Fiction A La Carte

This entry is a part of Cubicschool Project.

ช่วงเวลา 16.00 - 17.00 น. (ไม่ระบุวันค่ะ วันไหนก็ได้)

คำเตือน - รูปเยอะ โหลดโหด

เพื่ออรรถรสในการอ่าน ควรอ่าน Tale from Jiw-Liw ก่อน 

-----------------------------------------------

 

...จะทำยังไงดีนะ...

 

...จะให้ดี... หรือจะเก็บเอาไว้ก่อนดี...

 

...ทั้งๆที่อุตส่าห์อดตาหลับ ขับตานอนเร่งทำจนเสร็จทันเวลาแท้ๆ...

 

...แต่ว่า... คนที่ไม่ยอมบอกวันเกิดตัวเองแม้กระทั่งกับฟ่ะ...เอ้อ...น้องชาย ถ้าให้ของขวัญวันเกิดไปแบบนั้น คงจะทำให้ลำบากใจมากกว่า... ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมจะต้องปิดบังก็ตามที... แต่ก็คงมีเหตุผลส่วนตัวล่ะมั้ง....

 

...ช่วยไม่ได้... เก็บไว้ก่อน เอาไว้วันที่จะขึ้นเครื่องกลับญี่ปุ่นค่อยให้ก็แล้วกัน...

 

เอมิกา เจนภพ ครูประจำวิชาภาษาสเปนแห่งโรงเรียนลูกบาศก์ถอนหายใจยาวพลางกระดกบัวรดน้ำใบเล็กจิ๋วที่ใช้สำหรับรดน้ำพวกตะบองเพชรที่วางเรียงกันอยู่บนชั้นริมหน้าต่างให้น้ำหยดสุดท้ายไหลลงไปในกระถาง แสงแดดสีส้มอมทองลำสุดท้ายจากดวงอาทิตย์ยามสนธยาส่องผ่านบานกระจกเข้ามาช่วยให้ห้องพักครูที่ปิดไฟมืดหมดแล้วตามนโยบายประหยัดพลังงานช่วยชาติของรัฐบาลพอมีแสงสว่างสลัวๆอยู่บ้าง พวกครูคนอื่นๆทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเอมิกาที่ยืนรดน้ำพวกตะบองเพชรไปพลาง คิดอะไรเพลินอยู่เพียงคนเดียว

"ว้าย!!!"

เอมิกาเผลอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อหันกลับมาเห็นใครคนหนึ่งมายืนจ้องเธออยู่ในความมืดสลัวของห้องพักครูซึ่งควรจะว่างเปล่า บัวรดน้ำหลุดจากมือลงไปกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น

"ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ครูตกใจเลยค่ะ" เด็กสาวร่างสูงเพรียวผูกผมเปียสองข้างเอ่ยเสียงนุ่มนวลก่อนจะก้มลงหยิบบัวรดน้ำที่กลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมาส่งให้เอมิกา

"ไม่เป็นไรค่ะ พอดีครูไม่คิดว่าจะมีคนยืนอยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ...เอ่อ... ว่าแต่ภัษสประภามาส่งการบ้านหรือคะ?" เอมิการีบเปลี่ยนเรื่อง เธอก้มลงเก็บบัวรดน้ำไว้ใต้ชั้นวางกระถางตะบองเพชรจึงไม่ทันได้เห็นว่าอีกฝ่ายชะงักไปนิดหนึ่ง

"คือ...หนู...ชื่อกุลธิดา วารรีรัตน์ค่ะ" อาคันตุกะยามสนธยาแนะนำตัวอย่างสุภาพ หากหางเสียงเจือความขบขันเอาไว้จางๆ

"เอ๋?...อ้าว.... ตายจริง!" เอมิกาอุทานเมื่อหันกลับมาเขม้นมองนักเรียนสาวผ่านความขมุกขมัวของบรรยากาศโดยรอบแล้วพบว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนเดียวกับที่เธอคิด แต่กลายเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เธอไม่คุ้นหน้าแทน

"ครูขอโทษนะคะ พอดีในนี้มันมืด ครูเองก็ไม่ทันมองให้ชัดๆ...แล้ว... เอ้อ กุลธิดามีอะไรให้ครูช่วยหรือเปล่าคะ?" เอมิกาขยับแว่นพลางยิ้มเขินๆให้อีกฝ่าย นึกในใจว่าคงได้เวลาต้องไปตัดแว่นใหม่เสียที

"เปล่าหรอกค่ะ พอดีหนูเห็นไฟปิด แต่ประตูห้องเปิดอยู่น่ะค่ะ หนูก็เลยว่าจะปิดประตูให้ แต่เห็นครู..." เด็กสาวทอดเสียงยาวทิ้งท้ายพลางชำเลืองมองไปยังตะบองเพชรรูปทรงต่างๆที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นวางของสีแดงสดริมหน้าต่าง

"อ๋อ... พอดีครูรดน้ำพวกจิ๋วหลิวอยู่น่ะจ้ะ" พอเห็นแววสงสัยบนใบหน้าของอีกฝ่าย เอมิกาก็ยิ้มแล้วกวักมือเรียกนักเรียนแลกเปลียนให้เข้ามาดูตะบองเพชรต้นเล็กๆทั้งหลาย แล้วเริ่มอธิบายไล่ไปทีละต้นจากชั้นบนสุด

"ตะบองเพชรพวกนี้ท่านผอ.ให้พวกครูไปเลือกมาเลี้ยงคนละต้นจ้ะ พวกครูก็เลยเอามาวางไว้บนชั้นริมหน้าต่างนี่เป็นเพื่อนกัน จะได้ไม่เหงาไงจ๊ะ...แล้วก็ให้ตั้งชื่อให้พวกมันด้วยนะ..."

 

"ต้นนี้นะ เป็นของครูอนิวรรต ครูสอนวิชาแนะแนวจ้ะ เป็นพันธุ์ Euphorbia Obesa ชื่อเจ้าฟักทอง ครูว่าดูๆไปมันก็เหมือนกับฟักทองจริงๆนั่นแหละนะ"

 

"ส่วนต้นนี้ที่มีดอกสีชมพูเล็กๆนี่ของครูปุณยนันท์ ครูสอนภาษาญี่ปุ่นจ้ะ พันธุ์ Mammillaria ชื่อหนูมะลิลา... ครูก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงชื่อนี้...."

"ต้นนี้มีรอยแตกด้วยนี่คะ" เด็กสาวชี้ไปที่รอยแตกสีน้ำตาลเข้มที่พาดผ่านด้านข้างของตะบองเพชรต้นน้อย แม้ว่าตอนนี้ดอกสีชมพูเข้มของมันจะบังรอยจนแทบมิดก็ตาม

"จ้ะ ครูปราบเขาคงเลือกเพราะสงสารมัน กลัวไม่มีใครเลือกมันล่ะมั้ง" เอมิกายิ้มพลางนึกถึงเจ้าของตะบองเพชรซึ่งตอนนี้ก็มีรอยแผลพาดตรงบริเวณคิ้วเหมือนกับเจ้ามะลิลาไม่มีผิด แต่ไม่ค่อยมีใครเห็นเพราะผมปรกลงมาบังไว้พอดี

 

"ส่วนต้นนี้ที่มีดอกสีส้มๆนี่ของครูดารันตร์ ที่เป็นบรรณารักษ์อยู่ห้องสมุดน่ะค่ะ เป็นพันธุ์ Rebutia Fiebrigii ชื่อเจ้าซอมพอ"

"ซอมพอหรือคะ?" เด็กสาวเหลือบตามามองเอมิกา

"รู้สึกว่าจะเป็นภาษาเหนือ แปลว่าต้นหางนกยูงน่ะค่ะ ครูดารันตร์บอกว่าสีดอกคล้ายๆกัน เลยเอามาตั้งชื่อ..."

 

"ส่วนต้นที่เหมือนขนมปังผ่าครึ่งต้นนี้ของครูวิรัลที่สอนดนตรีจ้ะ เป็นพันธุ์ Pleiospilos nelii ชื่อปัง มาจากขนมปังนั่นแหละจ้ะ ดอกสีออกส้มๆ แต่ครูยังไม่เคยเห็นมันออกดอกหรอกนะ"

 

"ส่วนต้นที่เหมือนมีใยแมงมุมขาวๆเกาะเต็มไปหมดนี่ของครูกันต์กวีที่สอนภาษาอังกฤษจ้ะ ชื่อเจ้าอารี เป็นพันธุ์Ariocarpus Retusus ออกดอกตอนอากาศหนาวมากๆ สีขาวสวยมากเลยล่ะจ้ะ"

 

"ต้นนี้ของหมอสิทธิโชคที่สอนสุขศึกษาจ้ะ ดูหัวมันสิ สีแดงสดเลยใช่มั้ยจ๊ะ หมอเขาว่าเหมือนเงาะ ก็เลยตั้งชื่อว่าเจ้าเงาะน่ะจ้ะ เป็นพันธุ์ Gymnocalycium Mihanovichii Hibotan เป็นพวกพันธุ์ที่เอามาตัดต่อกันน่ะจ้ะ ต้นที่เป็นหัวสีเหลืองก็มีนะ"

 

"ส่วนต้นนี้ของครูกฤตกาญจน์ที่สอนคหกรรมจ้ะ เป็นพันธุ์ Notocactus magnificus ชื่อน้องหนาม"

 

"ต้นเล็กน่ารักนี่ชื่อเจ้าหนุมานจ้ะ ของครูปราชญ์ตัวสูงๆที่สอนภาษาไทย พันธุ์อะไรครูก็ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ มันเคยโดนพายุพัดหลุดออกจากกระถางมาทีนึง ต้องประคบประหงมตั้งนาน นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว" เอมิกามองเจ้าตะบองเพชรต้นเล็กจิ๋วที่สุดด้วยสายตาเอ็นดู

 

"ต้นนี้ของครูณัชชา คนที่สวยๆสอนศิลปะ เป็นพันธุ์ Obregonia Denegrii ชื่อเจ้าบัว...ถ้าเลี้ยงมันดี ก็อาจจะได้เห็นมันออกดอกนะ แต่นี่ครูยังไม่เคยเห็นเลย"

 

"แล้วก็ต้นที่เหมือนดาวนี่เป็นของครูภานุวัฒน์ที่สอนคณิตศาสตร์ หนูคงได้เจอกับครูเขาแล้วสินะ เป็นพันธุ์ astrophytum myriostigma ชื่อเรนจ้ะ อาจจะดูช้ำๆไปหน่อย แมวมันชอบมาเล่นกับต้นนี้เป็นพิเศษน่ะจ้ะ ไม่รู้ทำไม"

 

"อ้ะ... แถวสุดท้ายแล้ว ต้นนี้ของครูจอมฟ้าที่สอนฟิสิกส์จ้ะ เป็นพันธุ์ Euphorbia Gorgonis จ้ะ ครูว่าดูไปดูมาก็คล้ายๆงูบนผมของเมดูซานะ ชื่อเบรเนซิสจ้ะ เห็นครูเขาบอกว่าตั้งชื่อตามดวงดาว แตเป็นดาวดวงไหนครูก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แล้วก็กระถางนี้ของครูภัทรพงษ์ที่สอนชีวะจ้ะ รายนั้นชอบหนอนเป็นชีวิตจิตใจ แม้แต่ตะบองเพชรยังรูปร่างเหมือนหนอนเลย" เอมิกาหัวเราะเบาๆ

 

"แล้วก็ต้นสุดท้าย ต้นนี้ของครูเองจ้ะ เป็นพันธุ์ Carnegiea Gigantea พอต้นมันโตขึ้นมามันก็จะแตกกิ่งออกเป็นสามง่ามเหมือนที่เห็นในทะเลทรายน่ะจ้ะ ครูตั้งชื่อมันว่าจิ๋วหลิว เพราะตอนที่ได้มาต้นมันยังนิดเดียวเอง แต่ถ้าเวลาผ่านไปสักสองร้อยปี มันอาจจะสูงได้มากกว่าตัวตึกอีกนะ"

เอมิกาหันไปมองนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ยังคงยืนยิ้มอยู่ใกล้ๆแล้วก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเธอเผลอพูดไปเสียยาวเลยทีเดียว แถมเป็นเรื่องที่...เอ่อ... คนฟังอาจจะไม่ได้สนใจอยากรู้สักนิดเลยก็ได้ ชวนดูตะบองเพชรยังพอว่า นี่ยังร่ายยาวเสียเสร็จสรรพทั้งชื่อพันธุ์และชื่อที่เจ้าของตั้งให้เหมือนเด็กอวดของเล่นก็ไม่ปาน

 

...ให้ตายสิ... พอพูดมาถึงเรื่องต้นไม้ทีไรเป็นลืมตัวทุกทีสิน่า...

 

"อ๊ะ แย่จริง ขอโทษนะจ๊ะ ครูก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย..." เอมิการีบขอโทษขอโพย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ถือสาที่จู่ๆก็ถูกยัดเยียดข้อมูลเรื่องต้นตะบองเพชรเข้าหัวในปริมาณมากพร้อมกันในเวลาไม่กี่สิบนาที เด็กสาวยังคงยิ้มอ่อนๆอย่างสุภาพตามเดิม

"มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าคะที่จัดเรียงกระถางแบบนี้ หนูว่ามันแปลกๆนะคะ" เด็กสาวชี้ให้ดูชั้นวางกระถางซึ่งมีจำนวนกระถางไม่เท่ากัน บางแถวก็มีแค่ต้นสองต้น ในขณะที่อีกแถวหนึ่งมีตะบองเพชรวางเบียดเสียดกันไว้ถึงห้าต้น

"เอ...ครูก็ไม่ทราบค่ะ เห็นบอกว่าเป็นการจัดเรียงแบบญี่ปุ่น ครูดารันตร์กับครูณัชชาเป็นคนจัด ..."

เด็กสาวไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มอ่อนๆเช่นเคยพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องพักครูก่อนจะมาหยุดลงที่โต๊ะตัวเล็กที่ใช้เป็นที่วางอุปกรณ์ชงชากาแฟ รวมถึงวางแก้วของพวกครูทั้งหลายด้วย เอมิกาเห็นแววตาของเธอเป็นประกายวาบขึ้นมาอยู่ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะเลือนหายไป กลายเป็นความสงบนิ่งดังเดิม

"ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?" เด็กสาวเอ่ยถามด้วยเสียงราบเรียบ

"ได้สิคะ มีอะไรเหรอคะ?" เอมิกามองหน้าอีกฝ่ายงงๆ

 

"เวลาเข้าร้านคอฟฟี่ช็อป ครูสั่งน้ำอะไรคะ?"

 

เอมิกานิ่งอึ้ง สมองยังไม่สามารถประมวลผลได้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงตั้งคำถามเช่นนี้  แต่ปากก็ตอบไปโดยอัตโนมัติ

"เอ่อ....ก็...พวกช็อคโกแลตเย็น หรือโกโก้เย็นน่ะค่ะ... แต่ถ้าวันไหนร้อนมากๆก็จะสั่งชามะนาวเย็นๆค่ะ"

"แล้วพวกขนมล่ะคะ?"

"เอ..." คราวนี้เอมิกาใช้เวลานึกอยู่นานก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ 

"ครูไม่ค่อยได้ทานกินขนมฝรั่งน่ะค่ะ ส่วนใหญ่ทานแต่ขนมไทย แต่ถ้าจะให้สั่ง คิดว่าคงเป็นพวกแยมโรลชิ้นเล็กๆ"

"ขอบคุณค่ะ ครู งั้นหนูขอตัวเลยละกันนะคะ นี่ก็เย็นมากแล้ว" เด็กสาวพนมมือไหว้เอมิกาตามมารยาท เอมิกายิ้มรับทั้งที่ยังงงกับคำถามอยู่ไม่หาย เด็กสาวเดินไปจนถึงประตู เธอก็หยุดชะงัก แล้วหันมาพูดทิ้งท้ายว่า

 

"ต้นตะบองเพชรวางแบบนั้น หนูว่ามันก็เหมาะดีแล้วล่ะค่ะ"

 

THE END

----------------------------------------------

สรูป

1. ครูเอมอยู่ในห้องพักครูคนเดียว กำลังรดน้ำพวกจิ๋วหลิว กิ่งโผล่เข้ามา
2. ครูเอมลืมตัวอธิบายเรื่องตะบองเพชรเสียยาวเหยียด
3. กิ่งรับฟัง ยิ้มๆ ไม่ได้ว่าอะไร แล้วก็วกไปถามเรื่องคอฟฟี่ชอป แล้วลากลับบ้าน
4. กิ่งพูดอะไรเป็นปริศนาทิ้งเอาไว้ และครูเอมก็ยังคงไม่เข้าใจเช่นเคย
5. หรือกิ่งจะรู้ถึงความนัยซ่อนเงื่อนของชั้นวางตะบองเพชร? หรือกิ่งเป็นสาววาย? (/โดนผอ.โบกดับคาที่) เรื่องนั้นละไว้ในฐานที่ไม่จำเป็นต้องทำความเข้าใจ

----------------------------------------------------

หมายเหตุ

1. อนึ่ง ตอนต้นเรื่องเท้าความถึงวันเกิดคุณพี่คิโยเล็กน้อย เนื่องจากพี่คิโยไม่ยอมบอกวันเกิดกับใคร แม้แต่กับครูเคน และครูเอม แถมยังทำท่าเหมือนไม่อยากให้ใครสนใจ ครูเอมเลยกะจะเก็บของขวัญวันเกิดที่ทำให้พี่คิโยไปไว้ให้ตอนพี่คิโยกลับญี่ปุ่นแทน (ลงไว้นิดๆให้พอยาใจพ่อยกแม่ยกทั้งหลาย)
2. ขออภัยนะคะท่านผอ.ที่ควบรวมเอนทรีนักเรียนแลกเปลี่ยนเข้ากับแฟนอาร์ตตะบองเพชรตัวเองแบบหน้าด้านๆ ช่วงนี้มรสุมเอนทรีรุมเร้า เขียนไม่ทันแล้ว เลยขอควบรวมสักนิด
3. รูปเซตตะบองเพชรนี้ทำด้วยรูปเวคเตอร์ล้วนๆในโฟโต้ชอป (เพราะผปค.มีปัญญาทำได้แค่นั้นแหละ) ตอนแรกนึกว่าน้องเรน ตะบองเพชรทรงดาวห้าแฉกจะยากที่สุดแล้ว มาเจอน้องหนอนของครูพัดเข้าไปนี่ถึงกับ... (/ปาดเหงื่อ)
4. เนื่องจากเพิ่งค้นพบว่าผปค.ครูพัดตั้งชื่อตะบองเพชรของตัวเองว่า "น้องหนาม" แต่ชื่อนั้นครูกฤตเอาไปแล้ว เลยขออนุญาตใช้ชื่อน้องหนอนไปแทนชั่วคราวก่อนนะคะ  แก้ไขตามที่ผปค.ครูกวีไปถามผปค.ครูพัดมาให้ค่ะ ตะบองเพชรของครูพัดชื่อน้องเพชรนะคะ
5. ไม่ได้ลืมเอนทรีเคลียร์ระเบิดกับไทยนะคะ  กำลังค่อยๆเขียนไปค่ะ ฉากดราม่ามันเขียนลำบากจริงๆ
6. แล้วพบกันคราวหน้าค่ะ (ขณะที่เขียนอยู่นี่ผปค.ง่วงมากจนพิมพ์ผิด พิมพ์ถูกแล้ว ขอไปนอนก่อนนะคะ)