[HB]Event::Getting to Know You 1

posted on 25 Jul 2014 03:46 by irindel in Hummingbird directory Fiction
This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.
 
--------------------------------------------------
 
1.

 
...บางครั้งความทรงจำก็เล่นตลก...

 
 
กล้ารบเพิ่งรดน้ำต้นไม้ที่สวนหน้าร้านเสร็จ อากาศร้อนอบอ้าวทำให้เขาเลือกที่จะผลักประตูเข้ามาผึ่งไอเย็นจากเครื่องปรับ อากาศในร้านก่อนจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เรือนเล็กด้านหลัง เสียงกระดิ่งดังกรุ๋งกริ๋งที่ประตูเรียกให้อริญชย์ที่ง่วนอยู่กับการลำเลียง ขนมและเครื่องดื่มลงบนถาดใบใหญ่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะทำท่าโล่งอกระคนดีใจ อย่างออกนอกหน้าจนเด็กหนุ่มอดแซวไม่ได้
 
 


 
"แหม คุณพี่โอห์มครับ ไม่ต้องดีใจจนออกนอกหน้าเวลาเห็นผมขนาดนั้นก็ได้ ผมก็เขินเป็นนะครับ"
 
 

 
 
สีหน้าดีใจของอริญชย์เปลี่ยนเป็นกลืนไม่เข้า คายไม่ออกไปในทันที กล้ารบเดาว่าหนุ่มรุ่นพี่คงเลือกไม่ถูกระหว่างยิ้มแห้งๆเพื่อรักษามารยาท หรือจะอ้วกให้กับมุกสุดเลี่ยนของเขาดี
 

 
 
"ถึงกับอ้ำอึ้ง พูดไม่ออกเลยหรือครับ คุณพี่" กล้ารบยังคงแซวต่อ การกลั่นแกล้งรุ่นพี่แสนขี้อายคนนี้กลายเป็นความบันเทิงรายวันของเขาไปเสียแล้ว คราวนี้อริญชย์ตั้งสติได้ เงื้อมือเหมือนจะแจกมะเหงก กล้ารบเอนหลบพอเป็นพิธีพลางหัวเราะร่วน
 
 

 
"เลิกแซวพี่แล้วเอาไปเสิร์ฟโต๊ะแปดโน่นเลย" อริญชย์ส่ายหัวพลางยกถาดเสิร์ฟอาหารใบใหญ่ใส่มือลูกจ้างสารพัดประโยชน์ที่ เข้ามาถูกจังหวะพอดี เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงโดนโบ้ยหน้าที่เอาดื้อๆ ไม่ใช่ว่าเขาจะเกี่ยงงานหรืออะไรหรอกนะ แต่ว่า...
 
 

 
"คุณพี่ครับ น้องกล้ายังไม่ได้อาบน้ำเลยครับ เกรงว่ากลิ่นความเป็นชายจะทำเอาสาวๆใจละลายจนสิ้นสติไปก่อนน่ะครับ คุณพี่"
 
 
 
 
"เออ น่ะ... ช่วยพี่หน่อย พี่ติดคิดเงินอีกโต๊ะอยู่ เร็วๆเข้า เดี๋ยวน้ำแข็งละลาย" นอกจากรุ่นพี่จะไม่นำพากับการประท้วงของเขาแล้วยังเร่งให้เขาไปเร็วๆอีกต่าง หาก กล้ารบหันไปมองเหล่าลูกค้าสาวออฟฟิศสามสี่คนที่โต๊ะแปด เจ้าหล่อนพากันหัวเราะคิกคักสลับกับแอบมองมาที่เคาน์เตอร์เป็นระยะๆ
 


 
...สาวๆโต๊ะนี้ออกจะน่ารัก คุณพี่โอห์มดั๊นไม่ว่าง ลาภปากไอ้กล้าล่ะครับงานนี้...
 

 
 
กล้ารบจัดแจงติดกระดุมเสื้อเชิ้ต ยัดชายเข้ากางให้เรียบร้อย ถึงจะเป็นชุดทำสวน แต่จะไปเสิร์ฟลูกค้าถึงโต๊ะทั้งทีก็ต้องให้เรียบร้อยเข้าไว้ ดีนะที่เขาล้างมือจากข้างนอกมาแล้ว ขืนเอามือเปื้อนขี้ดินดำๆไปจับจานขนมให้ลูกค้าเห็นงานนี้คุณเจ้าของร้านมี หวังเตะโด่งเขาออกจากร้านแบบไม่คิดรับกลับคืนแหงๆ กล้ารบแบกถาดใบใหญ่เดินไปถึงโต๊ะก็จัดการฉีกยิ้มหวาน โปรยเสน่ห์ใส่บรรดาลูกค้าสาวๆอย่างเชี่ยวชาญ
 

 
 
"สวัสดีคร้าบ ฮัมมิ่งเบิร์ด คอฟฟี่ ชอป รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับคุณ ผู้หญิงที่น่ารักทุกคนนะครับ อาหารที่สั่งมาแล้วนะครับ เสิร์ฟร้อนๆ กรุ่นด้วยไอรักจากใจผมเลยครับ ไม่ทราบว่าซีซ่าร์สลัดของคุณผู้หญิงท่านไหนครับ..."
 

 
 
หลังจากเสิร์ฟอาหารครบเรียบร้อย ขายขนมจีบไปได้หลายเข่ง กล้ารบก็ถอยฉากออกมา เด็กหนุ่มกวาดตามองไปรอบๆร้านเผื่อว่ามีลูกค้าคนไหนจะกวักมือเรียกเขาไป เสิร์ฟน้ำหรือสั่งอะไรเพิ่ม ทันใดนั้นเองสายตาเขาก็ไปสะดุดเข้ากับใครคนหนึ่ง...
 

 
 
...ลมหายใจของกล้ารบสะดุด...
 
 
 
 

 
 
...หัวใจเหมือนจะหยุดเต้น...
 
 
 

 
 
...อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้!!!...
 
 
------------------------------------------------------
 
2.
 
 
ชายหนุ่มคนนั้นกำลังนั่งทอดตัวตามสบายอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอมเทายับย่นพับแขนขึ้นมาลวกๆจนถึงข้อศอก กระดุมเม็ดบนถูกปลดไว้ เนคไทสีเข้มถูกรูดลงมาเกือบครึ่ง สภาพที่เห็นได้ทั่วไปของคนเมาค้างหรือทำงานโต้รุ่ง แต่ไม่ใช่ความยับเยินของเครื่องแต่งกายหรอกที่สะดุดตากล้ารบ แต่เป็นใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นต่างหาก ถึงฝ่ายนั้นจะกำลังหันหน้ามองออกไปยังสวนสีเขียวชะอุ่มนอกหน้าต่างจนเห็นแค่ เสี้ยวหน้าด้านข้างที่อาบไล้ด้วยแสงแดดสีทองในยามเช้า แต่กล้ารบขอเอาไอ้โกร่งมอเตอร์ไซค์คู่ชีพเป็นประกัน...
 
 
 

 
...เรือนผมสีดำสนิทเสยไปด้านหลัง มีแค่ปอยผมเล็กๆปรกหน้าผากแบบนั้น...
 
 

 
 
...โครงหน้าแบบนั้น... แล้วไหนจะกรอบแว่นสีดำสนิทหนาๆแบบนั้น...
 

 
 
...ต้องใช่คนคนนั้นแน่ๆ...
 

 
 
ไวเท่าความคิด เด็กหนุ่มปราดเข้าไปประชิดโต๊ะ เลื่อนเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามออกแล้วผลุบนั่งลงโดยไม่คิดจะรอให้เจ้าของ โต๊ะเชื้อเชิญ คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามหันมามองอย่างแปลกใจ นัยน์ตาสีดำสนิทหลังแว่นกรอบหนาฉายแววฉงน แต่กล้ารบไม่สนใจ เขารีบยกมือไหว้อีกฝ่ายทันทีก่อนจะโพล่งออกไปด้วยความใจร้อนแกมตื่นเต้นดีใจ จนแทบระงับไม่อยู่
 
 
"สวัสดีครับครู ครูจำผมได้มั้ยครับ ผมกล้ารบไงครับ ที่เคยเรียนซ่อมอังกฤษกับครูตอนมอสามบ่อยไงครับ"
 

 
 
 
...เงียบกริบ...
 
 

 
 
...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...
 
 


 
 
...อ้าว เวร... ครูจำลูกศิษย์สุดหล่อ น่ารักน่าชังอย่างเขาไม่ได้เหรอเนี่ย แต่จะว่าไป มันก็หลายปีดีดัก แถมเขาก็เปลี่ยนไปเยอะ จากเด็กผอมๆเก้งก้างเป็นหนุ่มหล่อมาดแมนแสนสะท้านใจสาวแบบนี้ ครูจะจำไม่ได้ก็ไม่แปลก...
 


 
 
"ครู"ของเขานิ่งไปครูใหญ่ก่อนจะขยับแว่นแล้วตอบด้วยเสียงสุภาพเรียบร้อย
 
 

 
 
"ขอโทษครับ คุณคงจำคนผิด ผมไม่ได้เป็นครู..."
 

 
 
"อ้าววววว" กล้ารบร้องเหมือนค่างโดนนายพรานยิงร่วงตกจากต้นไม้ เด็กหนุ่มชะโงกหน้าเข้าไปมองอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิดจนเจ้าของโต๊ะต้องเป็นฝ่าย เอนหลังหลบออกมาเสียเอง พอ พิจารณาใบหน้าอีกฝ่ายแบบเต็มๆ ไม่มีแสงมาหลอกตาแล้วก็พบว่าคนตรงหน้าถึงจะมีเค้าหน้าคล้ายกันอยู่หลายส่วน แต่ก็ไม่ใช่ "คุณครู" ของเขา กล้ารบขยับจะขอโทษที่เข้าใจผิด แต่ยังช้ากว่าใครคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะพอดี
 

 
 
"ขอโทษนะครับที่พนักงานของเราเสียมารยาทกับคุณ" อริญชย์มาโค้งขอโทษเจ้าของโต๊ะอย่างนอบน้อม แถมยังขยุ้มคอเสื้อด้านหลังเขาลากออกไปจากโต๊ะเหมือนเขาเป็นหมาเป็นแมวเสีย อย่างนั้น
 

 
 
"หูยยยยย คุณพี่โอห์มครับ ไม่ต้องหึงผมออกนอกหน้าขนาดนั้นก็ได้ครับ โอ๊ยยย!" เด็กหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่ออีกฝ่ายแจกมะเหงกเข้าให้อย่างถนัดถนี่ทันทีที่ ลากตัวเขามาอยู่หลังเคาน์เตอร์แล้ว
 

 
"ไปทำรุ่มร่ามอะไรใส่ลูกค้า เดี๋ยวเขาร้องเรียนขึ้นมาล่ะก็ พี่ช่วยกล้าจากคุณนกไม่ได้นะงานนี้" อริญชย์ทำเสียงเข้ม ตีหน้าดุใส่ แต่คนโดนดุกลับยิ้มกว้าง
 

 
"ที่แท้คุณพี่โอห์มก็เป็นห่วงผมนี่เอง ผมปลื้มนะนี่"
 

 
 
"กล้า..." อริญชย์กดเสียงหนักให้รู้ว่าเอาจริง แต่อีกฝ่ายก็ยังหน้าระรื่น
 


 
"ผมเปล่าทำอะไรรุ่มร่ามนะครับ" ยี่ห้อกล้ารบของแท้ต้องปฏิเสธไว้ก่อน
 

 
"ชายเสื้อผมก็อยู่ในกางเกง ซิปกางเกงผมก็รูดดี ขากางเกงก็ไม่ได้ยาวกรอมเท้า มันรุ่มร่ามตรงไหนหรือครับ" เด็กหนุ่มย้อนถามหน้าซื่อ ตาใสก่อนจะต้องรีบหลบผ้าเช็ดโต๊ะที่อีกฝ่ายเขวี้ยงมาแทบไม่ทัน
 

 
กล้ารบก้มลงเก็บผ้าผืนใหญ่ที่ร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น เขาอดเหลือบมอง "คุณครู" ที่โต๊ะริมหน้าต่างไม่ได้ ฝ่ายนั้นกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านอะไรบางอย่างในจอแท็บเลตที่พาดไว้กับขอบโต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ นัยน์ตาสีเข้มของที่เป็นประกายเริงรื่นเมื่อครู่หมองลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ถึงเรื่องบางอย่างที่เขาหลงลืมไปเพราะมัวแต่ดีใจที่ได้พบกับคุณครูที่เขานับถือโดยไม่คาดฝัน
 
 

 
... ไอ้กล้า... ไอ้จั๊ดง่าวเอ๊ยยยยย...
 

 
 
...ผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว ครูเขาก็ต้องแก่ลงมั่งสิวะ ผมหงอก หน้าผากเถิก ตีนกาขึ้นบ้าง อะไรบ้าง จะไปหนุ่มฟ้ออยู่เหมือนเมื่อก่อนได้ยังไง ตอนจะเข้าไปทักทำไมคิดไม่ทันวะ...

 
 
นัยน์ตาของเด็กหนุ่มยังคงจับจ้องอยู่ที่ "คุณครู" เขาถึงกับหลุดขำพรืดออกมาเมื่อเห็นฝ่ายนั้นเงยหน้าขึ้น ถอดแว่นออกแล้วใช้มืออีกข้างนวดตรงหว่างคิ้ว อากัปกิริยาเดียวกับคุณครูตอนตรวจข้อสอบภาษาอังกฤษของเขาไม่มีผิด
 

 
 
...ก็เหมือนกันซะขนาดนี้ ทั้งหน้าตา ทั้งท่าทาง แล้วจะไม่ให้เขาจำผิดได้ยังไง...

 
 

...เอาวะ... ก็แค่ลูกค้าคนนึง ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ออกตัวแรงไปนิด หน้าแตกไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร...
 
 
 
 
...ยังไงก็คงไม่ได้เจอกันอีกหรอก...
 
 
 
 
... ตอนนั้นกล้ารบไม่รู้เลยว่า...
 
 
 
...ไม่ได้มีแค่ความทรงจำเท่านั้นที่เล่นตลกเป็น...
 
 
 
TBC
 
 
------------------------------------------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. เป็นเอนทรีที่เขียนยากซากอ้อยหอยหลอดอย่างไร้เหตุผลที่สุดเท่าที่เคยเขียนมา พลอตเยอะ มุกกระจัดกระจาย รักพี่เสียดายน้อง จะตัดฉากนั้นออกก็เสียดาย จะเอาไว้ก็น้ำท่วมทุ่ง ไม่เคยดราฟเอนทรีไหนมากเท่าเอนทรีนี้ ตั้ง6ดราฟท์แน่ะ! สุดท้ายก็ตัดใจว่าจะแบ่งออกเป็น2-3 เอนทรี เลยเอามาแค่2ฉากแรก ตัดจากเวอร์ชั่น1กะ2 มาปะเข้าด้วยกัน
  2. ป่วยด้วยโรคหวัดหลบในไป1-2 อาทิตย์ คือ...ยามราตรีที่เป็นเวลาปั่นฟิคของอิชั้น พอเป็นหวัดหลบใน อาการปวดหัว ตัวร้อน เป็นไข้ น้ำมูกไหล ไม่มี้ ไม่มี แต่เพลีย นอนแม่งทั้งวัน พอตกดึกปิดบ้านปุ๊บ เปิดคอมจะปั่น หลับ... ซะงั้น... เอนทรี อีว้ง อีเวนต์อะไร หมันกินหมดค่ะ //นอนตาย แต่จะพยายามอัพเอนทรีอีเวนต์ที่สามในอาทิตย์นี้ให้จงได้ค่ะ //มุ่งมั่น... และพาร์ทสองของเอนทรีนี้ด้วย... และสามด้วย... //เสียงอ่อย
  3. จริงๆแล้วมันควรเป็นเอนทรีของกล้าและคุณธันว์ แต่พอลงมือพิมพ์ปุ๊บ คุณพี่โอห์มโผล่มาขโมยซีนเลยค่ะ... รึอิชั้นควรจะเปิดรูทรุกพี่โอห์มแทนดีวะคะ เข้ากันดีเป็นข้าวเหนียวกะส้มตำมากค่ะ สองคนนี้ เขียนทีลื่นปรื๊ดๆ คุณธันว์โผล่มาอย่างจางๆตรงท้ายเอนทรี //พรากกกกก เอนทรีหน้าจะเข้มข้นขึ้นค่ะ... รังสีม่วงนะคะ //โดนท่านอากิตรบ
  4. ตอนเปิดเรื่องตั้งใจจะให้เชื่อมโยงกับ Triple Shot ชอตที่สามของสองหนุ่มนี่ด้วยล่ะค่ะว่าอีท่าไหนกล้าถึงจับพิรุธโอห์ม(เรื่องกลัวสาวๆ)ได้ ตอนแรกกล้าคงยังไม่ระแคะระคาย แต่เจอโบ้ยงานไปสักสองสามครั้ง จอมเผือกอย่างหมอนี่คงเริ่มเดาได้แล้วล่ะค่ะ
  5. กราบขออภัย @aki657  ฝั่งท่านอากิไปจนถึงพ่อตัวแสบลั่นวาจาสัญญารักแล้ว ฝั่งนี้ยังรักแรกพบ(?)อยู่เลยค่ะ //พรากกก จะพยายามปั่นให้ทันนะคะ ฝากท่านอากิเช็คคาร์ด้วยนะคะ
  6. เนื่องจากใช้วิธีตัดแปะเอนทรี มันเลยเว้นวรรคตอนแปลกๆ อิชั้นพยายามตามแก้แล้ว แต่อาจหลงหูหลงตาไปบ้าง ใครอ่านแล้วสะดุด บอกกันได้นะคะ
  7. พบกันเอนทรีหน้าค่ะ
 
 

 

Comment

Comment:

Tweet

เข้ามาตามเสียงเรียก.....

ก่อนอื่นต้องบอกว่าคาร์แรคเตอร์ไม่ผิดครับ แอบอมยิ้ม ตอนที่ลุงแกผงะถอยไปนิดนึงตอนที่กล้าพุ่งหน้าเข้าไปพิจารณาอย่างใกล้ชิด คือ ครูเอมเก็บดีเทลตัวละครได้ดีมากเลยฮะ ชอบที่ได้เห็นอีกมุมหนึ่งของกล้าว่าไม่ได้ปล่อยมุกไปวันๆ แต่มีความทรงจำ มีความรู้สึกหมองๆ บางอย่าง อยู่ด้วยเหมือนกัน มันทำให้ตัวละครดูมีมิติดีทีเดียว
ส่วนกับคุณพี่โอห์ม แหม่, เดี๋ยวนี้ปั๊ดตะนา เฟี้ยงผ้าใส่น้องกล้าได้แล้วเหรอ? (ฮา) รู้ว่าอยู่ก่อนเรื่องอื่นๆ ที่ถูกแต่งขึ้นตามหลัง แต่มุมแบบนี้ ดูน่ารักดี อารมณ์พี่ชายอ่อนอกอ่อนใจกับน้องชายทะเล้นๆ ดีฮะ

อนึ่ง, ถึงทางเราจะเหมือนคุณน้องกล้าทำท่าประดุจเหมือนสัญญารักไปแล้ว แต่ลุงแกยังไม่รู้ตัวหรอกนะว่าพูดจริงๆ หรือแค่เล่นๆ เหมือนเดิม จนกว่าน้องกล้าจะจริงจังกว่านี้ล่ะน้าาาา เพราะงั้น ถ้าจะรุก ก็ชัดๆ มาเลยนะจ๊ะ // ขยี้หัวยุ่งๆ ของน้องกล้าอย่างเอ็นดู(?) open-mounthed smile

#2 By aki on 2014-07-28 11:05

เข้ามาเกาะแกะประสาแฟนคลับกล้ารบ ชอบไอ้หนุ่มนี่จริงๆ เลยให้ตาย จะเถิดเทิงไปไหนคะ พ่อคุ้ณ เราน่ามาแท็กทีมหาอะไรเล่นมันส์ๆ กันบ้างนะ ร้านคงป่วนดีพิลึก น่าจิ้นจัง #เจ๊อี้เดินมาถีบตัวปลิว

รังสีปิ้งแว๊บคละคลุ้ง ทำไมอยู่กับใครมันก็ดูเคมีเข้ากั้นเข้ากันอย่างนี้คะ เล่นเอาคุณชายแสนสุภาพลงมือลงไม้ด้วย(รัก?)ได้เลยอะ นี่มันปลดล็อคแรร์โหมดเลยนะยะ #โดนแม่โอห์มลุกมาตบ

ส่งตัวหลอก(?)มาดุเป็นสีสันคอนทราสกับตัวจริงที่เงียบขรึมนะก๊ะ แต่เราเชื่อในโพเทนเชี่ยลว่าอิมแพคแน่ จะรอพัฒนาการห่างๆ ก้ะ
ปล. มุขกล้ารบนี่มันบั่บ.... ๕๕๕๕ ตั้งแต่ปลาคาร์ฟละนะ เจอกลิ่นความเป็นชายอีกล่ะขำก๊าก
ปลล. ยินดีด้วยที่เธออ่านชื่อร้านถูกแล้ว ๕๕๕๕

#1 By *Alyssa* on 2014-07-25 05:51