[HB]เรื่องสยองของกล้ารบ

posted on 09 Sep 2014 01:59 by irindel in Hummingbird directory Fiction
This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.
 
-----------------------------------------------------------
 
 
 
"คุณพี่ครับ อยากฟังเรื่องสยองมั้ยครับ?"
 
 
เด็กหนุ่มหน้าเป็นคนเดิมกับคำถามเดิมๆที่ทำให้อริญชย์ซวยมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว ปกติแล้วอริญชย์จะตัดบทด้วยการยกถาดเสิร์ฟอาหารใส่มือทาสเอนกประสงค์ตรงหน้าแล้วไล่ให้ไปเสิร์ฟลูกค้า แต่เผอิญวันนี้โชคชะตาฟ้าฝนไม่เข้าข้าง พระพิรุณมีน้ำในแท็งค์เหลือเฟือเลยปล่อยลงมาใส่เมืองหลวงให้รถติด และร้านไม่มีลูกค้าเข้าเล่นเสียอย่างนั้น
 
 
...หมดข้ออ้าง ไร้ตัวช่วย... อริญชย์ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งเสียงตอบรับอย่างไม่เต็มใจนัก
 
 
 
"ว่ามา"
 
 
หลังจากทำงานกันมาได้หลายเดือน อริญชย์ก็เรียนรู้ว่าการปฏิเสธกล้ารบนั้นเหนื่อยเปล่า เพราะโหมดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาไม่ผ่านก้านสมองของพ่อเจ้าประคุณนั้นทำงานได้ทรงประสิทธิภาพจนน่าเหยียบให้จมธรณีเสียเหลือเกิน ในกรณีนี้ก็เช่นกัน ถึงเขาจะบอกว่าไม่อยากฟัง เด็กหนุ่มก็คงจะทำหูทวนลมเสียแล้วเล่าเรื่องที่อยากจะเล่าอยู่ดี
 

 
 
"คือเมื่อคืนนี้งานกะดึกมันเลิกเลทไปหน่อย กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึ๊กกกกกดึกกกกก ผมก็เลยนอนน้อย หลับไม่พอ..."
 
 

 
 
"เลยแอบไปงีบล่ะสิ?" อริญชย์ดักคอเพราะพระพิรุณใจดีทำหน้าที่รดน้ำต้นไม้ในสวนของร้านทั้งด้านหน้าและด้านหลังให้เรียบร้อยแล้ว หลังจากทำความสะอาดร้าน ช่วยในครัวเตรียมของแล้วก็ไม่มีงานอะไรเหลือมากนัก ยิ่งลูกค้าไม่เข้าร้านอย่างนี้ด้วยแล้ว แม้แต่พนักงานประจำอย่างเขายังอยู่ในสภาวะเกือบจะต้องตบยุงฆ่าเวลาเลย ถ้ากล้ารบจะฉวยโอกาสแวะไปเฝ้าพระอินทร์บ้าง เขาก็ไม่แปลกใจ ช่วงบอลโลกกล้ารบยังแอบมานั่งผิงกำแพงหลังเคาน์เตอร์งีบหลับอยู่หลายครั้ง อริญชย์เองยังอดทึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคนอะไรกินง่าย หลับง่าย เสียงดังขนาดไหนก็หลับได้ง่ายดายชนิดนับหนึ่งยังไม่ทันถึงสิบด้วยซ้ำ
 
 

 
"อ๊ะ แหมมมมม เดี๋ยวนี้รู้ใจน้องกล้าดีขึ้นทุกวันนะครับคุณพี่ แบบนี้น้องกล้ารักตายเลย" เด็กหนุ่มหัวเราะให้กับสีหน้าที่คงจะผะอืดผะอมแบบไม่คิดจะรักษามารยาทของเขาก่อนจะเล่าต่อ
 
 

 
"แม่นแล้วครับคุณพี่ น้องกล้าประสบพบโอกาสเหมาะเลยย่องไปนอนที่เรือนหลังเล็ก นอนฟังเสียงฝนตก อากาศเย็นๆ หูยยย สบายอย่าบอกใคร"
 
 
 
 

 
 
ปกติแล้วเรือนหลังเล็กที่อยู่ห่างจากตัวร้านไปประมาณสิบก้าวใช้เป็นที่เปลี่ยนเสื้อผ้าของเหล่าพนักงาน ยามกลางวันในภูมิอากาศของสยามประเทศก็ไม่ต่างอะไรกับห้องอบซาวน่าดีๆนี่เอง แต่วันนี้อากาศเย็นเพราะฝนพรำมาแต่เช้า เรือนหลังเล็กจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะมากสำหรับพนักงานที่คิดจะอู้ แต่เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว อริญชย์ก็ยังมองไม่ออกว่าส่วนที่ "สยองขวัญ"นั้นจะโผล่มาตรงไหน
 
 
 
 
 

 
"น้องกล้ากำลังเคลิ้มๆจะหลับอยู่แล้วล่ะครับ อยู่ดีๆก้ได้ยินเสียงอะไรดังกุกๆเหมือน... เหมือน... อะไรไม่รู้อะครับ บอกไม่ถูก เหมือนมีอะไรหล่นลงมากระแทกพื้น ดังมาเป็นระยะๆอะครับ..." ถึงตอนนี้เจ้าตัวหรี่เสียงลงเหมือนจะเจรจาความลับระดับชาติ
 
 
 
 
"เจ้าลูกชิ้นเขี่ยอะไรเล่นรึเปล่า?" อริญชย์ตั้งข้อสงสัย เขาเห็นเจ้าเหมียวน้อยหนีฝนโดดเข้าไปในเรือนหลังเล็กตั้งแต่เช้าแล้ว กล้ารบทำหน้าเมื่อย ทิ้งมือลงข้างตัวอย่างขัดใจ
 
 
 


 
"ใช่ที่ไหนล่ะครับคุณพี่ ก็ไอ้เจ้าลูกชิ้นของคุณพี่เนี่ย มันก็นอนกรนครืดๆอยู่บนตัวผมนี่แหละ ไอ้ผมจะลุกขึ้นมาดูว่าเสียงอะไร ก็ดันลุกไม่ขึ้น ตอนแรกก็นึกว่าหนักไอ้เหมียว ที่ไหนได้..."
 
 

 
 
"ที่ไหนได้อะไร?" อริญชย์ถามอย่างเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง
 
 
 

 
"ก็ผีอำน่ะสิครับ คุณพี่ ขยับนิ้วยังไม่ได้เลยครับ" กล้ารบกระซิบกระซาบราวกับกลัวใครจะได้ยิน อริญชย์เลิกคิ้ว ถอนหายใจเฮือกโต กล้ามเนื้อที่ตึงเขม็งรอฟังความสยองผ่อนคลายลง
 
 
 
 
 

 
"แค่ผีอำเนี่ยนะกล้า ผีอำมันมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์นะ..." เขาตั้งท่าจะร่ายยาวถึงสภาวะทางการหลับ ตื่น และฝัน แต่คนจะเล่าเรื่องผีกลับทะลุกลางปล้องขึ้นมาเสียดื้อๆ
 
 
 
 
 
 

 
"มันไม่ใช่แค่นั้นสิครับ คุณพี่"
 
 
 
 
 
 
"ยังมีอะไรมากกว่านั้นอีกเหรอ?"
 
 
 
 

 
 
กล้ารบพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง ขรึมเครียดผิดปกติจนใจหนึ่งของอริญชย์ก็อดคิดไม่ได้ว่าคราวนี้...
 
 
 
 
 

 
 
...ท่าทางจะของจริง...
 
 
 
 

 
 
"เสียงกุกๆครั้งสุดท้ายมันดังอยู่ข้างหูผมเลยครับ... แล้วจู่ๆเสียงมันก็หยุดไป...แล้ว..."
 
 
 
 

 
 
 
...มึงจะหยุดทอดจังหวะหาพระแสงของ้าวอะไรไม่ทราบวะครับไอ้กล้า!!...
 
 
 

 
 
"ก็มีเสียงผู้ชายแก่ๆมากระซิบอยู่ข้างหูน้องกล้าเลยครับคุณพี่ ชัดมากอย่างกับเปิดลำโพงงานวัด"
 
 

 
 
อริญชย์ขมวดคิ้ว ร้านนี้ไม่มีใครเข้าขั้นแก่สักคน มีความเป็นไปได้แค่สามกรณีคือกล้ารบโกหก หรือไม่ก็ฝันเป็นตุเป็นตะไปเอง หรือ...ถูกใครในร้านแกล้งเข้าให้ ส่วนที่เป็นไปได้อีกกรณีหนึ่งนั้น...
 


 
"กระซิบว่าอะไร?"
 

 
 
"ว่า..."
 

 
 
"อย่าอู้ ไปทำงาน" กล้ารบทำเสียงแหบเลียนเสียงคนแก่ แต่แทนที่คนฟังจะกลัว อริญชย์กลับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความผิดคาด
 
 

 
"แค่นั้นเนี่ยนะ?"
 
 

 
"โหหหหหหหหคุณพี่ครับ ใจคอจะให้เขาแหกอก แลบลิ้นปลิ้นตาให้ดูหรือไงครับ แบบนั้นน้องกล้าก็ไม่ไหวนะครับ แค่นี้ก็เผ่นกลับมาแทบไม่ทันแล้ว"
 
 
 

 
 
"กล้า..." จู่ๆอริญชย์ก็เรียก นัยน์ตาคู่นั้นเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
 
 

 
 
"ครับ?"
 
 

 
 
"อยากฟังเรื่องสยองมั้ย?" เป็นคำถามที่กล้ารบไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากของอริญชย์ เด็กหนุ่มกระพริบตาปริบๆ
 
 
 

 
 
"หูยยยยย เดี๋ยวนี้มีย้อนศร ย้อนเกล็ดนะครับคุณพี่ เดี๋ยวน้องกล้าก็เก็บค่าลิขสิทธิ์ซะให้ฉ่ำปอด..."
 
 

 
 
เสียงของเด็กหนุ่มขาดหายไปเมื่อ "เรื่องสยอง"ของอริญชย์ส่งเสียงเรียบๆเย็นๆมาจากทางด้านหลังของเขา...
 

 
 
 
 
"เมื่อกี๊พี่ได้ยินว่าใครไปแอบหลับที่เรือนหลังเล็กในเวลางานนะ..."
 
 

 
 
THE END
 
 
--------------------------------------------------------------------
 
หมายเหตุ
  1. มันควรจะเป็นเอนทรีของคุณธันว์ แต่อิชั้นฝืดมากค่ะ เลยขอเรียกฝีมือคืนมาให้เข้าที่ด้วยฟิคสั้นๆก่อน (นี่สั้นแล้วเหรอวะ?)
  2. ดำเนินตามนโยบาย คสช. คืนความสุขให้คุณชาย //โดนลากเข้าคุกไป นานๆทีก็ให้คุณชายเข้าถือไพ่เหนือมือบ้าง อะไรบ้าง ชีวิต(รัก?)จะได้มีรสชาติ
  3. เสียงที่กล้าได้ยินนั้นอาจจะเป็นอดีตคุณเจ้าของบ้านก็ได้นะ....
  4. ทลายไหดองๆๆๆๆ ท่องไว้ๆ แล้วพบกันค่ะ

 

 

 
ปล. แก้คาร์คุณชายเล็กน้อยค่า วู้ววววววเหยื่อไม่กลัว ไม่มันเลยยยย หาเหยื่อใหม่ก็ได้ ใครสนใจมาสมัครได้นะ!

Comment

Comment:

Tweet

คุณชายไม่กลัวผีค่ะเค้าก็รู้ แต่กล้าคะ คุณลองเปลี่ยนคนเล่าเรื่องนี้ให้ฟังซีคะ ความปั่นป่วน(แต่บันเทิงคนอ่าน)จะมาเยือนทุกผู้คนค่ะ อิฉันรับรอง

หูยยยย น่าเอาพล็อตไปต่อยอดเป็นที่ยิ่ง แต่ยังคิดอะไรไม่ออก หัวสมองตีบตัน ทีแรกนึกว่าจะเข้าใจอะไรผิดนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่าของจริง

แหม่... ถ้าตอนดึกๆ จู่ๆ ร้านไฟดับ พนักงานหายนะคะ อะหือออ

#2 By *Alyssa* on 2014-09-10 21:22

เจอดีเข้าแล้วไงล่ะ กล้ารบ แถมไม่ใช่หนึ่ง แต่เป็นถึงสอง เดาว่ากล้ารบคงไม่กล้าแอบงีบไปอีกสักพักเลยล่ะค่ะ (แล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก? -ฮา) 

เรื่องคุณธันว์ ไม่เป็นไร รอได้ค่า เดี๋ยวลัดคิว HBD คุณธีร์ธวัชก่อน แก่แล้ว ไม่แฮปเดี๋ยวน้อยใจ :P

#1 By aki on 2014-09-10 07:13