Fiction A La Carte

This entry is a part of Cubicschool project.

----------------------------------

1.

วันพุธ ที่ 25 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา 12.20 น.

 

เอมิกา เจนภพ ครูสอนภาษาสเปนรู้ดีว่าการสอบกับความตื่นเต้นเป็นของคู่กัน

 

และครั้งสุดท้ายที่เธอตื่นเต้นกับการสอบนั้น มันก็เมื่อราวๆแปดปีมาแล้ว...

 

แต่ในวันนี้... เธอกลับมาตื่นเต้นกับการสอบอีกครั้ง...

 

แต่คราวนี้...ต่างกันที่...เธอเป็นคนออกข้อสอบ... ไม่ใช่คนที่ต้องมาทำข้อสอบ... ก็เท่านั้นเอง...

 

แล้วเธอจะตื่นเต้นไปทำไมกันล่ะนี่????!!!!!!!!!!!!!

 

เอมิกาเดินกลับไปกลับมาอยู่ที่หน้าห้องสอนภาษาสเปน เธอเช็ดฝ่ามือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเข้ากับกระโปรงตัวยาวอย่างวุ่นวายใจขณะพยายามทบทวนสิ่งที่เธอจะต้องพูด สิ่งที่เธอจะต้องทำซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ทั้งๆที่เมื่อวานก็นั่งทำอย้างเดียวกันมาเกือบค่อนคืนแล้ว...

ข้อสอบของเธอแบ่งออกเป็นสองส่วนคือภาคทฤษฎีกับภาคปฏิบัติ ภาคทฤษฎีนั้น เอมิกาไม่ค่อยห่วงเพราะเธออนุญาตให้นำพจนานุกรมที่เธอแจกให้เมื่อต้นเทอมเข้ามาเปิดได้ สิ่งที่เธอต้องการจะวัดจากข้อสอบ ไม่ใช่ความสามารถในการท่องจำศัพท์ แต่เธออยากวัดความสามารถในการ "ใช้" ภาษามากกว่า ข้อสอบของเธอจึงออกไปในแนว การแต่งประโยค การบรรยายรูปภาพด้วยประโยคง่ายๆเท่าที่ได้เรียนมา คำกริยาที่ให้นักเรียนกระจายก็ล้วนแต่เป็นคำกริยาพื้นๆทั่วไปที่ใช้ในชีวิตประจำวัน แต่ก็มีตัว "ปราบเซียน" หลุดมาบ้างเล็กน้อย เพราะภาษาสเปนก็เหมือนภาษาตระกูลละตินโรมานซ์ทั่วไปที่คำกริยาที่ใช้กันบ่อยๆมักอยู่ในกลุ่มที่กระจายผิดปกติ ชวนให้คนเรียนต้องปวดขมับเวลาท่องจำเป็นประจำ แต่เพราะต้องใช้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เอมิกาจึงต้องใส่ไว้ในข้อสอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นเดียวกัน

ที่เอมิกาหนักใจคือภาคปฏิบัติต่างหาก...เพราะว่า....

 

มัน...ออกจะ...แหวกแนว... การสอบทั่วไป... อยู่สักหน่อย...

 

แต่เอมิกาคิดว่าวิธีนี้...น่าจะตรงกับจุดประสงค์ในการสอนของเธอมากที่สุด...

 

"Buenos Dias ครับ ครูเอมิกา" เสียงสดใสของไทยดังขึ้นจากทางด้านหลังอย่างกระทันหันจนเอมิกาสะดุ้งขึ้นทั้งตัว เธอหันกลับมายิ้มให้หนึ่งในนักเรียนเจ็ดคนของเธอ

"สวัสดีค่ะ ธีร์ ถ้าพร้อมแล้วก็เข้าไปนั่งรอได้เลยนะคะ"

จากนั้นนักเรียนคนอื่นๆก็ทยอยกันมา จนกระทั่งมาถึงแพรวนภาซึ่งมาถึงเป็นคนสุดท้าย เอมิกาสังเกตเห็นแทบจะในทันทีว่าเด็กสาวไม่ได้พกพจนานุกรมมาด้วย

"แพรวนภาลืมเอาพจนานุกรมมาหรือคะ ให้ครูไปหยิบของครูมาให้มั้ยคะ?" เอมิกาเสนอความช่วยเหลือ แต่ต้องชะงักเมื่อเด็กสาวเหลือบตามามองแวบหนึ่งอย่างเย็นชาก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยไม่สนใจว่าคำตอบของตนจะทำให้คนฟังรู้สึกอย่างไรบ้าง

"ของแบบนั้นไม่จำเป็นหรอกค่ะ"

 

จากนั้นสาวน้อยก็เดินเชิดหน้าเข้าห้องสอบไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้เป็นครูอีกเป็นครั้งที่สอง

-------------------------------------

2.

การสอบภาคทฤษฎีเป็นไปอย่างเรียบร้อย พวกเด็กๆนั่งกันนิ่งเงียบ คิ้วขมวดมุ่น มือพลิกพจนานุกรมไปมาหลายต่อหลายครั้งก่อนจะโน้มตัวลงไปข้างหน้า จรดปากกาลงไปบนกระดาษข้อสอบ เพียงแค่ครึ่งชั่วโมง แพรวนภาก็เดินเอาข้อสอบมาส่งคืนเอมิกา แล้วยืนนิ่งเพื่อรอโจทย์สอบภาคปฏิบัติต่อไปตามคำสั่งที่เขียนไว้ในกระดาษข้อสอบ

"ต่อไปจะเป็นการทดสอบทักษะการฟังนะคะ ครูจะบอกทางให้เป็นภาษาสเปน นักเรียนเดินไปตามเส้นทางที่ครูบอก เก็บป้ายที่อยู่ระหว่างทางมาให้ครบ แล้วพอไปถึงจุดหมายปลายทาง ให้เอาของที่ครูบอกที่วางอยู่ที่นั่นกลับมาด้วยนะคะ แล้วครูจะให้สอบภาคปฏิบัติต่อจ้ะ"

หลังจากสอนกันมาหนึ่งปีเต็มๆ เอมิกาค้นพบด้วยความอัศจรรย์ใจว่าแม้ลูกศิษย์สาวจอมเฮี้ยวตรงหน้า จะทำท่าเหมือนไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอสอนอยู่แม้แต่น้อย แต่ไม่ว่าเมื่อใดที่เธอเรียกให้ตอบคำถาม แพรวนภาก็จะตอบได้อย่างถูกต้องทุกครั้ง ทั้งเนื้อหา และไวยากรณ์ คะแนนสอบของเธอก็ออกมาสูงลิ่วอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเทียบกับท่าทีที่แสนจะไม่อินังขังขอบกับสิ่งใดๆที่เกิดขึ้นในห้องเรียนขนาดนั้น และในวันนี้ แม้เจ้าตัวจะไม่พกพจนานุกรมเข้าห้องสอบ แต่เอมิกาก็มั่นใจอยู่ลึกๆว่าคะแนนสอบของเด็กสาวตรงหน้าคงไม่ผิดไปจากคราวที่แล้วเท่าใดนัก ดังนั้น เมื่อมาทดสอบทักษะการฟัง เอมิกาจึงไม่ได้ทักท้วงอะไรเมื่อไม่เห็นลูกศิษย์ควักกระดาษขึ้นมาจดทิศทางที่เธอบอก เอมิกาพยายามพูดให้ช้า และชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แพรวนภาไม่ขอให้เธอพูดทวนซ้ำแม้แต่ครั้งเดียว แต่หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากแพรวนภาไปได้ไม่นาน เหมือนฝันและไอริสาก็ทยอยกันเดินออกมา ทั้งคู่ไม่มีปัญหาในการฟังคำบอกเรื่องทิศทาง  เหมือนฝันจดสิ่งที่เธอบอกลงไปในกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ในขณะที่ไอริสยืนกอดอกฟังอย่างเงียบๆโดยไม่จดอะไรเช่นเดียวกับแพรวนภา พอเอมิกาพูดจบเด็กสาวก็ถอนหายใจเฮือกก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

กว่าแพรวนภาจะกลับมา แม้แต่ภูมิซึ่งส่งข้อสอบเป็นคนสุดท้ายก็ยังออกไปเดินตามหาของแล้วหลังจากฟังคำบอกของเอมิกาไปราวสามรอบได้ ใบหน้าสะสวยนั้นบึ้งตึงด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งยวด เหงื่อเม็ดเล็กๆไหลซึมอยู่เต็มหน้าผาก นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองมายังเธอเขม็งจนเอมิกาอดรู้สึกหวั่นๆไม่ได้ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือแจกยิ้มไปก่อนแล้วรีบรวบรัดตัดความก่อนที่จะโดนลูกศิษย์กระโดดเข้าขย้ำคอหอยอย่างที่เจ้าตัวปรารถนา

"กลับมาแล้วเหรอคะ จะสอบภาคปฏิบัติเลย หรือจะพักก่อนดีคะ" เอมิกาต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับอาการหอบน้อยๆของเด็กสาวตรงหน้า เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้ลูกศิษย์ของเธอต้องตกอยู่ในสภาพนี้ แต่สถานที่ที่เธอจะวาง"ของ"ไว้ได้โดยไม่มีใครมายุ่งนั้นมีอยู่ค่อนข้างน้อย เรื่องเลยลงเอยด้วยการเดินไกลท่ามกลางแดดเปรี้ยงหลังคล้อยเที่ยงวันมาได้ไม่นานแบบนี้

แทนคำตอบเด็กสาวเดินฉับๆกลับเข้าไปในห้องซึ่งเอมิกาจัดโต๊ะใหม่แล้วเรียบร้อยให้เหมาะกับการสอบภาคปฏิบัติ มือเรียวสะบัดเพียงเล็กน้อยป้ายกระดาษแข็งเล็กๆขนาดเท่าฝ่ามือก็ถูกโยนลงไปกระจายอยู่เต็มโต๊ะ เอมิกานิ่วหน้าเล็กน้อย อยากจะเตือนเด็กสาวว่าการกระทำที่เหมือนโยนของให้ผู้ใหญ่นี้ไม่ค่อยสุภาพนัก แต่พอเด็กสาวกำลังจะกระแทกของอีกอย่างวางลงไปบนโต๊ะ เอมิกาก็รีบเข้าไปห้าม เลยลืมเรื่องที่จะต่อว่าไปเสียสนิท

 

"อย่าค่ะ...." มือของเอมิกาเอื้อมไปยึดมือเรียวของอีกฝ่ายไว้หลวมๆ

 

"ของชิ้นนั้นกรุณาเก็บไว้กับตัวจนกว่าจะสอบเสร็จด้วยค่ะ" เอมิกาเอ่ยเสียงขรึม แล้วรีบเอ่ยตัดบทก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้แย้งอะไรต่อไปอีก

 

"เรามาเริ่มสอบภาคปฏิบัติกันเลยเถอะค่ะ"

---------------------------

3.

การสอบภาคปฏิบัติของแพรวนภาเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว เด็กสาวตอบคำถามได้ถูกต้องทุกข้อ อย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติราวกับเคยไปอยู่ที่ประเทศสเปนมาก่อนจนเอมิกาอดชมไม่ได้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีเพียงแววตาเย็นชาเช่นเดิม

"เอาล่ะค่ะ เสร็จแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมา ขอบคุณนะคะ... แพรวนภาคิดว่าการสอนของครูเป็นอย่างไรบ้างคะ มีอะไรที่ไม่ชอบแล้วอยากให้ครูเปลี่ยนแปลงบ้างมั้ยคะ?"

...คำถามฆ่าตัวตายชัดๆ... เอมิกาสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมตั้งรับกับ คมมีด ดาบ หอก แหลน ทวน ง้าว อะไรก็ตามที่เด็กสาวจะโต้กลับมา

"...เคยมีใครบอกครูมั้ยคะว่าครูเหมาะไปสอนเด็กอนุบาลมากกว่า..." เด็กสาวเปรยขึ้นลอยๆ แม้ไม่ได้เป็นคำติเตียนตรงๆ แต่เอมิกาก็รู้สึกจุกเหมือนถูกนักมวยรุ่นเฮฟวี่เวทต่อยเข้าที่ท้องอย่างจัง เธอไม่สามารถจะเอื้อนเอ่ยคำใดตอบกลับไปได้เลย นอกจากส่งยิ้มแห้งๆให้เท่านั้น

 

...แปลว่ากิจกรรมที่เราให้นักเรียนทำ มัน..."เด็ก" เกินไปสินะ...

 

"ขอบคุณค่ะ แพรวนภา" เอมิกาพยายามเค้นคำพูดออกมาจนได้ เด็กสาวเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง มือเรียวขยับจะวางของในมือที่ถือเอาไว้นานแล้วลงกับโต๊ะอีกครั้ง แต่ก็ถูกเอมิกาเดินเข้ามาหยุดยั้งไว้อีกเช่นเคย

 

"แพรวนภาจำได้มั้ยคะ ว่าของชิ้นนี้คืออะไร?"

 

เด็กสาวก้มลงมองกรายกระดาษแข็งในมือ ตรงมุมยับย่นไปบ้าง ตัวอักษรสีแดงที่เขียนด้วยปากกาเมจิกเริ่มซีดจาง แต่ยังพออ่านได้ว่า

"Feliz Nochebuena y Feliz Navidad A แพรวนภา" 

กรวยของขวัญคริสมาสต์อีฟ...ที่ลงไปนอนแอ้งแม้งในถังขยะโดยที่ยังไม่ถูกเปิดด้วยซ้ำ

เอมิกาไม่ได้หวังว่าแพรวนภาจะตอบ... ไม่ได้หวังด้วยซ้ำว่าเด็กสาวจะจำได้... เธอบอกเด็กสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

 

"ครั้งก่อน แพรวนภายังไม่ได้เปิดดูเลย ครั้งนี้ครูขอให้... อย่างน้อย.... ช่วยเปิดดูก่อนได้มั้ยคะ... จากนั้น...จะทำอะไรกับมัน ก็แล้วแต่แพรวนภาค่ะ..."

 

...เป็นคำขอร้องที่เอาแต่ใจ... เอมิการู้ดี...

 

...ของที่เธอเห็นว่ามีค่า... ถ้าจะดูไร้ค่าในสายตาอีกฝ่าย... เธอคงไม่มีสิทธิ์จะไปเรียกร้อง โวยวายอะไรให้อีกฝ่ายเห็นความสำคัญของสิ่งนั้นขึ้นมาได้...

 

...แต่อย่างน้อย...นี่ก็เป็นความพยายามครั้งสุดท้าย... ในฐานะครู...

 

...อยากให้เธอรู้....ว่าเธอนั้นพิเศษ... และสำคัญกับครูมากแค่ไหน...

 

เอมิกาได้แต่มองตามร่างของลูกศิษย์สาวที่หันหลังเดินจากไปจนลับสายตา

--------------------------------------------------

4.

การสอบภาคปฏิบัติของนักเรียนที่เหลือเป็นไปได้ด้วยดี แม้แต่ภูมิที่ดูจะพูดโต้ตอบตะกุกตะกักอยู่บ้างในตอนแรก ก็ยังทำได้ดีกว่าที่คาดไว้ หลังจากนักเรียนคนสุดท้ายเดินออกไป เอมิกาก็สาละวนเก็บรวบรวมข้าวของต่างๆที่ใช้ประกอบการสอบลงในถุงย่ามใบใหญ่ที่เตรียมมาอยู่นานก่อนจะสะพายย่ามหนักอึ้งนั่นเข้ากับไหล่ของตนเองแล้วเดินออกมาที่ประตู หญิงสาวหันหลังกลับมามองห้องที่ใช้เป็นห้องเรียนมาตลอดหนึ่งปี นัยน์ตาอ่อนแสงลงเมื่อคิดว่า...

 

ครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นห้องนี้...

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มกวาดตามองไปรอบห้อง... บันทึกทุกอย่างลงไว้ในความทรงจำ...

 

...เสียงหัวเราะของนักเรียน...

 

...นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายที่จ้องมองมายังเธอด้วยความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้เรื่องราวใหม่ๆ...

 

...มือที่ยกขึ้นโบกไหวๆในอากาศเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ..

.

...สิ่งละอันพันละน้อยเหล่านี้...เหมือนไม่สลักสำคัญอะไร...

 

...แต่แค่คิดว่าอาจจะไม่ได้เห็นอีก... เอมิกากลับรู้สึกปวดแปลบในใจอย่างประหลาด...

 

หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะปิดประตูห้องลง แล้วใส่กุญแจ...

 

กักขังความทรงจำทั้งมวลไว้เบื้องหลังประตูบานนั้น...

 

"ค่ะะ...ครูเอมิกาคะ" เสียงใสๆที่เอ่ยขึ้นอย่างขลาดกลัวจากทางด้านหลังทำเอาเอมิกาสะดุ้งเฮือก กุญแจในมือหล่นลงไปกองอยู่กับพื้นพร้อมกับเอกสารนับสิบแผ่นที่ปลิวออกจากแฟ้มที่ร่วงจากแขนที่หนีบไว้กับตัวตามลงไป

"ข่ะ...ขอโทษค่ะครู...เดี๋ยวหนูช่วยเก็บนะคะ" เด็กสาวร่างเล็กบางรีบก้มลงเก็บข้าวของที่ปลิวกระจายด้วยอาการลนลานขณะที่เอมิกายืนงงอย่างประหลาดใจ

"อ้าว ลัลน์ลลิต...ลืมของเหรอคะ?" เอมิกาถามพลางรับเอาแฟ้มเอกสารและกุญแจมาจากเด็กสาว

"เปล่าค่ะ....คือ...หนู..." เด็กสาวหลุบตาลงต่ำ นิ่งไปครูหนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นๆว่า

 

"ครูจะไม่อยู่ที่นี่แล้วเหรอคะ?"

 

หากจะเปรียบเป็นมวยแล้ว หมัดนี้คงเป็นหมัด"เซอร์ไพรส์"ที่เอมิกามองไม่ทัน และเสยเข้ากระโดงคางเธอเต็มเหนี่ยวจนเธอลงไปนอนกองกับผืนผ้าใบนับดาวเป็นแน่แท้

"ท่ะ...ทำไม....ลัลน์ลลิต..." เอมิกาเกิดอาการติดอ่างขึ้นมากระทันหัน

"ทั้งเรื่องที่พาไปเลี้ยงที่ร้านอาหารเมื่อวันก่อน... เรื่องที่ให้ถ่ายรูปด้วยกัน... แล้วยังมาให้ของขวัญกันอีกแบบนี้..." เสียงของเด็กสาวสั่นเครือนิดๆยามควักเอาพัดลูกไม้แบบสเปนด้ามเล็กเหมาะมือที่เอมิกาให้เป็นของขวัญในวันนี้ออกมา

"เหมือนครูจะอำลาพวกเราเลยค่ะ..." นัยน์ตาสีดำสนิทใสแจ๋ว กลมโตเหมือนเด็กมองเอมิกาเหมือนอย่างจะถามคาดคั้นเอาความจริง ครั้นเห็นครูสาวยังได้แต่ยืนตะลึงค้างนิ่งอยู่เช่นนั้น ริมฝีปากบางก็เผยอขึ้นด้วยอาการสั่นระริกน้อยๆก่อนจะเอ่ยคำถามที่ไม่ผิดอะไรกับคมมีดกิโยตีนที่เลื่อนลงมาสับคออีกฝ่าย

 

"ทำไมคะ ครู? พวกเราทำตัวไม่ดีเหรอคะ ครูถึงไม่อยากสอนที่นี่แล้ว? พวกเราเป็นเด็กไม่ดี... อย่างนั้นเหรอคะ...?"

 

THE END

-----------------------

สรุป

1. วันนี้เป็นวันสอบไฟนอลของวิชาภาษาสเปน (สอบก่อนวิชาทั่วไปหนึ่งสัปดาห์ จะได้ไม่เป็นภาระกับนักเรียน)
2. การสอบแบ่งออกเป็นสองภาค ภาคทฤษฎี นั่งสอบ ทำในกระดาษธรรมดา
3. สอบเสร็จแล้ว ครูเอมจะบอกทางเป็นภาษาสเปนให้เดินไปตามทางที่บอก จนไปถึงจุดหมายปลายทาง เอาของที่วางอยู่ที่นั่นกลับมาหาครูเอม เป็นการฝึกทักษะการฟังการบอกทิศทาง อาจนำไปประยุกต์ใช้ได้จริงหากไปหลงทางในประเทศที่พูดสเปน (จะมีโอกาสกันมั้ยนั่น?)
4. ของนั้นคือของขวัญปิดท้ายที่ครูเอมให้ลูกศิษย์ เป็นของที่ระลึกเล็กๆน้อยๆจากสเปน อย่างของฟองคลื่นเป็นพัดสเปน (ของคนที่เหลือ เชิญคิดเอาเองตามสะดวกว่าจะได้อะไร... //เล่นง่ายไปมั้ยนี่...)
5. ของที่พราวได้คือกรวยของขวัญวันคริสต์มาสที่ทิ้งไป ครูเอมเก็บเอามาคืน ขอร้องให้เปิดดูของข้างในก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะโยนทิ้งเหมือนเดิมมั้ย
6. สอบเสร็จ ครูเอมปิดห้อง ฟองคลื่นมาหาครูเอม มาถามครูเอมว่าครูเอมคิดจะไปจากโรงเรียนใช่หรือไม่...
7. ครูเอมโดนฟองคลื่นโจมตี...ระเบิดนิ่มๆ แต่ดาเมจรุนแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกก...

--------------------------

หมายเหตุ

1. เอนทรีนี้ตั้งใจจะเขียนสั้นๆถึงวิธีการสอบแบบพิสดารของครูเอมคร่าวๆ แตไหงมันออกมายาวขนาดนี้อีกแล้ว
2. จุดประสงค์สำคัญของเอนทรีนี้คือการปิดฉากเรื่องราวระหว่างครูเอมกับพราว เพราะปีหน้าพราวก็ไม่ได้เรียนกับครูเอมแล้ว ก็เท่ากับว่าขาดลอยกันไป จะผูกเรื่องกันต่อ ก็ไม่มีอะไรจะเชื่อมแล้ว ประกอบกับบุคลิกของพราวที่เป็นแบบที่ถูกต้องนั้น เป็นแบบที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ผปค.จะเขียนได้ (เจ็บใจนะเนี่ย แต่ก็ต้องยอมรับ) จึงขอปิดฉากเรื่องราวระหว่างคู่นี้แต่เพียงเท่านี้ค่ะ
3. พยายามเข้าทรงพราวเป็นครั้งสุดท้าย ผิดถูกอย่างไร วานชี้แจง แนะนำด้วยนะคะ คาดว่าคงหลุดเหมือนเคย คำพูดอาจจะดูแรงไป แต่คิดว่าพราวน่าจะพูดแบบ... คิดยังไงก็พูดไปแบบนั้น ไม่ได้ใส่ใจว่ามันจะระคายหูคนฟังยังไงบ้าง
4. ช่วงนี้ผปค.ป่วยค่ะ ทั้งๆที่ตั้งใจจะปล่อยของในช่วง June Write นี่แท้ๆ แต่กลับเป็นเดือนที่เขียนเอนทรีน้อยสุดๆไปเสียได้ ช่วงนี้ติดหวัด ง่วง มึน นอนอย่างเดียว... อัพเอนทรีไฟก็มอดสนิท... ใครก็ได้ช่วยจุดที...
5. ยินดีด้วยนะคะกับผปค.ตรองที่ฟื้นแล้ว ว่าจะวาดรูปไปอวยพรด้วยล่ะ... ขอบริหารกล้ามเนื้อมือก่อน...
6. สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณทุกท่านนะคะที่ร่วมกันอวยพรวันเกิดลูกสาว (และร่วมโยนระเบิด...) ผปค.ปลาบปลื้มมากๆค่ะ

-----------------------------------

บทส่งท้าย

เด็กสาวรูปร่างอวบอิ่มเกินวัยทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มที่ปูด้วยผ้าซาตินเรียบลื่นในห้องนอนของตนเองพลางจ้องมองของที่ถืออยู่ในมือด้วยสายตาที่ไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ นิ้วเรียวแงะฝากรวยเปิดออกอย่างว่องไวก่อนจะเทของข้างในลงมาบนฝ่ามือ สิ่งที่เห็นทำให้เด็กสาวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

ตุ๊กตาตัวเล็กผมสีน้ำตาลตัดสั้นแค่คอ สวมชุดตัดจากผ้ากำมะหยี่เนื้อนุ่มสีขาว ขลิบริมด้วยอะไรบางอย่างที่ดูฟูฟ่องเหมือนจะแทนขนสัตว์ ในมือตุ๊กตาถือคฑาเล็กๆ ตรงหัวคฑาเป็นรูปเกล็ดหิมะทำจากพลาสติกใส ใบหน้าของตุ๊กตาออกจะบึ้งตึงอยู่เล็กน้อย...

...นี่มัน...ตัวอะไร?... นั่นคือคำถามแรกที่แวบเข้ามาในใจของเด็กสาว นัยน์ตาสีสวยเพ่งพินิจตุ๊กตาอย่างใกล้ชิด แม้ฝีเข็มจะถี่และเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นของทำเอง หาใช่ของที่ซื้อตามร้านไม่

 

...ของทำเอง... ราคาถูก...

 

...นี่น่ะเหรอ...ของที่ยัยครูเพี้ยนนั่นอยากให้เธอดูนักหนา...

 

...ไม่เห็นจะได้เรื่อง!!!...

 

ตุ๊กตาตัวน้อยร่อนหลุดจากมือเด็กสาวไปกระทบฝาผนังก่อนจะร่วงลงไปในถังขยะ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ตุ๊กตาร่วงลงไปนั่งหันหน้ามาจ้องมองเจ้าของห้องด้วยนัยน์ตาลูกปัดสีเขียวอมฟ้าพอดิบพอดี

ทั้งสองนั่งจ้องกันเงียบๆอยู่ครู่หนึ่ง... นานแสนนานก่อนที่เด็กสาวจะถอนหายใจเฮือกลุกขึ้นเดินมาฉวยเอาตุ๊กตาขึ้นจากถังขยะแล้วเดินไปยังอีกฟากหนึ่งของห้องที่มีหีบไม้ใบขนาดย่อมวางอยู่กับพื้น เด็กสาวปลดสลักลง เปิดฝาหีบขึ้นแล้วโยนเจ้าตุ๊กตาตัวน้อยลงไปกองรวมกับตุ๊กตาสัตว์ต่างๆข้างในก่อนจะปิดฝาลงแล้วใส่สลักคืนที่เดิม

 

...บ้าชะมัด... เล่นทำตุ๊กตามาหน้าตาแบบนั้น... แล้วใครจะไปทนเห็นตัวเองอยู่ในถังขยะได้ลง!...

 

...ณ วันนี้...

 

ราชินีหิมะ... ก็ยังคงอยู่ในปราสาทน้ำแข็งของเธอ...

 

...อย่างเดียวดาย...

 

THE END