[HB]A is for Apple

posted on 24 May 2015 21:00 by irindel in Hummingbird directory Fiction
This entry is a part of Hummingbird Coffee Shop Project.
 
 
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจคท์ ABC Diary::26 alphabets for 26 short fictions.
 
 
-------------------------------------------------------
 
1.
 
 
เมื่อแอปเปิ้ลหนึ่งผลตกใส่ศีรษะของเซอร์ไอแซค นิวตัน ทฤษฎีแรงโน้มถ่วงก็ถือกำเนิดขึ้น
 

 
แต่เมื่อแอปเปิ้ลหนึ่งกุรุสตกใส่ร้านฮัมมิ่งเบิร์ด สิ่งที่จะเกิดขึ้นคงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก...
 
 
 
...ทฤษฎีความโกลาหล...
 
 
 
โอเค จะว่าแอปเปิ้ลหนึ่งกุรุสตกใส่ร้านก็คงจะไม่ถูกต้องนัก เพราะเจ้าผลไม้ลูกสีแดงฉ่ำไม่ได้ร่วงจากฟากฟ้าลงมาใส่หลังคาร้าน แต่มาพร้อมกับรถส่งของในเช้าที่แสนจะธรรมดาวันหนึ่ง และแน่นอนว่าเป็นหน้าที่ของเจเนอรัลเบ๊อย่างกล้ารบที่ทำความสะอาดบริเวณหน้าร้านอยู่จะต้องเสนอหน้าหล่อๆเข้าไปรายงานคุณเจ้าของร้านในห้องทำงาน
 
 
"คุณเจ้าของร้านคนสวยคร้าาาบบบบบบ"
 
 
คุณเจ้าของร้านถอนหายใจเฮือกใส่เจ้าลูกจ้างตัวแสบอย่างไม่คิดจะปิดบัง เพราะแต่ละครั้งที่เจ้าตัวเสนอหน้าเข้ามานั้น มีแต่ปัญหาชวนไมเกรนกำเริบตามติดเป็นพวงเข้ามาด้วยทุกที
 
 
"คราวนี้มีอะไรอีกล่ะ?"
 
 
"คุณเจ้าของร้านคนสวยรำคาญน้องกล้าเหรอครับ น้องกล้าเสียใจนะครับ" เจ้าตัวดีทำเสียงสะอึกสะอื้นปานนางเอกถูกนางอิจฉารังแก หลังจากอยู่ด้วยกันมานาน บางครั้งกล้ารบก็จะเรียกตัวเองว่า "น้องกล้า" อย่างมั่นใจว่าตัวเองช่างน่ารักขัดกับส่วนสูงที่เฉียดๆจะสองเมตรอยู่รอมร่อ เวลาอยากจะเย้าแหย่กับคนในร้าน แน่นอนว่าแม้จะเป็นนายจ้างก็ไม่อยู่ในข้อยกเว้นในเรื่องนี้
 
 
"เข้าเรื่อง กล้ารบ" คุณเจ้าของร้านต้องรีบตัดบทก่อนเจ้าเด็กบ้าจะพาออกอ่าวออกทะเลไปมากกว่านี้
 
 
"แหม คุณเจ้าของร้านล่ะก็ ไม่รับมุกน้องกล้าเลย" เจเนอรัลเบ๊ประจำร้านบ่นหงุงหงิงก่อนจะยอมเฉลยว่า
 
 
 
"มีพัสดุมาส่งถึงคุณเจ้าของร้านขอรับครับกระผม"
 
 
ณชนกขมวดคิ้ว นึกไม่ออกว่าใครจะส่งอะไรมาให้ตนกันแน่ แต่พอถามกล้ารบว่าพัสดุที่ว่านั้นคืออะไร เจ้าเด็กผีทะเลอย่างที่เธอแอบเรียกในใจนับครั้งไม่ถ้วนก็ตอบกลับมาหน้าตาเฉยว่า
 
 
"ไม่ทราบขอรับ คุณยายผมสอนมาว่าเด็กดีต้องไม่รื้อค้นข้าวของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตครับผม"
 
 
 
แน่นอนว่าหลังจากนั้นกล้ารบก็ต้องโกยอ้าวออกนอกห้องทำงานไปโดยมีที่ทับกระดาษปลิวตามหลังมาติดๆ
 
 
--------------------------------------------
 
2.
 
 
สรุปว่าลูกค้าเก่าของณชนกส่งเจ้าผลไม้ต้องห้าม ณ สวนศรีอีเดนมาแทนคำขอบคุณที่คุณเจ้าของร้านเคยช่วยเรื่องคดีความตั้งแต่สมัยยังทำงานอยู่ที่บริษัทเก่า ชะรอยจะซาบซึ้งประทับจิตมากไปนิด แทนที่จะส่งมาให้แค่โหลเดียวพอหอมปากหอมคอ พ่อเจ้าประคุณเล่นแทบจะเหมาสวนส่งมาถึงสิบสองโหล หรือร้อยสี่สิบสี่ลูกถ้วน ถึงจะชอบกินแอปเปิ้ลแค่ไหน แต่เป็นร้อยๆลูกนี่ ณชนกก็ไม่ไหวเหมือนกัน ดังนั้นพอเกณฑ์หนุ่มๆมาขนของกำนัลที่ได้มาโดยไม่คาดฝันเข้าไปในครัวเสร็จปุ๊บ คุณเจ้าของร้านก็เปิดประชุมวาระฉุกเฉินทันที หลังจากสุมหัวระดมความคิดกันอยู่หลายนาทีก็ตกลงกันได้ว่า ใครอยากจะเอาไปกินก็เอาไป ส่วนที่เหลือจะถูกเอามาแปรสภาพเป็นเมนูแอปเปิ้ลสารพัดอย่างวางขายที่ร้าน และถ้ายังใช้ไม่หมดจนแอปเปิ้ลเริ่มเก่าแล้วจริงๆค่อยเอามาทำแยมไว้กินกับขนมอย่างอื่นในเมนูของร้านต่อไป
 
 
ด้วยเหตุที่ว่าแอปเปิ้ลกลายมาเป็นเมนูโปรโมชั่นกระทันหัน เชฟที่มีกันอยู่แค่สองคนเลยต้องขอแรงคนอื่นๆในร้านมาช่วยกันปอกเปลือกเจ้าของกำนัลเพื่อให้ทันเอาไปทำขนมให้เสร็จก่อนเวลาร้านเปิด ทั้งกล้ารบ อริญชย์ สิปปภาส และนนทรีจึงสละหน้าร้านมานั่งปอกเปลือกแอปเปิ้ลอยู่ในครัวแทน

 
"ทำพายแอปเปิ้ลชิ้นใหญ่ๆนะครับคุณพี่จีนที่รักยิ่งของน้องกล้า คุณธันว์ชอบ" เจเนอรัลเบ๊ที่เต็มใจยิ่งกว่าเต็มใจมาช่วยปอกผลไม้มีหน้ามาออดอ้อนผู้ช่วยเชฟให้ทำเมนูโปรดของบรรณาธิการหนุ่มลูกค้าประจำขวัญใจเจ้าตัว จิรันดาก็ได้แต่อมยิ้ม ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจขณะที่หั่นแอปเปิ้ลที่ตนปอกเปลือกเสร็จแล้วเป็นชิ้นเล็กๆไว้สำหรับทำไส้พายไปด้วย
 
 
"ไม่น่าเชื่อนะว่าหน้าอย่างนายจะปอกผลไม้เป็นกะเค้าด้วย" เสียงคุ้นๆที่ดังขึ้นใกล้ๆทำเอาหัวใจจิรันดากระตุก เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว แล้วก็จริงอย่างที่คิด เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาตบบ่ากล้ารบป้าบๆอย่างสนิทสนม เขาเหลือบมามองเธอแล้วขยิบตาให้ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่โดนกล้ารบโวยขัดขึ้นมาเสียก่อน
 
 
"เฮ่ย ข้าเป็นหนุ่มน้อยร้อยชั่ง ก็ต้องมีวิชาการบ้านการเรือนติดตัวไว้มั่งสิวะ ใครได้ไปไว้ในเรือนจะได้สุขกายสบายตัว ว่าแต่นายเหอะ เที่ยวมาแซวชาวบ้าน ตัวเองปอกเป็นรึเปล่าเหอะ"
 
 
ไม่พูดเปล่ากล้ารบฉวยโอกาสจัดแจงยัดแอปเปิ้ลกับมีดปอกผลไม้ใส่มืออินทนิลที่แวะเข้ามาทักทายพี่สาวยามเช้าถึงในครัวของร้านอย่างไม่คิดจะเกรงใจแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มรับผลไม้กับมีดมา ทำตาปริบๆมองของทั้งสองอย่างในมืออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองจิรันดา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมีแววอะไรบางอย่างที่ชวนให้ผู้ช่วยเชฟสาวรู้สึกไม่ไว้ใจ อินทนิลยื่นมือทั้งสองข้างที่ของไว้มาทางจิรันดาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนโดยไม่สนใจเสียงโห่แซวของกล้ารบที่ดังอยู่ข้างหลัง
 
 
"ผมปอกไม่เป็น พี่จีนสอนผมปอกหน่อยสิครับ"
 
 
-----------------------------------------------------
 
3.
 
 
 
"นี่ๆ รู้มั้ยว่าเปลือกแอปเปิ้ลน่ะใช้ทำนายเนื้อคู่ได้ด้วยนะ" จู่ๆนนทรีก็เอ่ยขึ้นมาหลังจากผู้ช่วยจำเป็นทั้งหลายก้มหน้าก้มตาปอกแอปเปิ้ลกันไปได้พักใหญ่ ความเงียบสงบที่มีแต่เสียงน้ำเดือดปุดๆในหม้อบนเตาสลับกับเสียงมีดกระทบเขียงเป็นจังหวะสม่ำเสมออย่างที่จิรันดาชื่นชอบนักหนาก็มีอันมลายหายวับไปในพริบตาเมื่อกล้ารบอุทานอย่างตื่นเต้น
 

 
"จริงเหรอครับคุณพี่ ทำยังไงน่ะครับ?"

 
 
"ก็ง่ายๆนะ แค่ปอกเปลือกแอปเปิ้ลทั้งผลอย่าให้ขาด แล้วก็โยนข้ามไหล่ไป เปลือกแอปเปิ้ลจะขดเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวแรกของชื่อเนื้อคู่เราน่ะค่ะ เขาเล่นกันแถวๆสก็อตแลนด์ ไอร์แลนด์" นนทรีอธิบาย กล้ารบตาลุก รีบปอกเปลือกแอปเปิ้ลในมืออย่างตั้งอกตั้งใจจนได้เป็นเส้นยาวสมความตั้งใจแถมยังชวนคนอื่นเหยงๆ
 

 
"คุณพี่โอห์ม คุณพี่พัด คุณพี่นน มาเล่นด้วยกันสิครับ เอาขำๆก็ได้ คุณพี่จีนด้วย อิน นายก็ด้วย ปอกให้ไวๆ ไหนๆพี่เขาก็สอนให้ปอกแล้ว อย่าให้เสียของ" เจ้าลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์บ้าพลังทั้งตะแง้ว หลอกล่อ เกลี้ยกล่อมจนหลายๆคนยอมเล่นด้วยอย่างเสียไม่ได้

 
 
"เอ้า นึง ส่อง ซ่ำ!!!" กล้ารบนับหนึ่งถึงสามให้ทุกคนโยนเปลือกแอปเปิ้ลข้ามไหล่ตัวเองไปโดยพร้อมเพรียงกัน หัวโจกรีบลุกไปดูผลงานตัวเองก่อนใครเพื่อนก่อนจะครางหงุงหงิงเมื่อเห็นว่าเปลือกแอปเปิ้ลที่ตนโยนไปนั้นขดเป็นรูปร่างที่ไม่เหมือนตัวอักษรตัวไหนเลย

 
 
"แปลว่าเนื้อคู่ของนายอาจจะยังไม่เกิดก็ได้" อินทนิลทำเสียงปลอบใจอย่างเสแสร้งพลางเข้ามาตบบ่าเป็นเชิงให้กำลังใจ

 
 
"เกิดแล้ววร้อย เกิดก่อนตั้งเป็นสิบปี" กล้ารบเถียงพลางหันไปดูของนนทรีบ้าง

 
 
"เป็นรูปสายฟ้า เนื้อคู่ของคุณพี่นนคือแฮร์รี่ พอตเตอร์เหรอครับ?" นนทรีหัวเราะก้ากจนน้ำหูน้ำตาไหลเมื่อได้ยินคำทำนายของกล้ารบ และยังคงหัวเราะไม่หยุดจนกล้ารบย้ายไปดูของอินทนิลเป็นคนต่อไป
 
 
"สระอากลับข้างเหรอ?"


 
"สระอาบ้านพ่อมึ...เอ้ย นายสิวะ เขาบอกว่าตัวอักษรในภาษาอังกฤษ" เพราะอยู่ต่อหน้าคนอื่นๆหลายคน รวมทั้งพี่สาวของตัวเองด้วย ทั้งอินทนิลและกล้ารบเลยพยายามใช้คำพูดให้สุภาพกว่าปกติ แม้จะไม่ค่อยสำเร็จนัก
 

 
 
"ในภาษาอังกฤษมันก็ไม่มีตัวแบบนี้อยู่ดีล่ะวะ" กล้ารบเถียงทั้งที่ยังจับจ้องอยู่ที่เปลือกแอปเปิ้ลบนพื้นแล้วสรุปว่า
 

 
 
"กู เอ้ย ข้าว่ามันเหมือนตะขอว่ะ มึ... เอ้ย นายได้ ผั... เอ้ย ฝาละมีเป็นกัปตันฮุคแน่นอน หมอกล้าฟันธง" คนจะได้แฟนเป็นโจรสลัดมือตะขอสำลักอากาศไอค่อกแค่กในขณะที่นนทรีที่เพิ่งสงบอาการลงได้ ระเบิดหัวเราะออกมาอีกรอบ กล้ารบหันไปมองเปลือกแอปเปิ้ลเปลือกสุดท้ายก่อนจะอุทานด้วยเสียงลิงโลดประดุจถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
 

 
"เฮ้ยยยยยยยๆๆๆๆๆๆ นี่ไงมึง... เอ้ย อิน ของคุณพี่จีนเป็นตัวอักษรชัดเลย"

 
 
"ไหนๆ" เด็กหนุ่มชะโงกหน้าเข้าไปดูบ้าง ภาพที่เห็นทำเอาหัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ

 
 
เปลือกแอปเปิ้ลที่จิรันดาโยนไปนั้นเหยียดยาวเป็นเส้นตรงเหมือน...
 
 
"นี่มันตัวไอชัดๆเลยนี่หว่า หูยยยยย แม่นนะ ว่ามั้ย" ท้ายๆประโยคกล้ารบหันมาหรี่ตาใส่ ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ แถมยังเอาศอกกระทุ้งเขาอีก เด็กหนุ่มได้แต่ยิ้มแล้วหันไปมองเจ้าของเปลือกแอปเปิ้ลที่หันกลับไปง่วนอยู่กับไส้พายในอ่างผสม
 
 
"ไม่รู้เหมือนกัน... พี่จีนคิดว่ายังไงครับ" อินทนิลจงใจเรียกชื่อผู้ช่วยเชฟสาวที่ทำท่าเหมือนไม่สนใจเรื่องเล่นสนุกนี่อีกต่อไปแล้ว คนถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมามอง คิ้วเรียวเลิกขึ้นนิดๆเมื่อเห็นว่าสายตาแทบทุกคู่ในห้องจ้องมาทางเธอ ริมฝีปากบางคลี่ออกเป็นรอยยิ้มจางๆ แต่ยังไม่ทันที่จิรันดาจะได้ตอบอะไร มนิตาก็ส่งเสียงเตือนมาจากเตาของคาวที่เจ้าตัวกำลังยุ่งจนมือเป็นระวิงอยู่
 
 
"เอ้า ทุกคน อย่ามัวแต่เล่นกัน ใกล้จะได้เวลาร้านเปิดแล้วนะ"

 
 
เท่านั้นก็วงแตก ทุกคนหันกลับไปปอกแอปเปิ้ลอย่างขะมักเขม้น มีเพียงเด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาเท่านั้นที่ยังคงตรึงสายตาไว้ที่ใบหน้าหวานของหญิงสาวเจ้าของคำตอบที่เขาอยากรู้ เขาไม่ได้ถามซ้ำ มีเพียงคำถามที่ส่งผ่านไปทางสายตา ครู่หนึ่งที่นัยน์ตาสีดำสนิทของหญิงสาวมองสบกลับมา ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะถอยห่างออกไป เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนตนเองกับคนตรงหน้าย้อนเวลากลับไปยังคืนนั้นอีกครั้ง

 
 
ชั่ววินาทีนั้นยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด
 

 
 
ทุกอย่างยังคงเงียบงัน ไม่มีถ้อยคำใดๆถูกเอื้อนเอ่ยออกมา
 
 
 
ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังจะถอดใจว่านี่คงไม่ใช่เวลาที่เขาจะได้คำตอบใดๆจากอีกฝ่าย
 
 
 
ริมฝีปากของเธอก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้ม
 
 
 
ไม่ใช่รอยยิ้มจางๆที่มักประดับอยู่บนใบหน้าของเธอเสมอ ไม่ใช่รอยยิ้มที่มีไว้รับมือกับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามา

 
 
เขาไม่รู้ว่าเขาแยกแยะออกได้อย่างไร แต่เขามั่นใจว่ารอยยิ้มนี้มันพิเศษกว่านั้น
 

 
 
รอยยิ้มที่อยู่ในดวงตาคู่นั้น
 
 
 
รอยยิ้มที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูสว่างไสวขึ้นมาในฉับพลันทันที
 
 
 
รอยยิ้มที่ทำให้เขามั่นใจ...
 
 
 
ว่าเขาได้คำตอบของเขาแล้ว...
 
 
 
 
THE END (?)
 
 
------------------------------------
 
หมายเหตุ
 
  1. ไม่รู้ว่าอยู่ในอารมณ์ผีเข้าอะไร จู่ๆก็เกิดอยากทำโปรเจคท์นี้ขึ้นมา ตั้งใจไว้ว่าฟิคในซีรี่ย์เอบีซีนี้จะโฟกัสที่ร้านเป็นหลัก เรื่องส่วนตัวของกล้ารบจะเป็นรอง ไม่รู้ว่าจะทำสำเร็จมั้ย แต่คิดถึงทุกคนที่ร้านนะคะ //จุ๊บๆ
  2. หลังจากฟิคที่แล้วของกล้ารบ ปั่นจบพาร์ทแล้ว ส่งให้ท่านอากิตรวจแล้วด้วย มานั่งอ่านทวนอีกที เชรี่ยยยยยยย ไทม์ไลน์ผิดไปเป็นเดือนเลยค่ะ ต้องลบทิ้งแก้ใหม่ เลยยังดองอยู่จนถึงบัดนี้ สารภาพอย่างหน้าไม่อาย ฮรืออออ
  3. ฟิคนี้ยังไม่ได้กำหนดว่าเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เลยพยายามเขียนหลบๆสุดชีวิต ถ้าเขียนของใครผิดไปท้วงติงได้นะคะ ตอนแรกยังไม่รู้ว่าจะเอาใครเป็นตัวเอกของฟิคแรกของเซ็ต เขียนไปเขียนมาหวยไปออกที่คู่หญ้าแก่โดนโคอ่อนเคี้ยวนี่แหละค่ะ //โดนผปค.รุมตรบ
  4. ตั้งใจว่าจะให้อินกับกล้าสนิทกันล่ะค่ะ (ได้ข่าวว่ายังไม่ได้ขอแม่เขาเลยนะเอร็ง) เป็นคู่ตบมุก โยนมุกเสื่อมๆใส่กัน จิกกัดกันเองบ้าง อะไรบ้าง คือบางเรื่องมุกมัน18+ ไปนิด จะให้เจ้ากล้ามันไปเล่นกับคุณชายเห็นทีจะมิเหมาะ เรามิอยากทำผ้าขาวแปดเปื้อนนนนน เล่นกับอิน วัยเดียวกัน ศีลเสมอกัน (เอ๊ะ?) น่าจะแซ่บกว่า (คืออินกับกล้ามันน่าจะคุยกันเรื่อง18+ได้โดยไม่มีใครเลือดกำเดาไหลตายไปซะก่อนน่ะค่ะ //มองคุณชาย)
  5. จริงๆแล้วมีมุกที่สองคนนี้จิกกัดกันเองแล้วก็แซวคนอื่นเยอะมาก แต่ต้องตัดออกเพราะไม่งั้นยาวเฟื้อย น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรงแน่ๆค่ะ
  6. ข่าวดีคือคิดตอน B ออกแล้ว ข่าวร้ายคือต่อจากนั้น... //เหม่อมองสายลมที่พัดผ่านไป
  7. พบกันตอนหน้าค่า

---------------------------------------------

 

ส่งท้าย

 

 

"คุณนายพอตเตอร์ครับ" เสียงน้องชาย แต่คำเรียกแปลกๆทำให้บาริสต้าสาวเงยหน้าขึ้นมองน้องชายตัวเองที่มายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เห็นแววหัวเราะในดวงตาของเขาแล้ว นนทรีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะไปด้วย


 

"มีเรียนบ่ายเหรอวันนี้?"


 

"ก็ว่าจะออกแล้วล่ะครับ" เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ทำเสียงกระซิบกระซาบ


 

"โชคดีนะครับที่เจ้ากล้ามันง่อยอังกฤษ"


 

"ฮื้ออออ ทำไมไปว่าเขาอย่างนั้นล่ะ" นนทรีขมวดคิ้วใส่น้องชาย เธอรู้ว่าทั้งสองคนสนิทกันเร็วมากเพราะนิสัยคล้ายๆกัน แถมยังเป็นพวกเฮฮา คบคนง่าย แต่ก็ไม่นึกว่าอินทนิลจะพูดถึงกล้ารบแบบนั้น อินทนิลยักคิ้วให้ เอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะโบกมือลาไปเรียน


 

"ไม่งั้นมันก็คงเห็นเป็นตัวเอสไม่ใช่สายฟ้าไปแล้วล่ะครับคุณพี่"


 

THE END (?)

 

--------------------------------------------------


 

"ได้ข่าวว่าวันนี้เล่นทำนายเนื้อคู่กันหรือคะ?" ไอยวริญท์เอ่ยถามขึ้นระหว่างเดินไปที่รถ อริญชย์ไม่แปลกใจนักที่เธอรู้แม้จะไม่ได้อยู่ด้วย โทรโข่งชื่อกล้ารบคงเล่าให้ฟังหมดเปลือกตั้งแต่ที่พระอาจารย์ของมันก้าวเข้าร้านมาแล้ว


 

"ครับ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ เขาเปิดประตูรถ เอาข้าวของสารพัดประดามีของเจ้าหล่อนวางลงไปบนที่ว่างที่เหลืออยู่ทางตอนหลังของรถ


 

"แล้วของโอห์มล่ะคะ เป็นตัวอะไร?" หญิงสาวถามอย่างสนใจใคร่รู้ก่อนจะหน้าเง้าลงนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำตอบ


 

"ผมไม่ได้เล่นครับ"


 

 

"อ้าว ทำไมล่ะคะ?" เสียงใสๆยังคงถามแจ้ว อริญชย์เดินอ้อมไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ จัดการย้ายข้าวของจากเบาะหน้าไปไว้ยังเบาะหลังด้วยความเคยชิน น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบเหมือนกำลังพูดเรื่องที่ธรรมดาที่สุดในโลกที่ใครๆก็ต้องรู้เมื่อตอบคำถามของไอยวริญท์


 

"ก็ผมเจอเนื้อคู่ของผมแล้วนี่ครับ เลยไม่รู้จะเล่นไปทำไม"


 

THE END

Comment

Comment:

Tweet

"เกิดแล้ว เกิดก่อนตั้งสิบปี"
.
.
.
แน่ใจ....? question

#3 By aki on 2015-06-01 09:19

ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!

โอ๊ยย น่ารักอะ น่ารักอะ น่ารักมากอะค่ะ โอ๊ยยย

ชอบครูเอมตรงที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ โห... จะครบร้านละค่ะเนี่ย ทีแรกกะเสพน้องกล้าขุ่นธันว์แท้ๆ เลยนะเนี่ย 5555555555555

โอ๊ยยยย อยากให้มีไอเดียเจ๋งๆ มาช่วยต่อตัวอักษรบ้างจัง แต่ไม่มีอัลไลผุดขึ้นมาเลย

น่ารักค่ะ รอตัว B นะคะ กรี๊ดดดดดดดดด

#2 By *Alyssa* on 2015-05-25 22:22

//กรีดร้องใส่ครูเอมหนักมากกกกกกกกกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดดดดด กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟิคน่ารักมากค่ะครูเอมมมมมมม 55555 
จริงๆฟิคนี้ฟิคเดียวนี่โดนไปเกือบทั้งร้านละนะคะ 5555 รอตัว B และแต่ละคู่ในฟิคมาสานเรื่องต่อค่ะ #เอ๊ะของเราเองเหรอ #เอ๊ะ 5555555
ปล.ขอแอบจิ๊กแท็กไปเล่นหน่อยนะคะ 555555cry