[HB]ฝากเอาไว้ในมือเธอ...

posted on 01 Aug 2014 01:52 by irindel in Hummingbird directory Fiction
This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.
 
--------------------------------------------------
 
 
 
 
เสียงประตูกระจกของร้านเปิดออกโดยแรงผสานกับเสียงกระดิ่งดังลั่นไปทั้งร้านเรียกให้บรรดาพนักงานหนุ่มสาวที่ยืนจับกลุ่มคุยกันรอการอบรมก่อนเริ่มงานยามเช้าจากเจ้าของร้านหันไปมองประตูทางเข้าร้านเป็นตาเดียวกัน ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มส่งของเดินอาดๆเข้ามาพร้อมกับร้องเพลงเสียงลั่นชนิดไม่เกรงใจใคร
 
 
 
 
 
"แฟนจ๋าาาาาา น้องมาแล้วจ้ะ อยู่นี่แล้วน่ะ เขยิบมาใกล้ๆ..."
 
 
 
 
 
"จากเขยิบมาใกล้ๆ เปลี่ยนเป็นถีบไปไกลๆได้มั้ย" สิปปะภาสตัดสินใจขัดขึ้นเรียบๆก่อนที่อีกฝ่ายจะบดขยี้ความสงบยามเช้าของร้านให้แหลกราญลงมากไปกว่านี้ กล้ารบหุบปากฉับ มองหน้าคนขัดคอด้วยสีหน้าเง้างอดขัดกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เป็นประกายวิบวับแล้วครวญเพลงตอบรุ่นพี่อย่างไม่ยอมแพ้
 
 
 
 
 
"ถึงพี่นั้นคอยผลักไส ถึงตัวน้องเองจะไป แต่ไปไหนไม่เคยไกล ใจมันก็ลอยมาหาพี่... ก็เพราะว่าตัวน้องเป็นอย่างบูมเมอแรง... "
 
 
 
 
 
"พอๆ" อริญชย์ตัดสินใจเข้าห้ามทัพเมื่อเห็นว่าสิปปะภาสเริ่มคิ้วกระตุก ท่าทางอยากจะปาดคอหอยพ่อนักร้องเสียงทองเข้าเต็มแก่ในขณะที่พวกสาวๆกลั้นหัวเราะกันจนไหล่สั่น
 
 
 
 
 
"นั่นกล่องอะไร?" อริญชย์เบี่ยงความสนใจมาที่กล่องกระดาษในอ้อมแขนของกล้ารบ เด็กหนุ่มยิ้มกว้างแต่ไม่ยอมตอบคำถามของอริญชย์ ไพล่ไปถามถึงคุณติวเตอร์สาวและคุณเจ้าของร้านที่ยังไม่เห็นตัว
 
 
 
 
"พี่นกเข้ามาแล้วนะคะ แต่เห็นบอกว่าลืมของไว้ในรถ เพิ่งเดินออกไปค่ะ ส่วนคุณอัยย์เมื่อกี๊เห็นโทรมาบอกพี่โอห์มว่าใกล้ถึงแล้ว อย่าลืมจองโต๊ะไว้ให้ด้วย" คัดเค้ารายงานเสียงแจ๋ว กล้ารบหันมามองรุ่นพี่หนุ่มด้วยสีหน้าที่แสร้งทำเป็นเหมือนจะร้องไห้
 
 
 
 
"แหมะ เดี๋ยวนี้มีโทรหากันด้วยเหรอ... ได้ใหม่แล้วลืมเก่านี่เอง ถึงว่าหมู่นี้ไม่ค่อยยอมจู๋จี๋จ๊ะจ๋ากับน้องกล้าเลย น้องกล้าเสียใจนะครับคุณพี่" เด็กหนุ่มทำเสียงกระซิกสะอื้นไห้ทิ้งท้ายชวนให้อีกฝ่ายนึกอยากยกเครื่องคิดเงินทุ่มใส่หัว ราวกับจะรู้ตัว เด็กหนุ่มรีบหอบกล่องกระดาษปริศนาเดินหายเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าของร้านแล้วกลับออกมาอย่างรวดเร็ว
 
 
 
 
"ผมเอาของขวัญมาฝากสาวๆทุกคนครับ" กล้ารบบอกพนักงานสาวทุกคนในร้านด้วยน้ำเสียงแช่มชื่น เขาค่อยๆวางกล่องกระดาษลงบนเคาน์เตอร์อย่างเบามือ
 
 
 
 
"ของขวัญ?" มิลินทร์ทวนคำ "เนื่องในโอกาสอะไรคะ?"
 
 
 
 
 
"วันแม่ครับ" กล้ารบตอบหน้าตาเฉย แถมยังอธิบายต่อโดยไม่สนใจสีหน้าอึ้งๆของคนอื่น
 
 
 
 
 
"ปีนี้วันแม่ตรงกับวันอังคาร ร้านหยุดพอดี น้องกล้าคนดีศรีสยามเลยเอามาให้วันนี้แทนครับผม...อา... คนแรกเลย... นี่ครับ ของคัดเค้านะ..." เด็กหนุ่มเปิดกล่องกระดาษออก หยิบกระทงเล็กๆที่พับจากกระดาษแผ่นพับโฆษณาขึ้นมาส่งให้คณิตรวี เด็กสาวรับกระทงกระดาษมา ก้มลงมอง"ของขวัญ"ที่ตนได้รับก่อนจะหยิบช่อดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆละม้ายคล้ายดอกแก้วขึ้นมาพิจารณาอย่างใกล้ชิด
 
 
 
 
"ดอกคัดเค้า?" รอยยิ้มหวานระบายอยู่บนใบหน้าของคณิตรวี กล้ารบพยักหน้าหงึกหงักแล้วหยิบกระทงอีกใบส่งให้จิรันดา
 
 
 
 
 
"นี่ดอกอะไรคะนี่?" ผู้ช่วยเชฟหยิบดอกไม้สีขาวแกมเหลืองกลีบดอกเรียวแหลมซ้อนกันขึ้นมาดมกลิ่นหอม
 
 
 
 
 
"ดอกพิกุลครับ" เด็กหนุ่มตอบ จิรันดาขมวดคิ้วนิดหน่อย คัดเค้าได้ของขวัญเป็นดอกคัดเค้าตามชื่อ นั่นก็สมเหตุสมผลดี แต่ชื่อเธอไปเกี่ยวอะไรกับดอกพิกุล? และเหตุผลที่กล้ารบให้นั้นก็ทำเอาจิรันดาแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
 
 
 
 
"ก็คุณพี่จีนไม่ค่อยพูด คนโบราณเขาเปรียบว่าเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง ผมเลยเอาดอกพิกุลมาให้คุณพี่ไงครับ"
 
 
 
 
 
สำหรับมนิตานั้นได้ดอกมะลิสีขาวเพิ่งแย้มกลีบ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง กล้ารบให้เหตุผลว่า
 
 
 
 
"เพราะคุณพี่ตาเป็นแม่ครับ ผมเลยให้ดอกมะลิ"
 
 
 
 
"พี่ไปเป็นแม่เราตอนไหน หือ?" มนิตาถามยิ้มๆ
 
 
 
 
"ก็แม่ครัวไงครับ" กล้ารบตอบทันควัน มนิตาหลุดหัวเราะพรืด
 
 
 

 
"จะปะเหลาะขอขนมพี่อีกล่ะสิ รู้หรอก แต่ยังไงก็ขอบใจนะ" มนิตาเอื้อมมือไปขยี้เรือนผมยุ่งๆของอีกฝ่ายที่เอียงลงมาให้แต่โดยดี
 
 
 
 
ส่วนบาริสต้าสาวนั้น กล้ารบแก้ตัวว่าช่วงนี้ต้นนทรีไม่ออกดอก เขาเลยเอาดอกไม้อย่างอื่นมาให้แทน
 
 
 
 
 
"กุหลาบจิ๋วหน้าร้านนี่เอง" นนทรีหัวเราะเมื่อเห็นดอกกุหลาบขนาดเล็กกระจ้อยร่อยสีเหลืองละออตาสามดอกจากพุ่มใหญ่ที่ปลูกเรียงรายไว้หน้าร้านนอนอยู่ในกระทงของเธอ หญิงสาวเดินฉับๆเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ หยิบแก้วใสทรงผอมใบย่อมๆมารินน้ำใส่ลงไปแล้วเสียบดอกกุหลาบทั้งสามดอกลงไป
 
 

 
"ขอบคุณนะคะ น้องกล้าสำหรับดอกไม้ มัน..."
 
 
 
 
 
"น่ารักเหมือนพี่นนท์เลยครับ" เด็กหนุ่มต่อคำให้ยิ้มๆ บาริสต้าสาวหัวเราะก๊าก
 
 
 
 

 
"อย่ามายอพี่หน่อยเลย หวังกาแฟฟรีจากพี่อีกคนล่ะสิ"
 
 

 
 
"ไม่ได้หวังกาแฟครับ หวังหัวใจคุณพี่ต่างหาก" กล้ารบทำเสียงหวานออดอ้อนโดยมีเสียงโก่งคออาเจียนของใครสักคนเป็นดนตรีประกอบฉาก เด็กหนุ่มทำเป็นไม่ได้ยิน เขาหันไปหาสาวคนสุดท้ายในกลุ่มพลางล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกล่อง
 
 
 
 
"ของพี่มิ้นท์พิเศษหน่อยนะครับ"
 
 

 
"ดอกจำปีดอกเดียวเนี่ยนะ?" มิลินทร์อมยิ้มเมื่อเห็นดอกไม้สีขาวดอกเล็ก กลีบดอกยังคงหุบแน่นวางอยู่ในมือของกล้ารบ หญิงสาวเอ่ยขึ้นทีเล่นทีจริงว่า
 
 
 
 
 
"พิเศษตรงไหนเนี่ย ทีพี่นนท์ยังได้ตั้งสามดอก ลำเอียงนี่นา" มิลินทร์แกล้งตัดพ้อไปอย่างนั้นเอง คนเอาดอกไม้มาแจกหัวเราะ เดินเข้ามาใกล้ เอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลผิดไปจากทุกที
 
 
 

 
"ที่ให้แค่ดอกเดียวเพราะจะทำอย่างนี้ครับพี่มิ้นท์ ขออนุญาตนะครับ"
 
 
 
 
 
ถึงปากจะว่าอย่างนั้น แต่กล้ารบก็ไม่รอคำอนุญาตแต่อย่างใด ปลายนิ้วเรียวจัดแจงรวบผมสลวยของมิลินทร์มาปอยหนึ่งก่อนจะจัดการพันผมปอยนั้นเข้ากับก้านสีเขียวสดของดอกไม้กลิ่นหอมระรวยรินอย่างคล่องแคล่วโดยไม่สนใจว่ารุ่นพี่สาวจะยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินด้วยความตกใจนิดๆ
 
 
 
 

 
"เสร็จแล้วครับ" เด็กหนุ่มถอยออกไปพิจารณาผลงานตัวเองอย่างพึงพอใจในขณะที่คนอื่นๆในร้านชะโงกมาดูมิลินทร์ที่กำลังยกมือขึ้นแตะดอกจำปีที่ทิ้งตัวลงมาเคลียผิวแก้มอย่างระมัดระวัง
 
 
 

 
 
"โห ดูเป็นสาวหวานขึ้นมาทันทีเลย" คำชมจากบาริสต้าสาวทำให้มิลินทร์รู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อยเพราะไม่คุ้นชินกับคำชมแบบนี้นัก แต่ครั้นจะปลดออกก็เกรงว่าคนให้จะเสียน้ำใจ กล้ารบหัวเราะเบาๆในลำคอ นัยน์ตาเป็นประกายวาววับ
 
 
 
 

 
"นานๆทีก็หวานบ้าง ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ ดูเข้ากับพี่มิ้นท์ออก"
 
 

 
 
"ย่ะ... อย่ามาทำเป็นปากหวานหน่อยเลย พี่ไม่ใช่สาวๆในคอลเล็คชั่นของเราซะหน่อย" คนโดนเปลี่ยนลุคพยายามตัดความหวานเลี่ยนที่ลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ กล้ารบหัวเราะก๊าก แต่ยังไม่ทันจะงัดมุกน้ำเน่ามาตอบ มิลินทร์ก็พยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยการชะโงกไปดูในกล่องกระดาษที่ยังวางอยู่บนเคาน์เตอร์แล้วหันมาถามอีกฝ่ายเอาดื้อๆ
 
 
 

 
"ดอกไม้พวกนี้นายเด็ดมาจากสวนของร้านหมดเลยใช่มั้ยเนี่ย?"
 
 
 

 
 
"ฮึ้ยยยยยยยยยยย..." กล้ารบร้องลั่นจนสาวห้าวประจำร้านตกใจ นึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป
 
 

 
"ใครจะไปเด็ดกันครับคุณพี่ ท่านรุกขเทวา รุกเทวีได้เล่นงานผมตาย ผมอาศัยเก็บไอ้ที่ร่วงๆใต้ต้นมาคร้าบบบ มีแค่บางดอกที่ผมเล็มกิ่งออกเลยถือโอกาสเอามาฝาก จะทิ้งก็เสียดาย เดี๋ยวเขาจะเสียใจว่าอุตส่าห์ออกดอกมาให้เชยชมทั้งที ดันเอาไปทิ้งถังขยะซะได้" ฟังคำอธิบายของเด็กหนุ่มแล้วคนในร้านได้แต่ทำหน้าประหลาดใจกันอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย
 
 

 
"นายเชื่อเรื่องผีสางนางไม้กะเขาด้วยเหรอ?" ใครคนหนึ่งอดรนทนไม่ไหวถามขึ้นมา เด็กหนุ่มที่ท่าทางคันปากอยากจะเล่าอยู่แล้วยิ้มกว้างก่อนจะเริ่มโม้...
 
 

 
"ไม่เชื่อก็ไม่ไหวล่ะครับงานนี้ เจอเข้ากับตัวเอง... เมื่อสมัยที่ผมยัง..."
 
 

 
ตำนานสยองขวัญของยอดชายนายกล้ารบถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเปิดประตูร้านของคุณติวเตอร์สาวที่หอบข้าวของมาเต็มสองมือ อริญชย์ปราดเข้าไปช่วยรับของบางส่วนมาถือไว้เสียเองท่ามกลางเสียงกระแอมกระไออย่างไร้สาเหตุของเพื่อนร่วมงาน
 
 

 
"อ๊ะ ขอบคุณนะโอห์ม มายืนรอพี่นกอบรมอยู่เหรอ?" ไอยวริญทร์ทักทายทุกคนอย่างอารมณ์ดี แต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆก็มีช่อดอกเข็มสีแดงสดถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มทะเล้นของลูกศิษย์ตัวโค่ง
 
 

 
"สุขสันต์วันแม่คร้าบ คุณพี่"
 

 
 
"วันแม่แต่ให้ดอกเข็มเนี่ยนะ จำผิดรึเปล่า กล้า?" ปากบ่นลูกศิษย์แต่มือก็รับดอกไม้ไว้
 
 

 
"ก็คุณพี่เป็นครูของกระผม ไหว้ครูเขาต้องใช้ดอกเข็ม หญ้าแพรก กับมะเขือไม่ใช่เหรอครับ? กระผมหาหญ้าแพรกกับมะเขือไม่ทัน ว่าจะไปตัดหญ้าที่สวนหลังร้านกับยืมมะเขือเทศในครัวของคุณพี่ตามาแก้ขัดไปก่อน ถ้าคุณพี่ไม่รังเกียจ" กล้ารบตอบหน้าตาเฉย ไอยวริญทร์หลุดหัวเราะพรืด
 

 
"ถ้าจะไหว้พี่ ขอเปลี่ยนจากดอกเข็ม หญ้าข้างทาง กับมะเขิอเทศของเราเป็นมักกะโรนีผัดซอสมะเขือเทศฟรีๆสักจานดีกว่า อ้าว พี่นกมาพอดีเลย อรุณสวัสดิ์ค่ะ" ไอยวริญทร์โบกมือทักทายเจ้าของร้านที่เปิดประตูร้านเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ณชนกพยักหน้ารับรู้เพียงนิดเดียวก่อนจะเดินดุ่มๆไปยังห้องทำงานของตน พอเห็นเจ้านายมาแล้ว คณะพนักงานก็พากันเดินข้ามห้องตามไป นนทรีใช้เวลาช่วงนี้หันมาถามกล้ารบด้วยความสงสัย
 

 
"แล้วของพี่นกเป็นดอกอะไรเหรอคะ?"
 

 
 
แทนที่จะตอบกล้ารบกลับเดินถอยหลังสวนทางกับคนอื่นจนเกือบถอยไปชนกับอริญชย์
 


 
"อ้าว กล้า จะไปไหนน่ะเรา เดี๋ยวพี่นกเขาจะแจงงานช่วงเช้าแล้วนะ"
 
 

 
 
"น้องกล้ากราบลาล่ะครับ คุณพี่ เห็นทีจะอยู่ไม่ได้แล้ว" ว่าแล้วเจ้าตัวก็เผ่นผลุงออกนอกร้านไปโดยไว
 


 
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหายงงกับท่าทีของเด็กส่งของจอมทะเล้น คำตอบที่บาริสต้าสาวยังไม่ได้รับก็ถูกเฉลยด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของคุณเจ้าของร้านแผดออกมาจากห้องทำงาน
 


 
 
"ใครเอาดอกบัวกับธูปเทียนมาวางไว้บนโต๊ะทำงานพี่เนี่ย!!! บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!"
 
 
THE END
 
 
---------------------------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. ฟิคนี้เขียนคู่กับฟิควันแม่ของกล้า แต่โดนท่านแม่ตื่นมาขัดจังหวะ มันเลยไม่จบ เพิ่งมาซัดจบเอาวันนี้เอง สาระอะไรไม่มี เน้นเอาแป้ก เอาเกรียนเป็นหลัก... เผา ลวก แต่รอเกลาไม่ไหวแล้วค่ะ คิวฟิคในไหดองแน่นเอี้ยด เลยเอาลงไปก่อนละกัน
  2. ทำไมของเจ๊อี้เป็นดอกบัว... //เพราะคุณเจ้าของร้านเป็นปูชนียสถาน เอ้ย! บุคคลที่พึงเคารพครับ... //น้องกล้าวอยส์ ร้านนี้ปลูกแต่ดอกไม้ไทย หาข้อมูลกันหน้ามืด
  3. จริงๆแล้วของมิ้นท์อยากให้เป็นดอกปีบ แต่ปีบบานถึงแค่พฤษภา เลยเอาดอกจำปีแทนละกัน เอนทรีนี้เล่นกับมิ้นท์เยอะหน่อย ชีดูห้าวๆ น่าจะเป็นตัวชงมุกกับกล้าได้ดี //ถ้าผปค.ไม่สาบสูญน่ะนะ
  4. ฟิคหลัก เสริมสร้างความสัมพันธ์กับคุณธันว์อิชั้นยังไม่ได้เขียนเลย... ยังหาตอนจบเก๋ๆไม่ได้ //พรากกกกก ช่วงนี้เลยเขียนเอนทรีจับฉ่าย ยิบย่อยไปก่อน รอจนกว่าความคิดจะตกผลึก (//ยืมศัพท์บีแป๊บ)
  5. ฝากคุณผปค.ของสาวๆทุกคนในคอมมูเช็คคาร์ด้วยเจ้าค่า แท็กไม่ไหว เยอะเกิ๊นนนนนน (ที่ห่วงสุดคือรีแอคชั่นของพัด เพราะเดาทางพ่อเจ้าประคุณไม่ถูกจริงๆค่ะ)
  6. ตัดมุกออกไปสองสามมุก เกรงว่าจะยาวเกิน หนึ่งในนั้นคือ ตอนที่กล้าเอาดอกเข็มให้อัยย์ จริงๆแล้วกะให้กล้าบอกว่า "ผมหาดอกเบี้ยให้คุณพี่ไม่ได้ครับ เลยเอาดอกเข็มมาแทน" แต่เกรงว่าจะโดนอัยย์ตรบคว่ำด้วยวาจาแล้วเรื่องมันจะลงเหว กู่ไม่กลับ 555
  7. คอมเล็กส่งซ่อม เลยเปลี่ยนมาใช้คอมใหญ่ จอมันใหญ่สะใจดีจริงๆ แต่เสียที่จอเสื่อม เดี๋ยวก็จะใช้ไม่ได้แล้ว
  8. เรื่องของน้องกล้ากับคุณรุกขเทวา รุกขเทวีจะมีอีกเอนทรีนึงค่ะ โปรดอดใจรอ... //จะมีใครอ่านมั้ยเนี่ย
  9. ใครว่างๆก็กลับมาเล่นกันบ้างนะค้า หายสาบสูญไปนาน เดี๋ยวประกาศรับสมัครพนักงานใหม่ซะหรอก
  10. พบกันเอนทรีหน้าค่ะ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

แอบคิดอยู่เหมือนกันไม่อัยย์ก็อี้น่าจะได้เป็นดอกไม้ที่ไว้ไหว้สักการะบูชาสักอย่าง แต่ว่าดอกบัวมาตกที่อี้นี่...

....เหมาะมากค่ะ 555555 ขำก๊ากลั่นห้อง คือมันใช่เลยจริงๆนะ //โดนอี้เหยียบจมพื้น

ชอบดอกพิกุลของจีน กะดอกกุหลาบของนนท์ น่ารักกระจุ๋มกระจิ๋มเหมาะกับสองสาว //เอ่อ อิฉันชอบแต่สาวๆน่ารักสินะ

สารภาพว่ายังไม่เคยเห็นดอกคัดเค้า ลองไปค้นดูรูปแล้ว น่ารักไม่แพ้กันเลย surprised smile

#4 By Adeya on 2014-10-20 19:10

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เด็ดดวงเป็นที่ยิ่ง ดอกไม้ธูปเทียนกราบไหว้ปูชนียบุคคล ของสูงที่ต้องทำการบูชาวันละสามเวลา ด้วยรักและเคารพนะฮ๊าฟฟฟ

โอ๊ยย เสียดายมุขดอกเบี้ย อยากได้มากเลยอ้ะ อัยย์อย่างยิ่งยวด

กล้ารบนี่ตลกเกิ้นน ฟิคนี้รอคนอื่นมาเช็ค แต่ส่วนตัวรู้สึกคำพูดพัดฟังแปลกๆ แต่ไม่รู้รอแม่เขามายืนยัน อีกเรื่องคือบีให้คัดเค้าเรียกอัยย์ว่าพี่อัยย์เองไปก่อน ...รู้สึกทั้งร้านจะมีโอห์มกับตาสองคนเองมั้งที่เรียกอัยย์ว่าคุณน่ะ?

รอดูรุขเทวดาด้วยจิตจดจ่อ   ถ้ามันอิมแพคหลอนพอจะต่อยอดได้เราจะรับไปต่อยอดนะคะ double wink #สรุปครูเอมบอกนิทานผีหลอกเด็กเอวัง sad smile

#2 By *Alyssa* on 2014-08-17 04:31

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก 555555555555555555555555555555 สารภาพว่าขำพรืดออกมาทันทีที่อ่านจบเลยค่ะ

เสียงของแม่เจ้าประคุณราวกับจะทะลุออกมาจากจอได้ มันดังก้องวิ้ง ๆ อยู่ข้างหูใบเตยเนี่ยยย

โอ้ยยย พ่อกล้านะพ่อกล้า แหยมใครไม่แหยม ไปแหยมเจ้าของร้านเสียนี่ โดนตัดเงินเดือนแน่เลยพ่อ โถ 555

เอาดอกพิกุลมาให้แบบนี้ต้องการสื่อความนัยน์รึเปล่าคะะะ ประมาณว่า ผมเอาดอกพิกุลมาให้พี่จีนแล้ว เพราะงั้นพูดเยอะ ๆ ไม่ต้องกลัวมันจะร่วงนะครับ /อะไรงี้ปะคะ open-mounthed smile open-mounthed smile

อีกอย่าง ถ้าโดนเจ้อี้รังแกมาขอขนมกับพี่จีนได้นะคะ โอ๋นะพ่อคุณ /ลูบ ๆ

#1 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-08-16 19:20