Fiction A La Carte

This entry is a part of Cubicschool Project.

 เอนทรีนี้เขียนขึ้นเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้ครูนัด เรื่องราวทั้งหมดในฟิคนี้ไม่มีผลกระทบต่อโครงเรื่องหลักในโรงเรียนลูกบาศก์ ไม่ว่าในทางใดๆ และขอความกรุณาอย่านำไปอ้างอิงถึงในเอนทรีอื่นนอกจากที่เป็น IS

--------------------------------------------

1.

นัดดาวดี แซ่ตั้ง สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยเสียงร้องประท้วงของกระเพาะอาหารที่โอดครวญว่าเลยเวลาอาหารกลางวันมานานแล้ว แต่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด เธอกระพริบตาอย่างงุนงงสองสามที ภาพตรงหน้าที่เบลอไปหมดจนแยกอะไรไม่ออกเริ่มค่อยๆชัดเจนขึ้นพร้อมกับความทรงจำที่ค่อยๆหลั่งไหลกลับคืนมา

เมื่อคืนเธอนอนดึก... จนแทบจะเรียกว่าโต้รุ่งก็ได้เพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านนิยายรักหวานจากแดนมังกรที่เพื่อนให้ยืมมาแบบม้วนเดียวจบ ผลของการตามใจตัวเองก็คือวันนี้นัดดาวดีมีอาการสะลึมสะลือตั้งแต่ช่วงสาย พอหลังจากหมดคาบสอน เธอก็เดินโผเผกลับมาที่โต๊ะ แล้วก็ฟุบซบกับท่อนแขนของตัวเอง ตั้งใจว่าจะหลับเอาแรง พอให้สดชื่นแค่สิบถึงสิบห้านาที แต่ใครก็ไม่รู้เกิดใจดี บรรจงสอดหมอนใบนุ่มเข้ามารองหน้าให้ นัดดาวดีก็เลยจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอย่างล้ำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น...

...เที่ยงกว่าแล้ว... หญิงสาวกวาดตามองไปรอบห้องพักครูซึ่งร้างผู้คน และปิดไฟมืดตามนโยบายประหยัดพลังงานช่วยชาติ น่าแปลกที่วันนี้ไม่มีใครเหลืออยู่ที่ห้องพักครูเลย แม้แต่ครูกวีที่มักจะนั่งทำอะไรจุกจิกอยู่ที่โต๊ะจนลืมลงไปทานข้าวกลางวันเป็นประจำก็ตาม เธอขยับตัวลุกขึ้น เมื่อเหลียวมองรอบๆแล้วเห็นว่าไม่มีใครก็เลยบิดขี้เกียจเล็กน้อยให้หายเมื่อยขบ แล้วก็หยิบเจ้าหมอนใบนุ่มตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอหลับลืมโลกขึ้นมาขึ้นมาจากโต๊ะวางลงไปบนเก้าอี้แทน

เธอเกือบจะเดินออกจากห้องอยู่แล้วเมื่อได้ยินเสียงแกรกกรากดังมาจากชั้นวางของทางด้านหลังของห้อง นัดดาวดีชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาต้นเสียง

"เจ้ารถไฟเหรอ?" หญิงสาวส่งเสียงถามออกไปเมื่อเห็นถุงกระดาษใต้ชั้นวางตะบองเพชรขยับไปมา หญิงสาวเอื้อมมือเข้าไปใต้ชั้นวางของ ช่วยดึงเจ้าแมวแสนซนออกจากถุงกระดาษ ตั้งใจว่าจะหิ้วมันไปหาเจ้าของที่โรงอาหาร

 

ทว่า...

สัมผัสจากสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในมือของเธอตอนนี้บ่งบอกว่าต้องมีอะไรสักอย่างที่ผิดพลาด...

 

ไม่มีสัมผัสนุ่มนิ่มของขนฟูๆ... แต่กลับเป็นผิวที่ค่อนข้างจะเรียบลื่นและหยุ่นนิดๆ...

 

และตัวเล็กกว่าแมวหลายสิบเท่า...

 

นัดดาวดีกระตุกมือออกจากถุงกระดาษอย่างเร็วแทบจะเป็นสะบัดราวกับโดนไฟช็อต...

 

อันที่จริง... สำหรับเธอแล้ว ไฟช็อตน่าจะดีกว่าอาคันตุกะไม่ดัรับเชิญที่ติดมือเธอออกมาเสียอีก...

 

...นัยน์ตาสองคู่สบประสานกัน...

 

คู่หนึ่งมองเห็นสิ่งมีชีวิตที่หน้าตาคล้ายๆเจ้าของของมัน มีสองตา หนึ่งจมูก หนึ่งปาก แต่ขนบนหัวยาวกว่า ตัวเล็กกว่า และบางกว่ามาก...

 

ส่วนอีกคู่หนึ่งนั้นมองเห็น...

 

สิ่งมีชีวิตไร้กระดูกสันหลัง ลำตัวอ่อนนุ่มมีลักษณะเป็นปล้องๆ ผิวค่อนข้างเรียบลื่น แต่เป็นสีเขียวสดราวสีของใบไม้ ดวงตากลมโตที่ดูเผินๆแทบแยกไม่ออกว่าเป็นเพียงลายบนแผ่นผิวจ้องมองมายังสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขม็ง เท้าเล็กๆนับสิบคู่ที่ซ่อนอยู่ใต้ลำตัวพากันขยับเคลื่อนไหวพาร่างอวบอ้วนของมันขึ้นมายังด้านบน...

ในวินาทีนั้นทุกอย่างได้กระเจิดกระเจิงออกไปจากหัวของนัดดาวดีจนหมดสิ้น มีเพียงภาพโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่งผุดขึ้นมาในมโนสำนึก... ฉากที่ซูมโคลสเข้าไปใกล้ดวงตาของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์นี้เนิ่นนาน พร้อมกับขึ้นประโยคสุดฮิต...

 

"ชิเหม่โจไต๋..."

----------------------------------

2.

โชติช่วง ชัชวาล ครูหนุ่มผู้รับผิดชอบสอนวิชาคณิตศาสตร์หมายมั่นปั้นมือว่าจะขอฟุบหลับที่โต๊ะสักงีบก่อนที่การเรียนการสอนภาคบ่ายจะเริ่มต้นขึ้น แต่พอเปิดประตูห้องพักครูเข้าไปเท่านั้น หนังตาที่เริ่มจะหนักด้วยฤทธิ์อาหารกลางวันก็มีอันต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นใครคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่กลางห้องพักครูที่ปิดไฟมืดสนิท

"อ่ะ... เอ้อ... ครูนัดไม่ลงไปกินข้าวเหรอครับ?" ชายหนุ่มถามเก้อๆ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น ไม่แม้แต่จะเบือนหน้ามาตอบ เขาก็เลยเดินเข้าไปใกล้อีกนิดด้วยความสงสัย

 

"เป็นอะไรไปรึเปล่าครับ ครูนัด?"

 

...เงียบ... หมายเลขที่ท่านเรียกไม่มีสัญญาณตอบรับในขณะนี้...

 

...รึว่าจะยืนหลับหว่า?... ชายหนุ่มเกาหัวแกรกๆ วันนี้เขาเห็นเธอทำท่าสะลึมสะลือมาตั้งแต่เช้า แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นหลับกลางอากาศแบบนี้... ช่วยไม่ได้แฮะ... ปลุกซะหน่อยละกัน ปล่อยให้หลับต่อไปอย่างนี้มีหวังตะคริวกินขากันพอดี... ชายหนุ่มเขยิบเข้าไปใกล้อีกนิด เอื้อมมือไปสะกิดอีกฝ่ายที่บ่าเบาๆ

"ครูนัดครับ... หลับอยู่รึเปล่าครับ...เอ๊ะ?" ชายหนุ่มอุทานออกมาเบาๆอย่างตกใจเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรแหลมๆจิกหมับเข้าตรงกลางหน้าอก ทะลุผ่านเสื้อเชิ้ตสีสดเข้าไปถึงผิวเนื้อจนรู้สึกเจ็บนิดๆ ชายหนุ่มก้มลงมองหน้าอกตัวเองด้วยความงุนงง บนหน้าอกของเขานั้น มือเรียวของหญิงสาวตรงหน้าขยุ้มสาบเสื้อเขาไว้เสียแน่นจนเสื้อเชิ้ตยับย่นไปหมด

"เอ่อ...ครูนัดครับ..." ชาหยนุ่มเรียกอีกฝ่ายเสียงอ่อยๆ ชักเริ่มไม่ค่อยแน่ใจว่าคนตรงหน้าอยู่ในสภาวะปกติหรือไม่ พอดีกับที่เสียงสั่นเครือลอดผ่านริมฝีปากของหญิงสาวมาแผ่วเบาจนเขาแทบฟังไม่รู้เรื่อง

"ช่ะ...ช่วย..."

 

"ครับ?"

 

"ช่วย...เอา...มัน...ออก...ไป...ที...เถอะค่ะ...." เสียงคนพูดสั่นพร่าจนแทบจะเป็นเจือสะอื้นเสียด้วยซ้ำ

 

"เอ๋?"

หญิงสาวค่อยๆหันกลับมามาหาเขา ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มถึงได้รู้ว่าทำไมเธอถึงได้เกือบจะร้องไห้

"เร็วๆเข้าสิคะ" หญิงสาวเร่งเขาปากคอสั่น กรงเล็บที่อยู่บนหน้าอกเขาขยุ้มฝังรอยเล็บลึกลงไปอีก ชายหนุ่มสะดุ้งด้วยความเจ็บแปลบ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวแม้สักนิดเดียว นัยน์ตาของเขาจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขม็งแม้จะรู้ว่าถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติ เขาคงโดนตบกกหูบวมไปแล้วเป็นแม่นมั่นหากทำอยางเดียวกันนี้

บนเสื้อของหญิงสาว ตรงกลางบริเวณส่วนหน้าอกพอดิบพอดี... ตัวอะไรบางอย่างสีเขียวกำลังคืบคลานไต่ไปบนเนื้อผ้าอย่างเชื่องช้า...

มองปราดเดียวชายหนุ่มก็จำได้ทันทีว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตที่ทำให้เขาและเธอตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออกเยี่ยงนี้เป็นเจ้าหนอนที่ครูพัดเลี้ยงดูอุ้มชูไว้ และนั่นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าไม่อาจ"กำจัด" มันทิ้งได้ดังใจปรารถนา และถึงกับต้องยอมวิงวอนให้เขาช่วยแทน

"เอ่อ... ครูนัดครับ..." ไอ้ช่วยน่ะก็อยากช่วยอยู่หรอก เขามันคลุกคลีอยู่กับพวกพืชผักสวนครัว ต้องเจอกับศัตรูอันดับหนึ่งอย่างพวกนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แค่คีบเอามันออกไป เขาทำได้สบายอยู่แล้ว

 

... แต่ดูเหมือนพิกัดที่เจ้าหนอนกำลังเดินทางอยู่นั้น... มันไม่เหมาะที่จะปฏิบัติการกู้ภัยสักเท่าไหร่นัก..

.

"ร่ะ... รอให้มัน...เอ่อ... ไปที่อื่นก่อนดีมั้ยครับ?..." เขาถามความเห็น

 

ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง เจ้าหนอนก็ตัดสินใจเปลี่ยนทิศทาง มุ่งหน้าขึ้นสู่ตอนบน ดูจากเส้นทางและระยะทางแล้ว คาดว่าคืบคลานอีกสักสองสามทีก็น่าจะถึงสาบเสื้อของคอเสื้อโปโลที่หญิงสาวใส่อยู่แล้ว หญิงสาวยิ่งขยุ้มเสื้อชายหนุ่มแน่นขึ้นไปอีกด้วยความขยะแขยงที่ได้รับจากเท้าเล็กๆของเจ้าหนอนที่คลานผ่านผิวผ้าไป

นัยน์ตาสีดำสนิทเต็มไปด้วยแววกระอักกระอ่วนเหลือบขึ้นสบกับนัยน์ตาสีดำคู่งามที่เต็มไปด้วยแววอ้อนวอน ร้องขอ ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือก

"งั้น ผมต้องขอโทษนะครับครูนัด" ชายหนุ่มใช้เพียงแค่นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ยืนลงไปคีบเอาเจ้าหนอนออกมาจากอกเสื้อของหญิงสาวในขณะที่คนโดนเกาะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ทว่า...

เท้าเล็กๆของเจ้าหนอนกลับยึดเกี่ยวเสื้อของหญิงสาวเอาไว้อย่างเหนียวแน่นจนแม้แต่ชายหนุ่มจะคีบมันออกมาแล้ว เสื้อของหญิงสาวก็ยังถูกรั้งตามมาด้วย

"ค่ะ...ครูนัดครับ... จ่ะ...ใจเย็นๆนะครับ..." ชาหยนุ่มรีบปลอบเสียงสั่นเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะหน้ามืดได้ทุกขณะ และยิ่งร้องเสียงหลงลั่นห้องพักครูเมื่อเห็นมือข้างที่ยังว่างของอีกฝ่ายเอื้อมไปคว้าเอาดิกชันนารีเล่มหนามาจากโต๊ะทางด้านหลัง

 

"ครูนัดคร้าบบบบ จะทำอะไรน่ะครับ นี่หนอนของครูพัดนะครับ... ครูนัด....ย่ะ...อย่านะคร้าบบบบบ!!!"

 

"โครม!!!!"

-------------------------------------------

3.

...โชคยังเข้าข้างเจ้าหนอนอยู่...

ในวินาทีที่ดิกชันนารีเล่มหนาฟาดลงมา มันคงจะสำเหนียกได้ถึงอันตราย มันจึงเลิกยึดผิวเสื้อของหญิงสาว ประกอบชายหนุ่มดึงตัวมันออกไปให้ห่างวิถีทำลายล้างอย่างรวดเร็ว ความเสียหายจึงจำกัดอยู่แค่ดิกชันนารีที่ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้นเท่านั้น... หญิงสาวยืนหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือดอยู่พักหนึ่งก่อนจะได้สติพึมพำขอบคุณแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปไม่เหลียวหลัง ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนอึ้งอยู่กับเจ้าตัวก่อเหตุในมือเพียงลำพัง

 

"ไอ้หนอนชีกอ..." ชายหนุ่มบ่นงึมงำก่อนจะเอาเจ้าหนอนกลับไปใส่ไว้ในกล่องพลาสติกบนโต๊ะของเจ้าของของมัน

 

เขาเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างแรง หงายศีรษะไปด้านหลัง อุปาทานเหมือนยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆที่โชยมาจากเรือนร่างของเธอยามที่เขาเข้าไปใกล้... แล้วยังสถานการณ์ล่อแหลมน่าหวาดเสียวเมื่อครู่นี้อีก...

 

...เจอเข้าไปแบบนั้น... นอนไม่หลับแล้วล่ะ...

 

THE END

-----------------------------------

สรุป

1. ครูนัดผล็อยหลับไป ตื่นมาไม่มีใครอยู่ในห้องพักครูแล้ว
2. ครูนัดได้ยินเสียงแกรกกราก นึกวาเจ้ารถไฟเลยไปหาดู แต่ปรากฏวากลายเป็นเจ้าหนอนของครูพัด
3. ครูโชเปิดประตูห้องพักครูเข้ามา เจอครูนัดยืนตัวแข็งอยู่
4. ปรากฏว่าหนอนไต่อยู่บนเสื้อ ครูโชเลยต้องช่วยเอาออกให้
5. เกิดเหตุชุลมุน สถานการณ์ล่อแหลมเล็กน้อย แต่ก็จบลงด้วยดี ไม่มีใครตาย (555)

-----------------------------------

หมายเหตุ

1. กลับมาแล้วฮ่ะ!! หลังจากงานเข้าไปสองสัปดาห์ ขอประเดิมด้วยเอนทรีวันเกิดครูนัดก่อนนะคะ
2. ส่วนเรื่องsleeping tree นั้น รู้สึกว่า time line จะผิด กำลังอยู่ในช่วงการเรียบเรียงใหม่ค่ะ
3. ส่วนเรื่องเอนทรีต่างๆที่ติดหนี้ไว้ จะทยอยปั่นให้ค่ะ เดินหน้าเต็มสูบ โอร้วววว!!!
4. สุขสันต์วันเกิดนะคะครูนัด ครูโช หวังว่าคงชอบฟิคนี้บ้าง ไม่มากก็น้อยนะคะ

-----------------------------------

บทส่งท้าย

"ครูโชคะ ทำไมเสื้อมีเลือดติดด้วยล่ะคะ?" ครูอีฟถามขึ้นหลังจากแวะมานั่งคุยด้วยพักใหญ่แล้วสังเหตเห็นรอยสีแดงคล้ำเป็นดวงเล็กๆบริเวณอกเสื้อ

"อ่ะ... เอ่อ คือ..." ชายหนุ่มเหลือบมองไปทางคนประทุษร้ายเขา แต่ยังไม่ทันได้ตอบ ครูอีฟก็สรุปเอาเองเสร็จสรรพ

"ให้พี่หมอมาดูดีกว่านะคะ พี่หมอคะ! ทางนี้ค่ะ" เจ้าหล่อนโบกไม้โบกมือเรียกนายแพทย์หนุ่มผู้ซึ่งเผอิญขึ้นมาเยี่ยมครูคหกรรมพอดี นายแพทย์หนุ่มเดินเข้ามาหา แล้วก่อนที่ชายหนุ่มจะทันรู้ตัว กระดุมเสื้อเขาก็โดนปลดไปแล้วเรียบร้อย ชายหนุ่มได้แต่นั่งตัวแข็ง หายใจไม่ทั่วท้องยามสายตาคมปลาบหลังกรอบแว่นจับจ้องรอยแผลของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

"อืมมมม..." สิทธิโชคทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ บอกแค่เพียงว่า

"แผลถลอกนิดหน่อย เดี๋ยวผมไปหายามาทาให้นะครับ"

"ขอบคุณครับ" ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เพียงพริบตาต่อมาครูสาวสอนภาษาอังกฤษแสนยุ่งคนเดิมก็ยื่นหน้าเข้ามาดูแผลของเขาก่อนจะอุทานออกมาเบาๆแต่ทำเอาหัวใจชายหนุ่มหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"อ๊ะ...นี่มันรอยเล็บนี่คะ ครูโช" เจ้าหล่อนหรี่ตาลงเล็กน้อย ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานชวนขนพองสยองเกล้าก่อนจะยิงคำถามต่อไปไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัวเลยสักนิด

 

" 'รอยรัก' ที่สาวที่ไหนฝากไว้ให้เหรอคะ?"

 

มีเสียงสำลักพรวดดังมาจากโต๊ะอีกฟากหนึ่งของห้อง ตามมาด้วยเสียงอุทานอย่างตกอกตกใจของครูเอก

 

"ตายจริง น้องนัด เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ?"

 

THE END

 

*แก้ไขตามที่ผปค.ครูนัดแนะนำให้แล้วค่ะ*

 *แก้ไขตามที่ผปค.ครูอีฟแนะนำให้แล้วค่ะ*