 
 
"คุณพี่ครับ อยากฟังเรื่องสยองมั้ยครับ?" เจ้าตัวดียังมีหน้ามาถามคำถามที่สุดแสนจะไม่เข้าท่าที่สุดในเวลานี้
 
 

 
 
"ไม่ใช่ตอนนี้ กล้า" เขาตอบเสียงห้วนสะบัดอย่างเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง แต่อีกฝ่ายจะฟังหรือก็หาไม่
 
 

 
 
"เจ้านายเก่าผมเป็นเจ้าของอู่ เขาเลี้ยงลูกแมวไว้ตัวนึง..."
 
 

 
"แล้ว?" เขาละสายตาจากการเพ่งมองไปยังคาคบไม้ของต้นไม้ต้นใหญ่ เผื่อว่าเจ้าลูกชิ้นมันจะแตกตื่นจนหนีขึ้นไปบนต้นไม้แล้วลงไม่ได้
 
 

 
"วันนึงเขาสตาร์ทรถแล้วก็บรึ้มมมมมม!!! กลายเป็นโกโก้ครั้นช์" คนเล่าทำเสียงเลียนแบบประโยคโฆษณายอดฮิตที่ติดปากคนไปทั้งบ้านทั้งเมือง
 


 
"อะไรกลายเป็นโกโก้ครั้นช์?" อริญชย์ขมวดคิ้วเพราะตามไม่ทัน
 

 
 
"ลูกแมวครับ มันเข้าไปอยู่ในห้องเครื่องของรถคันนั้นเข้าพอดี"
 
 
---------------------------------------------------------
 
 
3.
 
 
...พลาดไปหน่อย...
 
 
 
 
...ไม่หน่อยล่ะ... เยอะมากเลย...
 

 
 
กล้ารบคิดว่าเขาเลือกปล่อยมุกเจ้าเหมียวโกโก้ครั้นช์ได้ผิดจังหวะเอามากๆ เพราะหลังจากเขาเฉลยตอนจบของเรื่อง อริญชย์ก็หน้าซีดยิ่งกว่ากระดาษไปอีกรอบแล้วสั่งให้เขาคลานกระดึ๊บเข้าไปตรวจดูห้องเครื่องจากใต้ท้องรถทุกคันว่าเจ้าเหมียวจอมยุ่งระเห็จเข้าไปอยู่ในนั้นหรือเปล่า พอเขาแย้งว่าเสื้อพนักงานจะเลอะ คุณพี่ผู้เคยใจดีมาตลอดก็ออกคำสั่งอย่างเหี้ยมเกรียมว่า
 

 
"งั้นก็ถอดเสื้อซะสิครับ"
 

 
 
"เดี๋ยวพี่เห็นซิกส์แพ็คผมแล้วเกิดอดใจไม่ไหวปล้ำผมขึ้นมาล่ะครับ"
 

 
 
"ใครเป็นคนปล่อยมันออกมา คนนั้นก็ต้องรับผิดชอบหามันให้เจอนะครับ" นอกจากอริญชย์จะไม่หวั่นไหวไปกับมุกเสื่อมๆชวนขนลุกของเขาอย่างเคยแล้ว ยังตีหน้าเคร่ง เสียงขรึมบ่งบอกให้รู้ว่าเอาจริง เห็นอีกฝ่ายไม่เล่นด้วยแบบนี้ กล้ารบก็ได้แต่ยกมือยอมแพ้ ถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือแต่เสื้อกล้ามตัวในล้มตัวลงนอนไปกับพื้นกรวดแล้วเริ่มต้นถัดตัวเข้าไปใต้รถคันที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยทิ้งท้ายยั่วอีกฝ่ายเล่น
 
 

 
"ถ้าคุณพี่จีบสาวได้จริงจังเหมือนหาแมวนี่ล่ะก็ คงไม่ต้องเดือดร้อนให้ผมไปสอนกระบวนท่าอ่อยใส่คุณธันว์เขาหรอกนะครับ"
 
 

 
 
โชคยังดีที่พอเลื้อยเข้าใต้ท้องรถคันที่สองเขาก็เห็นอะไรขาวๆดำๆเคลื่อนไหวอยู่ตามช่องว่างของเครื่องยนต์ แต่พอเขายื่นมือจะไปคว้ามัน เจ้าลูกแมวบ้านั่นก็ดันร้องเหมียวๆแล้วหนีเข้าไปอยู่ในซอกลึกจนแม้แต่แขนยาวๆของเขายังชอนไชเข้าไปไม่ถึง กล้ารบเลยถัดตัวออกมาจากใต้ท้องรถมาฟ้อง "พ่อ" ของเจ้าเหมียวที่ยืนทำหน้าร้อนใจอยู่ใกล้ๆ
 
 

 
"เจอแล้วครับ แต่มันไม่ยอมออกมา เอาไงดีครับคุณพี่ ให้ไปตามลูกค้ามาเปิดกระโปรงรถให้ดีมั้ยครับ?"
 
 


 
"ฮึ่ยยย กวนลูกค้าตอนทานอาหารแบบนั้นได้ไงเล่า เดี๋ยวลูกค้าเกิดโวยขึ้นมา พี่นกได้เล่นงานพี่ตายพอดี นี่ก็ยังไม่ได้บอกพี่เขาเลยด้วย"
 
 


 
"งั้นคุณพี่จะให้ผมงัดรถมั้ยครับ?" กล้ารบประชด แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รู้ตัว อริญชย์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยื่นเสื้อคืนให้เขาพร้อมกับบอกสั้นๆด้วยประโยคที่ไม่ทำให้เขาเข้าใจอะไรขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว
 


 
"เฝ้าเจ้าลูกชิ้นอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่มา"
 

 
 
สามชั่วอึดใจพระพุทธผ่านไป กล้ารบคิดว่าเขากำลังจะกลายสภาพเป็นของเหลวนองอยู่บนพื้นลานจอดรถท่ามกลางแดดที่แผดเผายามสายเสียแล้วตอนที่อริญชย์กระหืดกระหอบกลับมาพร้อมกับถ้วยเล็กๆในมือ
 

 
 
"อะไรน่ะครับ?" กล้ารบชะโงกหน้ามองของที่อยู่ในถ้วย ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเห็นลูกชิ้นที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆขนาดพอให้ลูกแมวเคี้ยวสะดวกนอนอยู่ในถ้วย
 

 
 
"ถ้าเข้าไปหามันไม่ได้ ก็ต้องล่อให้มันออกมา" อริญชย์ว่าพลางก้มลงไสถ้วยลูกชิ้นเข้าไปใต้ท้องรถ
 

 
 
"เหมือนที่คุณพี่เข้าหาสาวๆไม่ได้ เลยต้องไปล่อคุณธันว์แทนน่ะเหรอครับ"
 

 
 
"ไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหน เมื่อไหร่จะเลิกแซวพี่เรื่องนี้ซะทีนะ กล้า" อริญชย์ว่าด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับภารกิจตรงหน้า หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็เห็นร่างเล็กจ้อยร่อยสีขาวแต้มดำค่อยๆห้อยตัวลงมาจากห้องเครื่องแล้วเดินเตาะแตะไปยังเหยื่อที่วางล่ออยู่ คราวนี้เป็นอริญชย์เองที่ลงทุนนอนลงไปกับพื้นกรวดแบบลืมกลัวเครื่องแบบพนักงานเปื้อน เขาคลานเข้าไปใต้ท้องรถช้าๆ พยายามให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอเจ้าลูกแมวกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้อพิเศษตรงหน้า เขาก็เอื้อมมือไปคว้าหลังคอมันไว้ได้อย่างรวดเร็ว เจ้าลูกชิ้นตกใจ มันพยายามจะดิ้น แต่เพราะถูกตะปบหลังคอมันเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตาเหลือกๆอย่างหวาดกลัว
 

 
 
"มานี่เลยเจ้าตัวดี เกือบโดนปั่นแล้วมั้ยล่ะ" อริญชย์ค่อยๆลุกขึ้นยืน มือหนึ่งยังหิ้วเจ้าเหมียวห้อยร่องแร่งอยู่ ใช้มือข้างที่เหลืออยู่ปัดฝุ่นที่เลอะตามเสื้อผ้าออกให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
 
 

 
 
"คุณพี่ครับ อยากฟังเรื่องสยองมั้ยครับ?" กล้ารบมาสะกิดถามเขาด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง อริญชย์ขมวดคิ้ว
 
 
 
 
"คราวนี้อะไรอีกล่ะ?"
 
 
 
 
"อ้าว กล้า โอห์ม มาทำอะไรอยู่ที่รถน้องพี่น่ะ?" เสียงหนึ่งที่คุ้นเสียยิ่งกว่าคุ้นทำเอาหัวใจของเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาค่อยๆหันกลับไปช้าๆ ณชนกกับหญิงชายอีกคู่หนึ่งที่เขาไม่รู้จักยืนมองเขาอยู่อย่างสงสัย สายตาของเจ้าของร้านสาวเลื่อนจากหน้าเขาไปยังเจ้าแมวน้อยที่ถูกหิ้วต่องแต่งอยู่
 
 
 
 
"อ้าว แล้วนั่นแมวของใครน่ะ?"
 

 
 
อริญชย์กลืนน้ำลายเอื๊อก เริ่มมองเห็นเค้าลางแห่งความยุ่งยากลอยมารำไรเหมือนเมฆฝนบนท้องฟ้า
 

 
 
...ภารกิจกู้ชีพเจ้าเหมียวครั้งนี้ดูท่าจะไม่จบง่ายๆเสียแล้วล่ะครับ งานนี้...
 
 
 
TBC
 
 
------------------------------------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. เอนทรีนี้ขออุทิศแด่น้องโทนี่ ผู้แม้จะรอดชีวิตจากใบพัดมาได้ แต่ก็กลายเป็นแมวสามขา ปัจจุบันคาดว่าน่าจะขึ้นสวรรค์ไปแล้วเรียบร้อย ขอโทษนะที่เลี้ยงไม่ดีเลย 
  2. จริงๆแล้วมันควรจะเป็นเอนทรีอีเวนต์ที่อิชั้นจะเปิดรูทน้องกล้ากับยูโนว์ฮู แต่... อยู่ๆดีๆพลอตนี้มันแวบขึ้นมา... และคนไร้วินัยอย่างอิชั้นก็นิยมทำอะไรตามอารมณ์ โดยเฉพาะการปั่นฟิค มันก็เลยออกมาเป็นเอนทรีนี้แล...
  3. แต่เอนทรีเปิดซิง เอ้ย! เปิดรูทนี้จะตามมาเร็วๆนี้แน่นอนค่ะ ขอส่งเอนทรีนี้ ขายผ้าเอาหน้ารอด ขัดดอกไปก่อนนะคะ
  4. ถึงจะ TBC แต่อิชั้นขอโยนกลองให้คนอื่นเขียนต่อนะคะ //โดนทุกคนพร้อมใจกันรุมกระทืบ
  5. รบกวน @adeya เช็คคาร์ด้วยนะคะ (ปรากฏว่าโดนล้มฟิค หนูโอห์มไม่ใช่อย่างเน้!!!)
  6. พบกันในเอนทรีหน้า เร็วๆนี้ค่า (หวังว่านะ)
 

Comment

Comment:

Tweet

"ถ้าคุณพี่จีบสาวได้จริงจังเหมือนหาแมวนี่ล่ะก็ คงไม่ต้องเดือดร้อนให้ผมไปสอนกระบวนท่าอ่อยใส่คุณธันว์เขาหรอกนะครับ"

ป๊าดดดดดดดดด เจอประโยคนี้ไปถึงกับปล่อยก๊ากเลยค่ะครูเอม แหมกล้ารบเอ๋ย ระวังคุณธันว์จะติดใจพี่โอห์มแล้วหล่อนอดนะ

ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมคะว่า บรรยากาศของอิตากล้ารบนี่ละม้ายคล้ายพ่อหนุ่มบางคนประหลาด ๆ 55555

อนึ่ง เรื่องสยองเรื่องสุดท้ายของตากล้านี่คงสยองขวัญจริง ๆ แหละจ้ะตาโอห์ม แต่ป้าเชื่อว่า ถ้าเจอเรื่องสยองขวัญของพี่ณชนกเข้าไป ตาโอห์มคงสวดมนต์ขอความเมตตาจากฟ้าเบื้องบนแน่จ้ะ

#6 By Fern-CS#4 on 2014-07-22 21:35

ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่เอามุกมาต่อยอดนะคะ ปลาบปลื้มสุดๆ ไม่คิดว่าเฟลชฟิคสามเรื่องนั้นจะสุดประกายไอเดียให้เขียนเอนทรีได้ขนาดนี้ แบบนี้เราควรทำบ่อยๆสินะ จะได้ชวนให้คอมมูครึกครื้น หุหุหุ open-mounthed smile

คุณน้องกล้าครับ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังจะทำพูดเล่นอีกเหรอครับเนี่ย sad smile โดยเฉพาะมุกปลาคาร์ฟนั่นน่าเตะจริงๆอ่ะครับ ไม่ก็เบิร์ดกระโหลกสักที โทษฐานเล่นไม่ถูกเวลา 555+

อ่า ง...งานเข้าล่ะครับทีนี้ ดูเหมือนมติเอกฉันท์ว่าให้เจ้อี้มาต่อ งั้นขอนั่งรอดูทางเจ้าของร้านนะฮับ question confused smile big smile  

ปล. คาร์โอห์มโอเคค้าบผม

#5 By Adeya on 2014-07-09 16:58

แอร๊ยยยยย ฟิคเจ้าเหมียวว อยากต่อเหลือเกินค่ะ /แต่พล็อตยังไม่แข็งพอค่ะ 555

กล้ารบคะ.. เราชอบนาย นายบันเทิงมาก ๆ เลยค่ะ อ่านแล้วขำกิ๊ก ปล่อยมุกถี่ขนาดนี้สมชื่อกล้าจริง ๆ 5555 แล้วมุกปลาคาร์พนั่นมันอะไรกันคะ 55555

ต่อฟิคนี้เป็นเจ้อี้สินะคะ ... /ยืนมองแบบคนอยู่วงนอก
#จะอยู่วงนอกได้ยังไงในเมือจีนก็ให้อาหารแมวเหมือนกัน #ชิงตายก่อน

ขยันแซวมาก ๆ เดี๋ยวเสียพี่โอห์มไปไม่รู้ด้วยนะคะ #เดี๋ยวนะ #ผิดแล้วเฟ้ย

ปล.อย่ากินกันเองสิคะหนุ่ม ๆ คาเฟ่นี้ผู้ชายยิ่งน้อย ๆ อยู่ววววว 55555555 confused smile confused smile

#4 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-07-01 00:03

โถ คุณน้องกล้าครับ แต่ละมุกน้องมันช่างน่าเตะเสียนี่กระไร นี่เพราะคุณน้องโอห์มใจดี (และน่าแกล้ง) สินะครับ คุณน้องกล้าถึงยังได้เล่นมุกจ่อไปโดยสวัสดิภาพ 555


เดี๋ยวเจ้อี้ออกโรงแล้ว เราจะรอดูสวัสดิภาพของสองหนุ่มต่อไปครับ // ตะเบ๊ะ!


ปล กับยูโนวฮู ยิ่งช้า ยิ่งขอดอกเบี้ยงามๆ นะครับ / ยิ้มวิ้ง~

#3 By aki on 2014-06-26 18:51

โถ คุณน้องกล้าครับ แต่ละมุกน้องมันช่างน่าเตะเสียนี่กระไร นี่เพราะคุณน้องโอห์มใจดี (และน่าแกล้ง) สินะครับ คุณน้องกล้าถึงยังได้เล่นมุกจ่อไปโดยสวัสดิภาพ 555


เดี๋ยวเจ้อี้ออกโรงแล้ว เราจะรอดูสวัสดิภาพของสองหนุ่มต่อไปครับ // ตะเบ๊ะ!


ปล กับยูโนวฮู ยิ่งช้า ยิ่งขอดอกเบี้ยงามๆ นะครับ / ยิ้มวิ้ง~

#2 By aki on 2014-06-26 18:51

อัยย่ะ มีคนชิงต่อพล็อตเหมียวก่อนเค้า   ลูกชิ้นเอ๊ย... ทำไมตกระกำลำบากชีวิตขนาดนี้หนออ (แต่พ่อลูกชิ้นดูจะลำบากกว่านะงานนี้)   ไม่เป็นไรนะ ลำบากแป๊ปเดียวเอง เดี๋ยวไอยวริญท์จะมาเล่นด้วยให้ลืมเศร้าเลยนะจ๊ะ เคร้ๆ open-mounthed smile

#ได้ยินเสียงลอยลมมาว่าปล่อยมันอยู่เหงาๆไปน่ะดีแล้วครับ...

ถูกค่ะ โอห์มเอาดีทางหญิงไม่รอดเลยจะไปจีบคุณธันว์แทนแล้ว กล้าช่างรู้ใจ #โดนโอห์มเอาถาดเขวี้ยง เชียร์มากระวังแห้วเองล่ะคุ้ณ ซิกแพ็กก็ไม่ช่วยนะบอกเลย... open-mounthed smile open-mounthed smile

จะรอปชพ. ต่อยอดนะก๊ะ อา...เหมียวเหมียวคาเฟ่...  

ปล. มุขปลาคาร์พนั่นทุเรศมากค่ะ ๕๕๕๕๕๕๕๕

#1 By *Alyssa* on 2014-06-26 03:11