[HB]ฟุดฟิดฟอไฟ1

posted on 26 Jun 2014 01:46 by irindel in Hummingbird directory Fiction
This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.
 
------------------------------------------------------
 
 
1.
 
 
...อกไอ้กล้าแล่นลึกเข้าตึกฝรั่ง...
 
 
กล้ารบ เปลวเงิน หนุ่มสิบแปดมาดแมนสะท้านใจสาวผู้ครองตำแหน่งพนักงานสารพัดประโยชน์แห่งร้านกาแฟบ้านทรายทองกำลังกรีดร้องประดุจสาวน้อยไร้เดียงสาเจอแมลงสาบบินเข้าใส่อยู่ในใจเมื่อคุณเจ้าของร้านที่วันนี้ความสวยเข้าขั้นติดลบโยนเมนูภาษาอังกฤษ บอสตัวสุดท้ายในเกมวีรกรรมทำเพื่อเงินของเขามาใส่ตักที่เขานั่งพับเพียบรอรับคำสั่งประจำวันอยู่พร้อมกับประกาศิตโทษประหารออกมาอย่างไร้ความเมตตากรุณาปรานีที่สุดในสามโลก
 

 
"ไปท่องมาให้หมด พี่ถามอะไรต้องตอบได้ว่ามันอ่านเป็นภาษาอังกฤษว่ายังไง"
 

 
 
กล้ารบเปิดแฟ้มที่มีแต่ตัวอักษรภาษาต่างดาวเรียงรายอยู่เต็มหน้ากระดาษนับสิบๆแผ่นด้วยท่าทีเหมือนกำลังจะถูกเครื่องประหารหัวสุนัขสับคอขาดอยู่รอมร่อ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นทำตาโศกเหมือนลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่ถูกตีเพราะไปเคี้ยวรองเท้าเจ้าของเข้า
 


 
"คุณเจ้าของร้านครับ ภาษาปะกิต กระผมมิถนัด ได้แค่สามคำเองครับ"
 
 

 
 
"อะไร?" คุณเจ้าของร้านเลิกคิ้วที่วาดเอาไว้ขึ้นข้างหนึ่ง
 
 

 
 
"ไอ เลิฟ ยู ครับ" กล้ารบตอบหน้าตาเฉย คนฟังนัยน์ตาเป็นประกายขึ้นมาวิบหนึ่งด้วยความขบขันระคนหมั่นไส้ แต่ก็ยังตีหน้าเคร่งเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้ลูกหมาตัวโตตรงหน้าได้ใจ
 

 
 
"ได้สามคำ งั้นเอาค่าแรงไปแค่สามบาทดีมั้ย กล้ารบ" คุณเจ้าของร้านยิ้มหวาน
 

 
 
"ไหนตอนมาสมัครบอกพี่ว่าทำได้ทุกอย่าง ถ้าท่องเมนูภาษาอังกฤษไม่ได้ พี่ก็ไม่ให้ทำงานเสิร์ฟหรอกนะ และถ้าทำงานเสิร์ฟไม่ได้ ก็ถือว่าทำได้ไม่ครบตามสัญญาจ้าง ต้องลดเงินเดือน..."
 

 
 
พอพูดมาถึงเรื่องเงินเดือนเด็กหนุ่มที่ปากกล้าเมื่อครู่ก็เหี่ยวลงเหมือนงูโดนเชือกกล้วยรัดทีเดียว
 

 
 
"เข้าใจแล้วครับผม คุณเจ้าของร้าน กระผมขอสาบานด้วยเกียรติของลูกเสือวิสามัญฆาตกรรมรุ่นใหญ่ว่าจะท่องให้ได้ทุกตัวอักษรครับผม" ไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยังชูสามนิ้วขึ้นระดับอกในท่าสาบานตนประกอบ เจ้าของร้านได้แต่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจกับความล้นๆเกินๆของลูกจ้าง แต่พอเดินยังไม่ทันคล้อยหลังดีก็ได้ยินเสียงเจ้าลูกหมาตัวโตครวญเพลงเสียลั่นร้าน
 
 

 
 
"ใบหน้างามงาม ไม่น่าใจดำเลยแก้วตา ดำเหมือนน้ำย้อมผ้า ไม่เวทนาบ้างเลยจอมขวัญ..."
 
 

 
 
"กล้ารบ!!!!!" เจ้าของร้านแหวลั่น เด็กหนุ่มทำคอย่น เปลี่ยนเพลงทันควัน
 
 

 
 
"ขอลาแล้ววววววว เจ้าแก้วโกสุมมมมมมมมมมมม"
 

 
 
ร่างสูงผลุบออกนอกประตูร้านไปอย่างรวดเร็วก่อนที่แจกันในมือของคุณเจ้าของร้านจะลอยมากระแทกหัวเสียก่อน...
 
 
------------------------------------------------------------------
 
2.
 
 
...ทำไงดีวะกรู...
 
 
กล้ารบใช้เวลาเกือบทั้งเช้าเฝ้าคิดหาวิธีเรียนภาษาอังกฤษโดยไม่ต้องเสียเงินไปเรียนเพิ่ม จะขอให้อริญชย์สอนให้ก็คงไม่สะดวกเท่าไรนักเพราะพนักงานเสิร์ฟประจำมีงานล้นมือตลอดเวลา ส่วนสาวๆพาร์ทไทม์ก็มาเฉพาะตอนยุ่งๆจนแทบจะแยกร่างเสิร์ฟอยู่แล้ว ตัดออกจากรายชื่อผู้โชคดีที่จะได้เขาไปเป็นศิษย์ไปได้เลย...
 

 
 
...หรือกรูควรจะสอยแหม่มมาเรียนภาษาทางลัดซะดีวะ...
 

 
 
“หา? มาไม่ได้!!? น้องขา แล้วเพิ่งมาบอกพี่เอาตอนนี้เนี่ยนะค้าา?” เสียงแหลมปรี๊ดจนแก้วหูแทบทะลุดังมาจากโต๊ะของคุณลูกค้ากิตติมศักดิ์ กล้ารบชะงักมือที่กำลังเช็ดโต๊ะหันไปเห็นเจ้าของทรงผมซาลาเปาทำท่าเหมือนจะเอาหัวโขกโน้ตบุ๊คที่วางไว้บนโต๊ะหลายๆทีติดกันชนิดไม่แคร์สายตาใครก่อนจะส่งเสียงคร่ำครวญหงุงหงิงกับตัวเอง
 
 

 
 
"แล้วให้ชั้นแหกขี้ตาตื่นมาทำไมแต่เช้า แล้วนี่อีกตั้งสามชั่วโมงกว่า จะทำอะไรดีเนี่ย..."
 

 
 
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคุณลูกค้ากิตติมศักดิ์คงจะโดนเด็กๆในสังกัดเบี้ยวนัดอีกตามเคย กล้ารบมองเจ้าหล่อนหัวเอาถูไถกับโน้ตบุ๊คทำท่าตีแปลงเหมือนเด็กโดนขัดใจแล้วจู่ๆความคิดอันสุดแสนจะบรรเจิดก็พุ่งเข้ามาในสมองด้วยความเร็วเท่ารถด่วนชินคันเซ็ง
 
 
 
 
...ไอ้กล้ารอดตายแล้วววววววว....
 
 
 
 
ไวเท่าความคิดกล้ารบไสตัวเข้าไปนั่งพับเพียบอยู่หน้าโต๊ะของเป้าหมาย โชคดีว่าตรงนั้นเป็นมุมลับ ห่างจากโต๊ะอื่นๆพอสมควร กล้ารบเลยไม่ต้องหรี่พลังกระบวนท่าวิชามารยาบุรุษแปดร้อยเล่มเกวียน พอเจ้าของโต๊ะหันหน้าที่ยังคงซบอยู่บนโน้ตบุ๊คมาทางเขา เด็กหนุ่มก็ยกมือไหว้ชนิดท่วมหัว
 


 
"วันทาครับคุณพี่"
 

 
 
"เออ ไหว้พระเถอะพ่อคุณ มาขอส่วนบุญอะไรมิทราบจ๊ะ"ถึงปากจะว่าอย่างนั้น แต่คนที่นอนซบอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะยกมือขึ้นรับไหว้ มีเพียงดวงตาใต้กรอบแว่นหนาเท่านั้นที่เป็นประกายสนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
 

 
 
...บร๊ะ... มีเล่นมุกกลับแบบนี้ งานนี้ท่าทางจะไม่ง่ายอย่างที่คิดซะแล้ว...
 

 
 
"พอดีกระผมได้ยินว่าคุณพี่โดนลูกศิษย์เบี้ยวนัด..." กล้ารบเกริ่น
 

 
 
"แล้ว?" อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้น
 

 
 
"ไม่ทราบว่าคุณพี่จะมีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา เจียดเวลาว่างของคุณพี่มาโปรดสัตว์น้อยตาดำๆอย่างกระผม สอนภาษาอังกฤษให้หน่อยได้มั้ยขอรับ"
 

 
 
คนได้ฟังคำขอนิ่งไปนาน นานจนกล้ารบเริ่มจะใจฝ่อก็พอดีกับที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง
 


 
"ค่าเรียนไม่ถูกหรอกนะ"
 

 
 
 
...หูยยยยยยย ผู้หญิงร้านนี้ทำไมเขี้ยวกันจังวะครับ...
 

 
 
ใจจริงกล้ารบอยากร้องเพลงคนสวยใจดำอีกสักรอบ แต่เกรงว่าการเจรจาสันถวไมตรีจะล่มปากอ่าวเลยฉีกยิ้มปะเหลาะอีกรอบ ส่งสายตาลูกหมาอ้อนขอข้าวเจ้าของไปเป็นทัพเสริม
 

 
 
"กระผมไม่มีเงินขอรับคุณพี่ ขอจ่ายด้วยร่างกายแทนได้มั้ยครับ" ไม่พูดเปล่าเด็กหนุ่มจัดแจงปลดเสื้อเชิ้ตลายตารางหมากรุกสีขะมุกขะมอมลงจากไหล่ข้างหนึ่งเหมือนเด็กสาววัยกำดัดพยายามจะยั่วหนุ่มๆ
 

 
 
ถ้ากล้ารบหวังว่าจะได้รับเสียงหัวเราะขำระคนอ่อนอกอ่อนใจแบบที่เคยได้จากเจ้าของร้านหรือเสียงโวยวายอย่างตื่นตกใจและอายแทนอย่างที่เคยได้จากอริญชย์นั้น เขาคงต้องผิดหวัง เพราะคุณติวเตอร์จอมหนืดนอกจากจะไม่ขำแล้วยังมองเขานิ่งๆอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยออกมาสั้นๆคำเดียว
 
 
 
"ไม่พอ"
 
 
 
 
"โหยยยย คุณพี่อยากได้มากกว่านี้ก็ไม่บอก" หลังจากหงายเงิบไปกับคำตอบของสาวเจ้าราวๆสิบวินาทีได้ กล้ารบก็ตั้งสติกลับมาต่อรองราคาค่าเรียนอีกครั้งด้วยการทำท่าเหมือนจะถอดเสื้อออก แต่ก็ต้องหงายเงิบอีกครั้งกับการขัดจังหวะด้วยเสียงเนือยเนิบของว่าที่ติวเตอร์ของตัวเอง

 
 
"ต่อให้จ่ายทั้งตัวพ่วงหัวใจก็ยังไม่พอค่าเรียนพี่เลยค่ะ คุณน้องขา" คราวนี้เจ้าหล่อนยันตัวขึ้นมาจากโต๊ะ เอามือเท้าคางมองเขาด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับอยู่หลังเลนส์หนา
 
 
 
 
...เขี้ยวสลัดมากครับคุณพี่ ถามจริงคุณพี่บริโภคเกลือแทนข้าววันละสามมื้อรึเปล่าครับ...
 
 

 
 
...เอาวะ... ไพ่ใบสุดท้าย... ทุ่มหมดหน้าตัก เดิมพันวัดดวงกันอีกสักรอบ...
 
 

 
 
"คุณพี่รู้มั้ยครับว่าหน้าปากซอยเรา ข้าวขาหมูอร่อยมากกกกกกกก สั่งแบบเอาแต่หนังได้ด้วยนะครับ"
 

 
 
"แล้ว?"
 
 
 
"หมี่เกี๊ยว เกี้ยวชายก็อร่อยไม่แพ้เกี๊ยวองค๋ชายสี่เลยนะครับ จะน้ำตก ซกเล็ก ส้มตำ ขนมครก ขนมเบื้อง โตเกียว ขนมจีบซาละเปา กล้วยทอด หมูปิ้งนมสด ปากซอยเรามีทุกอย่างให้เลือกสรร... เสียอย่างเดียวไกลไปนิด ต้องฝ่าแดดเดินไป"
 
 
"แล้ว?"
 
 
"ถ้าคุณพี่ตกลงปลงใจจะร่วมหอลงโลงสอนภาษาปะกิตให้กระผม คุณพี่แค่บอกมาว่าอยากกินอะไร กระผมจะแล่นไปซื้อมาเสิร์ฟคุณพี่ถึงโต๊ะในอึดใจเดียวเลยครับคุณพี่ คุณพี่ไม่ต้องเดินตากแดดออกไปให้ผิวหมอง หรือเกิดเหตุฉุกเฉินฝ่าไฟแดง คุณพี่จะให้ผมไปซื้ออุปกรณ์กู้ภัยที่เซเว่นแถวปากซอยก็ได้นะครับ กระผมไม่เกี่ยง"
 

 
 
"แล้วคือฟรี?" หมัดสวนของสาวเจ้าคว่ำกล้ารบลงไปนอนนับสิบอีกครั้ง
 

 
 
"โถ คุณพี่ครับ เงินกระผมจะกินข้าวยังไม่มี ต้องเบียดเบียนในครัวเขาเอาทุกเย็น จะเอาที่ไหนมาซื้อของให้คุณพี่ล่ะคร้าบ รีดเลือดกับปูมันบาปนะครับคุณพี่ ปูยิ่งหล่อยิ่งบาป" เด็กหนุ่มทำเสียงตัดพ้อ แต่สาวเจ้ากลับทำหูทวนลม สะบั้นบัวชนิดไม่เหลือใย
 
 

 
"เรื่องซื้อของพัดทำให้อยู่แล้วนี่"
 
 

 

 
หูยยยยยย... คุณพี่คร้าบบบบบจะเล่นตัวไปถึงไหน ต่อราคากับแม่ค้าในตลาดสดยังง่ายกว่าร้อยเท่าพันเท่า...
 

 
 
 
"คุณพี่พัดเขาเป็นพนักงานประจำนะครับคุณพี่" กล้ารบพยายามชี้แจงชักแม่น้ำทุกสายในประเทศไทย
 
 
 
"งานคุณพี่พัดวันๆก็ล้นมือจะแย่ คุณพี่เรียกใช้บ่อยๆ คุณพี่พัดเขาคงไม่สะดวก ทิ้งงานไปบ่อยๆ คุณเจ้าของร้านเขาจะตำหนิเอาได้นะครับ" พอเห็นอีกฝ่ายชะงักไปนิดหนึ่ง กล้ารบก็กล่อมต่ออย่างไม่ยอมให้ทิ้งช่วง
 

 
"แค่หมูปิ้งฝั่งตรงข้าม คุณพี่จะใช้คุณพี่พัดก็ได้ครับ วิ่งไปแป๊บเดียว แต่ถ้าคุณพี่อยากรับไก่ย่าง ข้าวหมูกรอบ ราดหน้า ผัดซีอิ๊ว หอยทอด ผัดไทย ข้าวผัดปู ลอริเอะ เลย์ ป๊อกกี้ คุณพี่ก็ใช้กระผมดีกว่า กระผมเป็นเด็กส่งของ วอบแวบได้ตลอดอยู่แล้ว บริการนี้ฟรีตลอดชีพ ไม่มีวันหมดอายุด้วยนะครับต่อให้คุณพี่สอนผมแค่ไม่กี่วันก็เถอะครับ"
 

 
 
โฆษณาขายแรงงานตัวเองเสร็จกล้ารบก็นั่งลุ้นด้วยใจระทึกว่าอีกฝ่ายจะตกลงด้วยหรือไม่ คุณติวเตอร์สาวนิ่งไปนาน ทำปากขมุบขมิบ คาดว่าจะคำนวณความคุ้มทุนอยู่ สักพักก็พยักหน้า
 
 

 
 
"เอางั้นก็ได้ เห็นว่าตลอดชีพหรอกนะ จะสอนให้เฉพาะตอนที่นักเรียนยังไม่มาละกันนะ"
 
 

 
 
"กราบขอบพระคุณรุนช่องอย่างหาที่สุดมิได้ครับคุณพี่" กล้ารบแทบจะก้มลงไปกราบเอาจริงๆด้วยความโล่งใจ
 
 

 
 
"อ่อ แต่ถ้าไม่ตั้งใจเรียนก็สวัสดี ไม่สอน และไม่รับเคลมข้อเสนอด้วยนะคะ" ว่าที่คุณครูสำทับมาอีก กล้ารบก็ได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย
 

 
 
"แล้วจะให้สอนอะไร? ไวยากรณ์?" ติวเตอร์สาวทำท่ากระตือรือร้นขึ้นมาบ้าง กล้ารบส่งเมนูภาษาอังกฤษในมือให้อย่าง
สงบเสงี่ยมเจียมตน
 

 
"ผมต้องอ่านเมนูนี้ให้ออกให้หมดครับ คุณพี่ แล้วก็... ถ้าคุณพี่ช่วยสอนประโยคง่ายๆไว้รับออร์เดอร์ลูกค้าได้ก็จะเป็นพระคุณอย่างหาที่สุดมิได้ครับ"
 
 

 
"เหออ นี่หนักขนาดออกเสียงไม่ได้เลยเรอะ พูดจริงปะเนี่ย?" คุณครูสาวทำท่าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ยื่นเมนูคืนมาให้เขาพร้อมออกคำสั่ง
 
 
 
 
"ไหนอ่านชื่อร้านซิ"
 

 
 
กล้ารบก้มลงมองตัวอักษรสีทองบนปกเมนูสีเขียวเข้มก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคุณครูที่มองลอดแว่นมาแล้วตอบอย่างมั่นใจเหมือนที่เคยตอบยายในวันที่เขากลับจากสมัครงาน...
 
 
 
 
 
"..."
 
 
 
TBC
 
 
----------------------------------------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. เอาเอนทรีนี้มาคั่น Getting to know you ด้วยอารมณ์ล้วนๆ จู่ๆก็บทสนทนามันก็มาเป็นฉากๆ มุกถล่มทลายชนิดเลือกไม่ถูก แถมยังน้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง จากเอนทรีเดียว งอกออกเป็นสองแล้วค่ะทุกท่านนนน //พรากกกกก
  2. น้องกล้าปะทะอัยย์ งานนี้เดาอารมณ์คุณอัยย์ไม่ถูก เลยทรงแบบมองจากมุมมองของกล้าดีกว่า ไม่แน่ใจว่าแซ่บพอรึยัง รบกวน @alyssa-cubic เช็คคาร์ด้วยค่า ผปค.เช็คคาร์ให้แล้วค่า ทรงผิดแทบทุกประโยค //พรากกกกก ขอบคุณนะคะ
  3. เดี๋ยวอีเวนต์ใหม่จะมาแล้วค่ะ เดือนนี้มีมิชชั่นแถมให้ด้วย ใครดองๆไว้ เริ่มทลายไหกันบ้างนะคะ เริ่มหาคู่ได้แล้วค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันปิดคอมมูนะคะ
  4. แล้วพบกันเอนทรีหน้าค่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

แหม่... อ่านมาเรื่อยๆ ก็นั่งขำมาตลอดทั้งเรื่อง อิมแพคสุดๆนี่ก็ไอ้ประโยคปิดท้ายนี่ล่ะค่ะ ไม่ไหวแล้วๆ 55555555 โอ้ยยย ฮาระเบิดระเบ้อ cry cry cry

มันคือการเอาชีวิตรอดสินะคะน้องกล้า 5555 open-mounthed smile open-mounthed smile open-mounthed smile

#5 By Adeya on 2014-10-20 19:17

โอ๊ยยยยยยยยยยย อ่านแล้วฮาก๊ากกกกกกก กล้ารบบันเทิงสุด ๆ ไปเลยค่ะ คำพูดแต่ละประโยคของนางนี่ประทับใจอย่างแรงงงงง confused smile confused smile confused smile

มุกจ่ายด้วยร่างกายนั่นใบเตยถึงกับตบโต๊ะปัง ๆ เลยค่ะ ทนไม่ได้จริง ๆ 555555555 /คว้ากล้ารบมากอด ชอบเด็กคนนี้มากจริง ๆ ค่ะครูเอมมม big smile big smile

ขอให้พ่อหนุ่มน้อยอ่านออกอยู่รอดในดงเขี้ยวลากดินนี้ได้นะ ถ้ายังไงไปหาจีนได้ จีนใจดีออก 555555

โอ้ยยยยยย ณ ตอนนี้ยังยิ้มไม่หุบเลยค่ะ น่ารักกกกกopen-mounthed smile open-mounthed smile

#4 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-08-08 22:47

ชอบสำบัดสำนวนพ่อคุณจริงๆ

นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของคู่หูประจำร้านก็ได้นะฮะ 555 น่าสนใจมากๆ แอบลุ้นว่าแล้วแบบนี้โอห์มจะรอดไหมเนี่ย? จะรอตามดูนะฮะ :)

#3 By aki on 2014-08-06 18:22

ชอบสำบัดสำนวนพ่อคุณจริงๆ

นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของคู่หูประจำร้านก็ได้นะฮะ 555 น่าสนใจมากๆ แอบลุ้นว่าแล้วแบบนี้โอห์มจะรอดไหมเนี่ย? จะรอตามดูนะฮะ :)

#2 By aki on 2014-08-06 18:22

กล้ารบเป็นตัวละครที่ตลกมากก.... ชอบสุดๆ ไปเลยค่ะ   แล้วเค้าชอบเวลาครูเอมทรงอี้จัง รู้สึกนางน่าเกรงขามและเขี้ยวงอกลากดินได้ใจดีจริงๆ ขอบคุณมากๆ ที่เอาอัยย์ไปเล่นนะคะ ความจริงทรงค่อนข้างโอเคแล้วล่ะค่ะ แต่แค่วิธีการพูดนางเอกลักษณ์(?)นิดนึง อาจจะเลียนแบบลำบากหน่อย

ตลกมุขมาก กล้ารบถูกเปรียบเปรยกลายร่างเป็นสารพัดสิ่งจนขำ (กล่าวถึง หมาเอย สาวน้อยเจอแมลงสาบเอย งูเอย) ที่แน่ๆ คือเป็นมนุษย์เพศชายน้อยมาก ๕๕๕๕๕๕๕

กล้ารบจะเป็นลูกศิษย์(??)ของนางอีกคนด้วยปะล่ะ open-mounthed smile จ่ายด้วยร่างกายมันไม่น่าสนใจพอสำหรับสตรีไร้ฮอร์โมนเพศหน่อยนะหนูเอ๊ย sad smile จ่ายด้วยแรงงานนี่สิน่าคุยด้วยหน่อย ขอให้การเรียนการสอนดำเนินไปได้ด้วยดีนะจ๊ะ (ถ้านางไม่หลุดขำก๊ากน้ำตาเล็ดกับคำอ่านเจ้าซะก่อนนะ )

ปล. สรุปไอยวริญท์เคลมหนุ่ม(ไปใช้งาน)หมดคาเฟ่ อริญชย์เป็นพนง. จองโต๊ะประจำวัน สิปปาภาสใช้สอยเดินไปซื้อหมูปิ้ง ส่วนกล้ารบเป็นหน่วยม้าเร็วรับส่งซื้อทุกอย่างทั่วราชอาณาจักร ....และทุกอย่างฟรี! ยอดเยี่ยมมาก   #สิทธิพิเศษเหนือณชนกไปแล้วเรียบร้อย

#1 By *Alyssa* on 2014-08-02 02:08